Dou Fo Sin (2007)

Aziatische cinema mag dan al een tijdje in de spotlights staan, een echt momentum kent de tak nog niet.

Dit is het nieuwe project van Yip en Yenneke. Twee heren wiens naam ondertussen vol ontzag weerklinkt wanneer het gaat over HK actie cinema. En terecht.

Yen brengt wat nieuws in actieland. Na het ballet van Li (en companen) en het harde ballet van Jaa, is Yen gewoon hard. Een echte basher, maar met feilloze techniek. Een wervelwind die technisch enorm sterk onderlegd is en ook op minieme ruimtes zijn ding enorm goed doet. Van zwiepende punches tot sneaky worpen en spectaculaire locks. Wat anders dan de halfdronken kuren van Chiba.

Wilson Yip is slim genoeg om dit in een flashy geheel te gieten, waardoor de film een duidelijk hap-slik sfeer krijgen maar de gevechten wel eens zo lekker doorkomen.

Nadeel hier vond ik wel dat het verhaaltje iets teveel aandacht kreeg, iets wat traditioneel bij dit soort films niet meteen hoogstaand is. Visueel is het vaak wel knap, vooral de nachtscenes stralen sfeer. Verder wel gelikt en af en toe een tikkelte saai in beeld gebracht wanneer er geen actie is. Vandaar ook kritiek op het script.

Het is iets te lang wachten op het kunnen van Yen (ook de car chases en vuurgevechten zijn leuk, maar niet het beste wat je met Yen kan aanvangen) maar de eindscene mag er écht zijn. Vingers likken voor elke actie (/knok) fan.

3.5*, Yen is een geweldig talent dat iets wezenlijks bijdraagt aan de actiecinema, Yip past hem mooi in z'n films. Alleen vallen ze nogal eens in dezelfde val als het duo Woo-Fat. Drama is niet de ideale partner van dit soort films/acteurs.

Vanwege het intensieve laatse half uur (één aaneenschakeling van MMA - mixed martial arts) is Flashpoint uiteindelijk de moeite waard. Het eerste uur is bijna saai. De voorganger SPL is daarom geslaagder, want evenwichtiger en daarom meer een klassieker. Het laatste half uur van Flashpoint is echter een standaard voor volgende martial arts films uit Hong Kong, waar niet eenvoudig aan zal kunnen worden voldaan. Vanwege dat laatste half uur moet de film daarom gezien worden (door martial arts fans).

Verhaal is te ondermaats en gaat te veel aandacht naartoe. Gelukkig zitten er, vooral naar het einde toe, voldoende actiescenes in die de boel wat levendig houden.

Save the best for last, zullen we maar zeggen. Het duurt nogal even voordat Yen de knieën écht laat voelen, terwijl de ontwikkelingen uiteraard niet zo veel te bieden hebben. Visueel wel; Yip heeft toch vaak wel iets leuks in petto als het gaat om locaties, achtergronden, kleuren, licht, enz., waardoor het in ieder geval geen gezapige bedoening wordt.

Maakt zo'n auto achtervolging, die verder niet zo bijzonder is, ook meteen een stuk gaver. Uiteindelijk is het toch een beetje wachten op de onvermijdelijke confrontatie en die komt ook uitgebreid aan bod. Met onder meer een erg lompe worp en een woest uitdelende Yen is het in ieder geval de moeite waard. Het moedertje is aandoenlijk en de aftiteling een lekker toetje.

Erg jammer dat er zoveel tijd wordt besteed aan het te verwaarlozen verhaaltje. Ik weet nog geen eens meer waar het over ging, iets met wapensmokkel of iets dergelijks. Het zijplotje met de vriendin van Wilson had van mij wel weggelaten mogen worden.

Gelukkig maakt het overbodige verhaal na dik een uur plaats voor wat harde actie en dat is me toch een potje bruut zeg. Toegegeven in het eerste uur zaten er al een paar actiescènes, maar die waren zo afgelopen. Wat er in het slotstuk gebeurt maakt een hoop goed. Donnie Yen gaat de MMA kant op met zijn grapples en submission moves, naast de gebruikelijke knokactie.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, je moet alleen wel het matige verhaal voor lief nemen. De lichte humor die er hier en daar in is verwerkt maakt het nog enigszins dragelijk.

3,0 Sterren.

Los van de dingen die me iets storen aan deze films, heb ik eveneens gekraaid van plezier. Het beste dat ik van Flash Point kan zeggen is dat de film me de realisatie bracht dat ik eigenlijk te weinig van dit soort films kijk. Strak in beeld gebracht, met martial arts van iemand op de top van zijn kunnen. Top het punt dat je je afvraagt hoe ze het in 's hemelsnaam hebben gedaan. Eigenlijk jammer dat mijn smullen van Yip Man me niet bij deze samenwerking van Wilson Yip en Donnie Yen heeft gebracht.

Maar die fout maak ik niet nog eens, ik ga gelijk Saat Po Long (2005) kijken. Vrij dagje met vrouw aan het werk en kind op KDV, pappa kijkt lomp knokwerk!!!

3,5*