L'Oeil du Monocle (1962)

Er bestaan er zoals gekend 3 van : monocle films...dit was de tweede en imho ook de beste. Net als de andere twee betreft het hier een eurospy spoof, zij het - gezien het bouwjaar logisch- nog niet zo flitsend als de Bondspoofs die de wereld kort daarop zouden overspoelen, al gaat hij reeds een goed eind in die richting. Wel een stuk verbaler nog dan wat zou komen, erg Frans dus wat dat betreft.

Film heeft visueel wel degelijk e.e.a. te bieden : ten eerste location shooting op het fraaie Corsica met name omg. cap Bonifacio, niet alleen op het land maar ook onder water resulterend tegen het eind in een voor die tijd- dacht ik- zeer goede onderwaterkloppartij tussen duikers, al is het q.q. moeilijk om te achterhalen wie daar wie is...

Het verhaal biedt ons de gekende eurospy/ koude oorlog narratieve labyrinthen, waarbij gememoreerd dient te worden dat de bezetter niet alleen voor de Britten en Russen zeer compromitterende documenten zou hebben achtergelaten, maar en passant ook een heuse goudschat, anders zou het te serieus worden natuurlijk.

De tsunami aan twists die volgt werd gelukkig geleverd inclusief de onmisbare spygirls : de blonde Andersen en de brunette Germani , die ronddartelen in sixties bikini's en de twist dansen, maar naar wij vermoeden ook verraderlijke spionnes zouden kunnen zijn...

De film drijft echter vooral op de figuur van le monocle, de autistische, motorisch gestoorde superagent die altijd citaten van grote poëten en wijsgeren in huis heeft, iedere intrige moeiteloos doorziet en ondanks zijn lichte handicap al twistend de dansvloer op gaat en een feilloos schutter is.

Niet dat we hier met een permanent entertainende film te maken hebben : er wordt te veel geleuterd, de editing is niet wat je noemt flitsend en op de gememoreerde duikscène na valt er qua actie niet teveel te beleven.

Werd vervolgd met le monocle rit jaune en is in FR uitgebracht op DVD met le monocle noir.