Den Goda Viljan (1992)

Een beetje zoals La Meglio Giuventu: een heerlijke film, aangrijpend, met prachtige, levensechte personages en met steengoede acteurs. Vormelijk niet echt vernieuwend of zo, maar gewoon een mooi scenario, over de aangename en (erg) onaangename dingen des levens. En doordat de film zo lang is (geen zes uur deze keer, maar toch wel zeker drie) krijg je een heel sterke band met de personages (Trouwens schitterend hoe echt dat de personages hier zijn, je wordt als kijker voortdurend heen en weer geslingerd tussen bewondering en ergernis over wat ze (elkaar aan)doen, de ene keer krijg je een hekel aan Henrik, de volgende keer is Anna een stom wicht, maar in feite zijn ze gewoon allebei échte mensen, die écht reageren op alles.) Het scenario is van Ingmar Bergman, die het verhaal vertelt van zijn eigen ouders, het is prachtig om te zien hoe mooi hij hun leven en karakter hier samenvat.

Trouwens de winnaar van de Gouden Palm in Cannes 1992, ook beste actrice heeft hij toen gewonnen. En terecht, vermoed ik.

Het is niet helemaal mijn soort verhaal en een tikkie langdradig maar verder ontegenzeggelijk goed gemaakt en geacteerd. Met name Pernilla August is echt geweldig.

Doet een beetje denken aan de Britse period drama's zoals die van James Ivory bvb.

Mooie kroniek over de ouders van Ingmar Bergman met een schitterende rol van Pernilla August, die op uitdrukkelijk verzoek van Ingmar B. zijn moeder speelde. Naar verluidt is het verhaal historisch gezien niet helemaal correct, maar dat laat onverlet dat het een levensecht familierelaas is dat begin tot einde boeit. De film eindigt vóór de geboorte van Ingmar.
Goed werk van regisseur Bille August (toentertijd de echtgenoot van Pernilla), die vrijwel altijd films maakt die meer dan de moeite waard zijn.