John Rabe (2009)

Ik ook. Oskar Schindler, wel te verstaan. Ik zou bijna spreken van een rip-off, want dit gaat echt te ver.

Los daarvan. Het plot is nogal suf: Een wijze Europeaan (je kent ze wel: liefhebbende vrouw, het beste met de wereld voor, behulpzaam, onbaatzuchtig) bouwt voor de chinezen (je kent ze wel: volgzaam, onderdanig, goed af te richten) en enorm fort om de jappanners (je kent ze wel: corrupt, harteloos, altijd boos kijkend) buiten de deur te houden. De film laat daarbij eigenlijk niets anders dan de wijze europeaan zien. De chinezen zijn een beetje een achtergrond opvulling van Rabe's personal view on the world. Zo is het niet zielig dat chinezen onthoofd worden, maar zielig dat John Rabe dit zielig vind. Je moet er van houden om je vrijwillig aan je haren erbij getrokken te laten worden dit alles enkel door Rabe's bril te bekijken. Ik vond t jammer, aangezien de situatie ansich erg interessant is, maar dit gewoon erg onbelicht blijft.

Daarnaast had graag een wat minder geromantiseerd beeld gezien van de situatie. Gore en smerigheid of niet: het stond me wel erg ver van de werkelijkheid af met al die overdaad aan closeups en emotionele strijkers en kleurfilters. Die halen een beetje de lompheid ervan af. Laatst heb ik Nuit et brouillard gekeken van Resnais (die weliswaar een ander thema binnen WO2 behandeld) en die wist tenminste een stuk van "echtheid" te bereiken, zover dat kan met film. Dus ik eindig ik waar ik mee begon": een Schindler's List film die gebruik maakt van de stelling: "het-is-de-tweede-wereld-oorlog-dus-het-is-erg".

EDIT

Omdat ik op dreef ben nog een andere vergelijking: een beetje de steven seagall van de drama: elke vorm van emotie en intelligentie zijn al in-film voor je uitgelegd, dus die kun je thuis laten. gewoon over je heen laten komen en verder niet te lang bij stilstaan.

Deze film afgelopen woensdag bekeken en hoewel ik dit stukje geschiedenis zeer interessant vond ging ik toch met een behoorlijk teleurgesteld gevoel naar huis. Ik vond het hele verhaal net zoals in "Schindler's List" weer overgedramatiseerd. Ik kan mij daarom ook zeer goed vinden in de recensie van user "Van Rippenstein". Het eerste uur was best interessant maar toen de Japanners Nanking veroverden en met hun terreur begonnen voelde ik mij steeds minder in dit oorlogsdrama betrokken. De beste beelden vond ik de zwart/wit archiefbeelden want dat was echt. Over de geloofwaardigheid van wat wij in kleur te zien kregen, daar heb ik daarentegen sterk mijn twijfels over. Klopt het met de historische feiten dat de vrouw van Rabe destijds inderdaad op dat passagiersschip zat dat door de Japanners werd gebombardeerd en dat zij het ook overleefde, klopt het met de historische feiten dat op het moment dat Asaka opdracht gaf om op John Rabe en de rest te schieten ineens de sirenes gingen en dat vervolgens Asaka rechts omkeerd maakte Toch wel toevallig allemaal. Ik heb daarom ook de indruk dat de regisseur met de werkelijkheid een loopje heeft genomen en geprobeerd heeft een soort sentimenteel drama te maken voor de Amerikaanse markt. In Amerika houden ze nu eenmaal wel van dit soort drama's en of het waar is dat zal hun een worst wezen. Van geschiedenis hebben ze daar nu eenmaal totaal geen kaas gegeten. Dat ik deze film ondanks mijn negatieve punten geen onvoldoende geef is omdat ik het wel goed vind dat het bloedbad van Nanking ook hier in het Westen eens onder de aandacht wordt gebracht. Voor de Japanners waren de Chinezen wat de Slavische volkeren, Joden, Zigeuners etc voor de Duitsers waren; Untermenschen. Wat terreur betreft deden de Japanners absoluut niet voor de Nazi's onder. Ze hebben in de bezette gebieden en vooral in China vreselijk huisgehouden.
Nog iets over de cast. Het acteren van Steve Buscemi vond ik voortreffelijk en stak imo ver boven de rest uit.

3,0*

Zeer ontroerende film over een stukje voor de oorlog die ik niet kende.

Prima geacteerd en prachtig gefilmd.

4,5 ster

Mooi oorlogsdrama over wederom een onderbelicht stukje geschiedenis van de tweede wereldoorlog. Vergelijking met Schindler's List is snel gemaakt, maar deze film is krachtig genoeg om op eigen benen te staan. De persoon van John Rabe blijft, jammer genoeg, een beetje onderbelicht. Verder een goeie productie en een sterke internationale cast.

Na "Empire of the Sun" en "The Children of Huang Shi" is deze "John Rabe" de derde film die ik zie, handelend over de Japanse invasie in China op het ogenblik dat WO II in Europa in de maak was.

