En la Ciudad de Sylvia (2007)

Buitengewoon interessante film. Blij dat ik 'm gezien heb.

Het IFFR krantje heeft het over "een haast kubistische stijl". Dat slaat niet op de visuele stijl van de film, maar eerder op wat Guerin hier met film doet. En la Ciudad de Sylvia is een film die begonnen lijkt als een conventionele film met een vrij conventioneel plot. Guerin lijkt vervolgens de film bijna volledig te hebben uitgekleed tot eigenljk alleen nog een soort motief overbleef. Man dwaalt door stad op zoek naar vrouw. Meer bevat de film niet meer. Al het andere is geschrapte versiering. Maar dat is bij Guerin ook geen vrijbrief om een zeer gestileerde film net zoals ook nagenoeg plotloze films als Gerry of Bu San te maken. De beelden zijn eerder documentair , maar vooral subjectief. Je ziet veelal de zaken (vrouwen met name) waar de hoofdperoon op let. De stijlbreuk in de film is een dialoog tussen de hoofdrolspeler en een van zijn "Sylvia's" maar daarna gaat het gewoon verder waar we waren. Vaak zeer knap gebruik van omgevingsgeluiden trouwens.

Als toetje kregen we nog een dik uur durende voorstudie op deze film te zien. Die voorstudie (een zwijgende film bestaande uit een verzameling foto's met teksten), liet, hoewel wat aan de lange kant, vrij mooi de ontwikkeling van een plotidee naar wat de film geworden is zien en is tegelijk een mogelijkheid om de detais in te vullen voor wie daar behoefte aan heeft. Want de film zelf geeft geen antwoorden.

Typisch een film die ik tijdens het "laten bezinken"de afgelopen uren steeds beter ben gaan vinden. Al is dit zeker niet ieders ding en verwacht ik de film ergens rond de 170e plaats in de publieksstand.

4.0*

Miniem filmpje over een kunstzinnige jongeman die in Straatsburg zijn oude vlam Sylvia denkt te herkennen en haar gaat stalken. Nouja, stalken, hij loopt de halve film achter haar aan en pas tegen het eind vraagt ie of zij Sylvia is . Echt veel gebeurt er niet en als kijker krijg je dan nog wat aardige plaatjes van Straatsburg mee (inclusief achtergrondgesprekken van passanten en verkeersgeluiden). Ik dacht dat dat een lelijke stad was, maar dat is dus niet het geval. Echt bijzonder is het echter allemaal niet, eerder wat saai.

Een observerende film, boordevol point-of-view shots van vrouwen, voorbijgangers en het straatleven in een Europese stad. Als je ervoor in de stemming bent prima te doen, maar dit kan ook zomaar helemaal verkeerd vallen (een aantal jaar geleden zette ik hem na 5 minuten af). Het grote probleem van En la ciudad de Sylvia wat mij betreft is dat het zo duidelijk de lijnen van een basisidee volgt. Goed bedacht, goed uitgewerkt, maar erg cerebraal. Ook de motieven zijn te nadrukkelijk en missen spontaniteit. Daarmee wordt het bijna meer een soort kunstproject dan een film. Neemt allemaal niet weg dat er mooie shots in zitten (met als hoogtepunt toch wel de café-scene aan het einde en de blik die onze hoofdpersoon uitwisselt met een gothic) maar iemand als Dolan zou hier denk ik meer flair aan hebben kunnen geven.