Fear, Inc. (2016)

Fear, Inc.

Het was toch best wel een vage film die Fear, Inc. maar, hij was stiekem toch best, heel erg leuk. Gemengde gevoelens over-de-top kreeg ik bij Fear, Inc. waardoor ik toch vaak met een vervaagd beeld zat te kijken. Ik heb besloten dat Fear, Inc. waarschijnlijk mijn afsluiter voor de Halloween maand 2016 is. Ik heb te weinig films gekeken vind ik maar, ik ben druk bezig op mijn PlayStation 4 om Battlefield 1 even gaar te spelen waardoor ik toch weinig zin had om een film op te zetten, wat ik nu achteraf wel jammer vind want, er kwamen een paar goeie film langs die ik toch maar links heb laten liggen, daar heb ik wel een beetje spijt van.

Ik vind Fear, Inc. een prima tussendoor filmpje, het stelt helemaal niks voor want de film heeft daar een te grote B oog voor. De film begon leuk, met een toch spannende opening scene vult de film eigenlijk zijn concept groot en deels aan. Toch vond ik het vage film en dan verwijs ik je graag door na het einde. Het was wel tot drie keer toe aan de orde dat Joe Foster in de zeik werd genomen door zijn vrienden en vriendin. In het huis toen hij de acteur had vermoord, bij zo’n woestijn gebeid en later in de koffie kraam, waar ze dan toch weer uiteindelijk werden vermoord. Het sloeg echt helemaal nergens op.

Het verhaal was redelijk. Joe Foster is een groot horror fan, hij kent alle grote cult en reguliere films en is voor niks meer bang. Wanneer hij zijn vriendin mee neemt naar The Hollywood Horror Bar, kan het verkeerd hebben, worden ze aangesproken door een zekere man die Joe een visitekaartje van Fear, Inc. Overhandigd. Nadat zijn vrienden aan zijn gekomen en ze grote lol hebben maar, Joe ook waarschuwen voor Fear, Inc. Kan hij het toch niet laten en belt hij ze op. Later op een avond komen ze terug van een feestje, waarna een nieuwsbericht volgt dat Joe Foster zijn drie vrienden vermoord heeft en zijn buurman. Wanneer hij naar buiten gaat want het licht was uitgevallen word zijn buurman vermoord. Daarna zijn vrienden en toen was zijn vriendin nog vast gebonden ook nog. Wanneer Joe een moordenaar daadwerkelijk vermoord blijkt het allemaal in scene gezet te zijn waar iedereen een rol in gespeeld heeft.

Zoals ik al zei vond ik de film wel vaag, met een makkelijk verhaal en slechte acteerprestaties is Vincent Masciale er nog makkelijk afgekomen omdat de gore in de film prima is voor een B-tje. Zoals ik al zei is heel veel verwarrend waardoor je telkens anders en raarder naar het scherm begon te kijken maar, het was stiekem ook wel weer leuk.

Ik denk dat Fear, Inc. een prima concept bevat die toch wel op redelijke wijze is uitgevoerd en qua komedie gehalte is de film nog best sterk. Het is het geheel wat het toch na beneden haalt en dan vooral de verwarringen binnen de film omdat het verhaal te vaak word omgegooid, heb ik me nog prima vermaakt.

3.0*

Best een aardige wegkijker....leuke gore en degelijk acteerwerk.

Echt een b-film vind ik het nog niet eens eigenlijk....en zo ziet hij er ook niet uit.

De twist in de film is ook best grappig.

“I just overheard you guys saying this wasn't scary enough.

If you ever wanna be really scared, just call that number.

Custom scares just for you.

I promise you will not be disappointed.”

Ik heb altijd een probleem gehad met het combineren van horror met komedie. Ik vind de “Scary movie” franchise onnoemelijk slecht. De eerste film kon er nog mee door. Een hele reeks persiflages op bekende horrorklassiekers in één film gepropt. Er waren van die zeldzame grappige gniffelmomenten. Maar na episode twee heb ik het opgegeven. Het werd een persiflage op zichzelf. Nooit een goed teken. Toch was ik aangenaam verrast door “Fear Inc.”, die uiteindelijk hetzelfde stramien volgde, maar op het uiteinde toch anders afliep. Alhoewel het me toch op een bepaald moment de keel begon uit te hangen. Telkens weer leek het alsof Joe (Lucas Neff), die me op bepaalde momenten vreselijk aan Jake Gyllenhaal deed denken, nog altijd in het ootje werd genomen door de firma Fear Inc. Om dan weer overtuigd te zijn van het tegenovergestelde.

