High Anxiety (1977)

Weer een geweldige Mel Brooks film. Wellicht één van de beste. En dat zal waarschijnlijk alleen maar beter worden naarmate ik meer films van Hitchcock heb gezien aangezien ik neit alle parodiën begreep, maar wel grappig vond.

Het is weer een belachelijk verhaal met veel flauwe elementen, maar o zo leuk. En Mel Brooks is weer heerlijk bezig. Wat een geweldige vent is dat zeg.

4.5*

Mindere Mel.

Dat regisseur Mel Brooks na Blazing Saddles en Young Frankenstein niet meer dat niveau heeft kunnen halen zal door vrijwel niemand worden ontkend. Een totale mislukking is High Anxiety nu ook weer niet geworden. Maar op een paar flauwe Hitchcock-referenties, een aardige Kahn en een grappige persiflage op Sinatra (de titelsong) na, valt er hier verder bar weinig te halen.

Onvoldoende.

Aardige film over een psychiater die de leiding krijgt over een groot psychiatrisch ziekenhuis. Het plot is uiterst simpel, maar weet de film genoeg gaande te houden. De grappen die aan het plot gerelateerd zijn, zijn wel leuk. Maar de film is op zijn grappigst wanneer er de draak wordt gestoken met de films van Alfred Hitchcock.

De film opent prominent met de mededeling ‘This film is dedicated to the Master of Suspense Alfred Hitchcock’. Van Brooks die zich parodisch laat inspireren door films van Hitchcock, mag je dan iets hilarisch verwachten. Materiaal genoeg. Het Brooks echter niet gelukt om een lekkere parodie te maken. Om High Anxiety een slechte film te noemen gaat net iets te ver, maar heel veel beter dan slecht is ie niet.

High Anxiety is geen opeenvolging van verhaspelde scènes uit films van Hitchcock. De film volgt een eigen dwaze verhaallijn die wordt opgeleukt met verhaspelde scènes uit films van Hitchcock. Die vorm werkt op zich goed. Het is alleen zo dat personages en gebeurtenissen binnen het basisverhaaltje zo krampachtig grappig worden weggezet dat de humoristische waarde ervan laag is.

Daarnaast zijn de geparodiëerde scènes slechts sporadisch grappig. Overbekende scènes uit The Birds en Psycho worden door Brooks weinig origineel en erg flauw verhaspeld. Veel leuker zijn de subtielere verwijzingen. Zoals de camera die onder een glazen tafel is gepositioneerd en moeite heeft om de personages aan de andere kant van het glazen blad te vangen. Een verwijzing naar de merkwaardige cameraposities die Hitchcock hanteert, vermoed ik. Of zoals de camera die zich naar een venster toe beweegt maar niet tijdig stopt. Een knipoog naar de openeningsscène van Psycho. Leuk.

Helaas worden dergelijke leuke scènes dan weer gevolgd door vervelende scènes die dat goede gevoel genadeloos om zeep helpen. Denk hier bijvoorbeeld aan Mel Brooks die in een Frank Sinatra parodie de titelsong ten gehore brengt.

De aankleding van de film is mooi en sfeervol. Of het nu een hotel is, een krankzinnigengesticht of een vuurtoren op een klif, de lokaties zouden zo uit een Hitchcock film geplukt kunnen zijn. De muziek die onder de sfeervolle lokatiebeelden is gezet, klinkt onheilspellend en brengt een vleugje suspense in de film. Niets komisch’aan, maar gewoon goed gedaan.

Het zijn deze details en een enkele grappige scène die de film enigszins vermakelijk houden.

High Anxiety viel me tegen.

Zondagavond klassiekeravond bracht niet zozeer echt een klassieker alswel een oudere film en dat werd dus deze High Anxiety. Ansich niet perse een film die mij trok want zo grappig vind ik Mel Brooks niet, maar proberen kan natuurlijk altijd...

Overduidelijk is de overdaad aan scènes en films waaruit geleend wordt en wat gepersifleerd wordt met heel veel Hitchcock, tevens wordt overal wel een grap van gemaakt zoals de chauffeur met de hutkoffer of wordt er lading aan dingen gegeven zoals de dreigende muziek bij een landend vliegtuig. En het is wel wat waar Dokter Richard een soort van complot probeert te ontrafelen in zijn nieuwe inrichting maar tevens zelf dringend hulp nodig heeft, de film kan op sommige vlakken dan ook wel beschouwd waren als voorloper van Airplane en Naked Gun en heeft soms toch wel aardige momenten zoals het gesprek tussen Cartwright en de twee dokters waar de ene maar wat graag Cartwright op het randje brengt

Toch is niet bepaald de zon die schijnt voor deze Brooks productie waar de beste man praktisch alles zelfgedaan heeft van hoofdrol tot regie en scenario, en zelfs de muziek zelf schreef en ook nog inzong wat ontzettend knap is. Maar het is mij toch regelmatig te flauwe voor woorden, worden grappen te lang doorgevoerd, wil het naar mijn smaak zelden echt grappig of leuk worden en is het voor mij dan ook wel redelijk onder de maat.