Vikaren (2007)

Bij vlagen wel aardig (enkele zeer lollige grappen, vooral tussen de combinatie van de kids en de lerares), maar helaas te braaf en voorspelbaar om ergens echt origineel uit de hoek te komen.

2,5*

Van 8 tot 88 jaar.

Van de maker van Nattevagten die hier met een Scandinavische versie van The Faculty op de proppen komt. De openings- en slotscène gaan gebukt onder een ongeziene stroperigheid, maar los daarvan is Vikaren een alleraardigst horrorfilmpje.

Het lijkt soms op een kinderfilm, of een aflevering van Kippenvel, maar gelukkig genoeg wordt de spanningsboog efficiënt opgebouwd en worden bepaalde scènes erg slim en subtiel in elkaar gezet, waardoor er voor volwassen horrorliefhebbers zeker genoeg lekkers overblijft. Veel zal ermee te maken hebben dat er door alle personages overtuigend geacteerd wordt. Vikaren bevat bovendien enkele fraaie special effects die ten gepasten tijde op de kijker worden losgelaten.

Kwalitatief gezien dus een heel pak beter dan een gemiddelde kinderserie, al ben ik ervan overtuigd dat ook de jongsten onder ons veel plezier aan deze film zullen beleven.

Spannende jeugdfilm, inderdaad een soort scandinavische variant op The Faculty. Paprika Steen is perfect gecast als de demonische lerares. Ze heeft er zichtbaar veel lol in. De jeugdige cast is sympathiek, het verhaaltje is leuk uitgewerkt en er zijn vele spannende momenten. Origineel is het allemaal niet, maar mede door de bijzonder fraaie fotografie en de vlotte montage krijgt de film van mij een dikke voldoende.

Bornedal zet bijzondere verhalen neer en zorgt er ook altijd voor dat het op visueel vlak mooi afgewerkt is. Hij is daarmee met stip één van mijn favoriete Deense regisseurs samen met Vinterberg. Ook Vikaren is een makkelijke wegkijker en een SF sprookje voor de jeugd waarin de kinderen de helden zijn. Het biedt wat humor, enkele schrikmomenten en een wat dramatischer dimensie, die allesbehalve werkte vond ik. Ook de special effects zien er goed uit en Paprika Steen weet een goede acteerprestatie te brengen. Het einde waarbij de kinderen en Carls vader gereduceerd in een kippenbatterij zitten vond ik grappig .

Vikaren is niet zo goed als zijn volgende film (voor volwassenen) "Deliver Us From Evil" en heeft moeite om achterliggende motieven van de lerares te verklaren. Het wordt nooit duidelijk waarom ze de kinderen naar haar planeet wil meedoen en waarom die kinderen en Carl op die foto's staan . Degelijk is het wel maar Bornedal maakte enkele vreemde sprongen die de film niet altijd ten goede kwamen.

Ik verwachtte een SF-horrorfilmpje, maar eigenlijk is dit gewoon een SF sprookje voor de jeugd waar de kinderen de helden zijn. De effecten zijn matig en het verhaal wist mij niet te vermaken. Hier en daar wat humor zoals het reduceren van de kinderen die naderhand in de kippenbatterij worden geplaatst. Paprika Steen is goed gecast als de lerares die vreemde methodes hanteert. Haar motieven zijn wel onduidelijk en als kijker weet je niet wat haar uiteindelijke bedoeling ook is. 4/10

Dit zou ik eerder sciencefiction/komedie noemen dan thriller. Kinderfilm of niet: wat een leuke en onderhoudende film en wat een humor hebben die Denen toch. Goed gespeeld, ook door de kids. Een muziekkeuze die het af en toe wat spannender maakte. Het was voor mij echter de humor die de boventoon voerde en die me een boeiend anderhalf uurtje heeft bezorgd.

Van Ole Bornedal kende ik The Possession (2012). Prima film. Vikaren maakt minder indruk. De film met in het middelpunt de zesdeklasser Carl die na de dood van zijn moeder samen met zijn vader in een ander stadje gaat wonen en daar (net als zijn nieuwe klasgenootjes) wordt geconfronteerd met een merkwaardige invalkracht, is een film waarvan het doelpubliek onduidelijk is. De film zwalkt en is over het algemeen te simplistisch geconstrueerd voor de oudere kijker en te duister voor de jonge kijker.
Invalkracht Ulla blijkt een alien te zijn die zich in het lichaam van de aantrekkelijke actrice Paprika Steen heeft verstopt. Haar doel? Ze wil het gevoel van liefde ontdekken. Een gevoel dat haar oorlogszuchtige soort onbekend is. Carl en zijn klasgenootjes komen er al snel achter dat de nieuwe juf een alien is. Heel moeilijk is dat overigens niet, want Ulla demonstreert zonder enige terughoudendheid en heel fanatiek haar bovenmenselijke kunnen. Uiteraard worden de kinderen door hun ouders niet geloofd. Dus ondernemen ze zelf actie om haar identiteit bloot te leggen en belanden we in een avontuurlijke kinderfilm.
Hoewel het Ulla’s missie is om achter het geheim van de liefde te komen, blijft onduidelijk hoe ze dat wil bewerkstelligen. Het leek me interessant om dit exacter uitgewerkt te zien worden. Dat vond Bornedal blijkbaar niet. Wel is duidelijk dat ze menselijke gijzelaars nodig heeft om mee te nemen naar haar thuisplaneet. En dat is natuurlijk ook veel spannender. Ach, het verhaal rondom Ulla en haar schoolklas is niet heel doordacht. Haar personage is dat eveneens niet. Met veel grappige overacting probeert Paprika Steen er nog wat van te maken. Ik was er niet erg van onder de indruk.
Na afloop van de film blijven een aantal dingen je nog even bij. Het overdreven acteerwerk van Steen is er een van. Een paar geslaagde duistere beelden kon ik ook nog reproduceren. Amusant vond ik het beeld dat geschetst werd van ouders en psychologen die de kinderen overstelpen met obligate pedagogische wijsheden. En wat me tenslotte ook nog bijbleef is dat de film zich in het verloop steeds meer ontwikkelde als een avonturenfilm voor jongeren en voor mij steeds minder boeiend werd.