Joe is zo’n typische Amerikaanse leegloper die door de financiële situatie van zijn vriendin Lindsey (Caitlin Stasey) een zorgeloos bestaan leidt en zijn dagen vult met ongegeneerd nietsdoen, alcoholische spelletjes spelen en waarschijnlijk uren naar horror kijken op een mega flatscreen. Joe is een levende wikipedia als het over horror gaat en kan moeiteloos citeren uit horrorklassiekers en bepaalde scènes voor de geest halen. Er is bij wijze van spreken echt niks waar hij angst voor heeft en hij geeft aan elke levensbedreigende situatie een geromantiseerde filmische wending. Tot op het moment dat een onbekende hem tijdens een uitstapje het visitekaartje van “Fear Inc.” in de handen duwt. Een bedrijf die je ergste nachtmerrie in vervulling brengt. Custom scares. En ondanks de waarschuwing van jeugdvriend Ben (Chris Marquette), die samen met zijn vrouw Asleigh (Stephanie Drake) op logement zijn, dat het bedrijf niet bepaald betrouwbaar is en de lui die het leiden een nogal lugubere reputatie hebben, kan Joe zich niet weerhouden om toch maar de firma te contacteren.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat vanaf dat moment er zich een aantal verontrustende situatie voordoen. Voordat ze het weten worden de vier belaagd door gemaskerde indringers en begint het stevig uit de hand te lopen. Desondanks blijft Joe erin geloven dat het allemaal een opgezet spel is, in gang gezet door Fear Inc. Zoals verwacht, vond ik het niet bepaald een grappige film. Maar ook al is dit een low-budget film, wist het me toch aangenaam te verassen. Het was redelijk spannend bij momenten en de horror scènes zagen er toch uiterst professioneel uit. Joe in een freddy Kruger outfit was misschien wel het grappigste maar grotendeels was het toch maar flauwe humor. Horror liefhebbers zullen de verwijzingen naar klassiekers wel gauw doorhebben. Vooral de “Saw” persiflage was uiterst geslaagd.

Al bij al was dit een hoogst genietbare film. Ondanks de beperkte middelen en de korte periode waarin het werd gerealiseerd, kon “Fear Inc” toch overtuigen. En dat vanwege het concept, de soms bloederige maar puik gerealiseerde horror scènes en de cast. Het is zo’n film waar je nooit zeker bent hoe het uiteindelijk zal aflopen. “Fear Inc.” is niet echt griezelig genoeg om het horror te noemen. En tevens is het niet grappig genoeg om het komedie te noemen. Maar met een groep vrienden en met dezelfde hoeveelheid drank als de vier in deze film nuttigden, zou dit wel eens een ideale film kunnen zijn om een zaterdagavond mee op te vullen.

3*

Het verhaal is vrij vlot geschreven en blijft niet op een locatie, wat het tempo ten goede komt. Toch wordt het nooit spannend, origineel, grappig, verrassend of lekker ranzig. De cast is matig, vooral Neff is erg irritant. Qua geloofwaardigheid moet je als kijker overigens wel erg veel slikken.

Redelijk amusante film die is opgebouwd rond een theaterachtig spelconcept.

In verhalend opzicht tot op zekere hoogte verrassend en onvoorspelbaar. De wendingen die het verhaal om de haverklap neemt zijn de sterke punten van de film. Sommige zie je aankomen. Sommige niet. Leuk om te volgen.

Als kijker word je meermalen op het verkeerde been gezet, waardoor steeds de vraag rijst hoe het allemaal in elkaar steekt. Er zijn immer vraagtekens. Welke gebeurtenis is spel en welke is echt? De film kent hierdoor geen vervelende of saaie momenten. Er gebeurt genoeg. Er is vaart genoeg.

Het sfeertje is in het begin wat vlakjes en weinig opwindend maar wordt gaandeweg de film duisterder. Er komt wat Gore los en de goedkope grapjes blijven meer en meer achterwege. De toon wordt steeds minder speels en meer benauwend. Best lekker.

Het hoofdpersonage is arrogant en zeer vervelend. Dat feit drukt het plezier in het verhaal enigszins. Ik gunde hem al het slechte. Die gedachte is op zich prettig, maar leidt wat af van de amusante gebeurtenissen die de film zo kijkenswaardig maken.

Ach, het is slecht een klein persoonlijk smetje. Heb me met “Fear Inc.” goed vermaakt.

Best wel vermakelijk waarin niets lijkt wat het is. De film bevat heel wat plotwendingen waarvan je sommigen wel ziet aankomen, maar de regisseur weet je soms ook wel op het verkeerde been te zetten.

