Journeyman (2017)

Dit had wel héél weinig om het lijf zeg. Had hier helemaal niks over meegekregen, maar de synopsis belooft ook al weinig goeds in retrospectief. Matig script en matig verteld. Ook vond ik het hoofdpersonage weinig overtuigend neergezet door Considine.

Een aardige film, die wat kort door de bocht gaat en enigszins ongeloofwaardig is, maar die af en toe wel weet te raken. In Journeyman is Paddy Considine de bokser Matty, die na zijn voorgenomen laatste wedstrijd om zijn wereldtitel middengewicht te verdedigen, geveld wordt door hersenletsel, zeer waarschijnlijk als gevolg van de klappen op zijn hoofd. Van het ene op het andere moment verandert dit zijn leven en dat van zijn naasten, zijn gezin voorop, aangezien Matty emotioneel ineens functioneert op het niveau van een peuter, die zich door zijn driften en directe behoeftebevrediging laat leiden.

Een interessant uitgangspunt, dat allerlei mogelijkheden en kansen biedt om te laten zien wat een dergelijke ingrijpende gebeurtenis doet met een persoon en zijn directe omgeving. Journeyman doet wel pogingen om dat inzichtelijk te maken, maar laat helaas ook veel kansen onbenut. Door het tempo waarin Matty weet op te krabbelen (gevoelsmatig bijna van het ene op het andere moment), komt het scenario bovendien wat ongeloofwaardig over. Desondanks kent de film wel enkele scenes die binnenkomen en die de film, samen met het behoorlijk sterke acteerwerk, redden.

Paddy Considine schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in dit drama over Matty Burton [Considine] een bokser aan het eind van zijn carrière, die in zijn laatste gevecht op heroïsche wijze zijn wereldtitel met succes weet te verdedigen. Maar enkele uren na het gevecht stort hij in en blijkt hij ernstig hersenletsel te hebben opgelopen. Aanvankelijk lijkt dat alleen zijn motoriek en een deel van zijn geheugen te hebben aangetast, maar wanneer hij ook z'n gedrag niet in hand de blijkt te hebben, moet zijn vrouw Emma [Jodie Whittaker] een pijnlijke beslissing nemen.
Het scenario biedt niet bijzonder veel nieuws onder de zon. Sterker nog: het is behoorlijk voorspelbaar. De kracht van deze film zit 'm vooral in het uitstekende acteerwerk van beide hoofdrolspelers en sterke karakteriseringen van Matty's vrienden, die - zoals Matty het zelf zegt - hem eerst verlieten en daarna weer terug kwamen. Dat maakt het haast onmogelijk om deze film te zien zonder een brok in je keel te krijgen en wellicht zelfs een paar tranen weg te pinken.

Pijnlijk om pas Tyranossaur gezien te hebben, daar ook uitgebreid en overwegend heel positief over geschreven te hebben, om dan vervolgens dit drooggevallen drama voorgeschoteld te krijgen. Ik liep teleurgesteld de zaal uit.

De film verliest zijn urgentie als er in het licht van een zeer heftige aandoening juist toegewerkt wordt naar een verzoening met vrouw en vrienden, een geforceerd 'beter worden' zodat er een gepaste traan gelaten mag worden aan het einde. In een eerder stadium doet Considines vrouw overigens álles wat in deze medische situatie volstrekt onbegrijpelijk is: je neemt zo'n persoon in een enigszins realistisch scenario al veel en veel eerder tegen zichzelf in bescherming. Maar dat is een persoonlijk irritatiepunt: een voor mij toch nog redelijk overheersende zijnoot bij een film die ook op puur dramatisch vlak nooit weet te overtuigen.

Een en al frustratie deze film. Om er naar te kijken dan uiteraard..

Veel te geforceerd, zeurderige muziek, irritante montage en raakte me geen moment.

Mooie film. Beter dan ik had verwacht. Overtuigend acteerwerk en een verhaal dat mij boeide en ontroerde. Het kwam vrij realistisch op mij over. Ruim een voldoende. 4*

Aardige film over een bokser wiens leven niet meer hetzelfde is na een flinke hersenbeschadiging. NIet bepaald een standaard boksfilm. Paddy Considine weet ook niet echt te overtuigen als een kampioen bokser (en het is dan ook maar goed dat er maar één wedstrijd is). Misschien niet overal even geloofwaardig, maar wel een aantal mooie scenes voor nog net 3.0 sterren.