Dit onderwerp, dat over het algemeen niet zo bekend is alhier, lijkt wel "in" te zijn want ik lees dat ook het gelauwerde "Nanjing Nanjing" over deze strijd gaat.

Deze "John Rabe" is net als de andere films van goede makelij met prima vertolkingen. Geen meesterwerk en zekerlijk onder "Schindler's List", maar interessant en boeiend om volgen en vaak met spectaculaire en schokkende gevechts- en geweldsscènes.

Tjonge wat een waargebeurd verhaal...
Echt een goede film, prima acteerwerk...
Wel zielig dat alle japanners werden neergeschoten en hoofd afgehakt...
Zeker aanrader!
Prima vier sterren!

Aangrijpend en boeiend drama met een prima cast. Omdat het om een waargebeurd verhaal gaat is het best soms aangrijpend. De film laat ook regelmatig de gruwelijkheden zien van de Japanners t.o.v. de chinezen. De film heeft wat specials voor mij want eind jaren 90 ben ik 3 keer in Nanking geweest voor mijn werk.

Op het einde wordt er nog gezegd wat er met John Rabe gebeurt is en dat is best wel triest.

Goede verfilming van het waargebeurd verhaal van John Rabe.

Ten eerste is zo'n film natuurlijk leerrijk (ik had nog nooit van John Rabe gehoord). Daarnaast wordt er sowieso al weinig aandacht geschonken aan de slachtpartijen en verkrachtingen van de Japanners in China. Ik vond het dus wel goed dat deze (nog donkerdere) kant van de oorlog eens werd getoond.

Het verhaal is goed opgebouwd en blijft boeiend gedurende de hele tijdsduur. Verder wordt er goed geacteerd, door de volledige cast.

Prima film dus.

Intrigerende film over een vergeten deel van de 2e wereld oorlog.

Hoewel het zich toch niet echt afspeelt in de tweede wereld oorlog, heeft het er toch veel mee te maken. De partij van Hitler was toendertijd al aan de macht, en hij vergaarde meer en meer steun van het volk. Toen werd hij nog geroemd omdat hij Duitsland uit een donkere periode heeft getrokken. Ook is in de film te zien dat niet iedereen het eens was met zijn regime, en daar een beetje tegenaan schopte.

De film vertelt een verhaal wat een beetje naar de achtergrond gedrukt werd, en dat is best interessant om te volgen. Je krijgt zo een beetje een beeld wat er nog meer in de wereld gaande was op dat belangrijke punt in de geschiedenis. Hoewel de film natuurlijk erg veel vergelijkingen kent met Spielberg's Schindlers List, stoort het verder totaal niet in de film. Het gaat om een ander conflict en om een andere man. John Rabe, die veel heeft betekent voor de Chinezen ten tijde van de Japanse bezetting, is best een interessante man. Samen met een handje vol mensen kwamen zij op voor de rechten van de Chinezen in hun eigen land. De makers zetten die gruwelheden zonder nuance in beeld. De vele verminkingen, verkrachtingen etc. geven een zeer realistisch en rauw beeld van wat er toen is gebeurt. Dat maakt de film aangrijpend en intrigerend tegelijk.

Toch mist het wat aan echte emotie en wrdt je niet helemaal meegezogen in het verhaal. Hoewel de film wat aan de lange kant is, volgen gebeurtenissen wat te snel op elkaar waardoor het toch aan impact mist. Iets waar Spielberg wat meer mee uit de voeten kon.

Toch een erg interessante film van een oorlog waarvan ik nog niet veel wist, en ook goed dat het een keer niet door Amerikanen is verteld. Erg interessant voor mensen die van geschiedenis houden of alles wat met WO II te maken heeft. Jammer dat het af en toe wat aan emotie mist om je helemaal mee te nemen.

Interessante film. John Rabe, een vergeten held die duizenden mensen redde tijdens de hel van Nanking, één van de vergeten holocausts. De film toont hoe hij zijn invloed gebruikt om te redden wat te redden valt. Vooral het politieke verbond tussen Japan en Duitsland hielp een handje maar ook persoonlijke moed en wat hulp van een Duitshatende arts (een ongewone rol voor Steve Buscemi). Ook het positieve en wat naieve idee dat Rabe had van Hitler vond ik goed op zijn plaats. Toch ligt het zwaartepunt van de film nogal op tragiek en emo. Zeker op het einde, wanneer de Chinezen hem euforisch toejuichen had men er beter uit gelaten.

Indrukmakende film over de paar weken dat John Rabe leiding gaf aan het opzetten van een internationale veiligheidszone voor burgers tijdens het gruwelijke bloedbad van Nanking (300.000 slachtoffers!). Film heeft erg veel aandacht voor de onderlinge relaties van de leden van het comité en hun contacten met de Japanse bezetters. Daarentegen komt het leven van de burgers ín de veiligheidszone amper aan bod.