De laatste twist is misschien van het goede teveel, al past het bij heel de opzet van het verhaal.

Leuk tussendoortje. 6/10

Tegenvallende film waarin een liefhebber van enge films een bedrijf belt dat gespecialiseerd is in gepersonaliseerde angsten. De constante verwijzingen naar andere horrorfilms is wat geforceerd, vooral omdat er verder weinig mee gebeurd. Het wordt ook al vrij snel eentonig en de vele plotwendingen tegen het einde zijn nogal voorspelbaar. Ook het acteerwerk is ondermaats.

Iets te makkelijk.

Zo'n film die iets te trots is op z'n invloeden, maar uiteindelijk niet veel meer doet dan verwijzen naar wat populaire horrortjes. Echt veel obscuurs komt er nu ook weer niet voorbij, waardoor het allemaal een beetje lui en gepasseerd aanvoelt. Saw, Scream, Halloween, Friday the 13th enzo ... die kunnen m'n ouders ook nog wel opnoemen denk ik.

Verder ook niet zo'n fan van het eeuwige "welles/nietes" in deze film. De twists zijn ook helemaal niet goed uitgewerkt, waardoor het maar een beetje afwachten is wat de laatste scene uiteindelijk zegt. Ook daar laat Masciale het een beetje hangen.

Acteerwerk is ook al redelijk pover en wie hoopt op wat goors of spannends komt ook redelijk bedrogen uit. Het is gelukkig nog een enigszins vlotte film, met links en rechts een beetje gegniffel, maar uiteindelijk voelt het allemaal wat te makkelijk en commercieel aan. Een matige horror/comedy dus, enkel aan te raden wanneer andere bronnen volledig droog staan.

2.0*

Beproefde formule! De film neemt het idee van de horrorfilm-fanaat die niet bang is te maken En het doet ook niet Je zag het al eerder in Scream (1996) en mixt dit met The Game (1997) van David Fincher. Weet dat zelf ook en gooit er daarom een hele ris verwijzingen tegen aan. (waaronder de twee waar het plot is aan ontleent) Die spervuur ​​van oude en nieuwe horrorhulde gaf mij meer het gevoel dat alles maar naar het scherm werd gooit om te zien wat er bleef hangen. Te lachen valt er niet veel, hier en daar wel wat kunnen gniffelen. Een prestatie op zich! Als een humoristische slasher-film was het dus op momenten best vermakelijk maar op andere momenten is het veel te zelfbewust om echt goed te zijn. Het doet verder niet veel, kom niet origineel uit de hoek en wordt daardoor ook niet heel veel meer dan vertrouwde cheesiness.

Twist after twist after twist...

De film begint leuk en grappig. We leren de hoofdpersoon kennen die gek is op horrorfilms en eigenlijk niet snel meer bang wordt. Dan leert hij Fear, inc. kennen. Zijn vrienden en vriendin willen niet dat hij belt, maar die nieuwsgierigheid wint het toch. Hij belt er heen en de horror begint. Vanaf hier is er nog een beetje komedie, maar grotendeels horror. Deze film had zoveel twists, voor mij persoonlijk een beetje te veel. De acteerprestaties kwamen erg geloofwaardig over, waardoor je het soms zelf ook niet meer weet. Het einde had ik dan ook weer niet helemaal verwacht.

Leuke film en zeker een kijkbeurtje waard. 3 sterren

Bij gebrek aan inspiratie herzien en de nipte voldoende keldert naar een stevige onvoldoende. Fear, Inc profiteert van een origineel concept, maar verspilt veel te veel tijd aan komedietaferelen die voor de acteurs duidelijk te hoog gegrepen zijn. Vooral Lucas Neff acteert als een natte krant (ondanks de overduidelijke energie), spijtig genoeg speelt hij de hoofdrol. De bijrollen doen het wat beter, maar wekken niettemin de indruk dat regisseur Vincent Masciale een nogal saaie productie onder handen nam. De aanloop is nogal uitgesponnen en ontdaan van spanning, waardoor de film voor lange tijd amper weet te boeien. Het laatste halfuur voert het tempo aanzienlijk op, maar tegen die tijd zat ik me al kapot te vervelen. Voor een horrorwerkje is dat een serieuze prestatie, maar de aardige plotwendingen richting de finale zorgen uiteindelijk wel voor wat leven in de brouwerij. Het einde redt de film zelfs tot op zekere hoogte, maar dan moet je wel door een vermoeiend eerste uur heen zien te komen om dat ene minuutje te aanschouwen.