Niettemin een bij tijd en wijle aangrijpende film met een aantal ingelaste authentieke opnamen én talrijke schokkende beelden van de Japanse wreedheden. Film blijft evenwel ver verwijderd van Spielberg’s relaas over Rabe’s Europese tegenhanger Oskar Schindler.

Na meer dan 10 jaar deze prent eens opnieuw bekeken.

Het is en blijft een indrukwekkende, mooie, maar ook schokkende film.

Opnieuw heb ik geboeid gekeken en kan hem nog steeds warm aanbevelen.

We waren tijdens de Tweede Wereldoorlog vooral bezig met onze eigen problemen dat we soms vergeten dat er ook in China door de Japanners serieuze misdaden tegen de menselijkheid zijn gebeurd. Het bloedbad van Nanking kwam me vaag bekend voor. De naam John Rabe daarentegen was me totaal onbekend.

Interessante inkijk op dit stukje geschiedenis en de moeilijke tweespalt waarin John Rabe zich bevond. Als directeur van de grote Duitse fabriek Siemens in China had hij redelijk wat aanzien, maar werd hij ook enorm gewaardeerd door zijn arbeiders wegens zijn menselijke empathische aanpak. Tegelijk was hij lid van de nazipartij en liep hij hoog op met Hitler (al doofde dit erg snel toe de smeekbede om hulp niet werd beantwoord). Dat Japans als Duitse bondgenoot moest opboksen tegen een koppige luis in de pels was een serieuze doorn in het oog.

Altijd fijn om de personen in hun eigen taal te horen spreken. Ook de rest van de film ademt degelijkheid uit. Het verhaal is onderhoudend en de focus op het heldendom of -status wordt niet verheerlijkt. Aangrijpende film al had ik het lijden van de bevolking nadrukkelijker onder de aandacht gebracht.

Begin oorlogsweek nummer 2 leverde maandagavond deze John Rabe op wat een bekende titel is, ik vaak heb zien liggen in de winkels en kringloop, maar ook even vaak liet liggen. Want na tegenvallende ervaring op dat vlak met Varian's War en vooral Good was ik met dergelijke verhalen wel een beetje klaar. Maar op zoek naar materiaal voor deze dagen/weken kwam hij toch op de lijst. Dus, draaien met dat ding...

Opvallend toch wel meteen de grootse opzet en een interessante cast in het vooroorlogse China dat al snel onder Japans dreiging komt te liggen met alle gevolgen van dien. Zagen we dit al vaker? Uhm....ja, in bijvoorbeeld het uitstekende The Flowers Of War wat zich ook in Nanking afspeelt en tevens in Empire of the Sun. Daarnaast nemen we de heer John Rabe die het beeld bevestigd dat niet alle Duitsers verkeerd waren in de oorlog en zo'n beetje alles in het werk zet om zoveel mogelijk mensen te redden cq te beschermen voor de Japanse oorlogsmisdaden. Zagen we dit ook al vaker...? Uhm....ja, namelijk in Good uit 2008, of Amen uit 2002, maar natuurlijk het meeste in Schindler uit 1993 alweer. En inderdaad zoals veel andere gebruikers vaststellen zijn de overeenkomsten met Oskar Schindler legio. Maakt dat John Rabe tot een slechte of mindere film? Nee natuurlijk niet.

Want Ulrich Tucker is goed op dreef net als in Amen waar hij ook de rol speelt van de man met geweten. Komisch is daarnaast de cultuurbotsing tussen de niet altijd zo slimme Chinezen en het verschil in handelen, duidelijkheid en gebruiken. En uiteraard wordt doormiddel van Fliess getoond wat het verschil is met een echte die hard Nazi en is het dekking zoeken en bescherming vinden onder de Nazivlag iets dat een tegenstrijdig gevoel oproept. Wat daarna volgt is het typerende en te verwachten beeld van een stad in rep en roer en Rabe en enkele andere notabelen die met man en macht proberen veilige zones te creëren en de boel in goede banen proberen te leiden.

En het is wel wat hoor wat die Japanners allemaal geflikt hebben in de Tweede Wereldoorlog, en soms denk ik wel eens dat ze het een graadje erger gedaan hebben dan de Duitsers met hun dodenmarsen, gevangenenkampen, een bizar slechte en harde behandeling van burgers en krijgsgevangenen waar heel veel van de Japanse cultuur in verscholen zit omtrent hiërarchie en de 'men geeft zich niet over' mentaliteit. En daar past deze film toch prima in met een beeld rond Rabe en consorten over harde en gewaagde keuzes en verder het ontluisterend feit van de onthoofdingen waar de Jappen ook niet vies waren van een beetje banjonetoefening op de gemiddelde burger.

Enige minpunt is toch wel het verhaal rond Dora waar eigenlijk niet echt info te vinden is over een aangevallen schip en qua algemene info betreft dat ze pas in '65 overleed en nog kinderen had en/of gekregen had met John. Dus dat beeld voelt wel een beetje incompleet aan, doch voor de rest verdiend John Rabe wat mij betreft een goede voldoende.