Quiet City (2007)

Leuke verrassing!

Filmpje dat zich schijnbaar onopgemerkt rond je hartkamer verstrengelt en zoals hier reeds aangegeven een beetje weg heeft van een "Before Sunrise met gewone mensen". Meer naturel dus, mede doordat de knappe Erin Fisher en de ietwat sullige Cris Lankenau het beiden heel goed doen in mijn ogen.

Op audiovisueel vlak daarentegen weinig soeps: hoewel er al eens een aardig shot uit de bus komt, ben ik persoonlijk geen geweldige fan van die digitale look. De score is evenmin echt memorabel, maar af en toe passeren er toch wat melancholische pianostrelingen (bijvoorbeeld tijdens de bijzonder mooie dansscène) die me konden bekoren.

Erg van genoten, dus 'k ga maar eens op zoek naar gelijkaardige prenten.

Niet echt een topper in het genre, maar toch wel aardig. Aaron Katz heeft duidelijk talent, maar weet de film nog niet meeslepend genoeg te maken. Daarnaast mist de film ook structuur en zijn de activiteiten van Jamie en Charlie wel erg plotseling soms, waardoor het iets te onnatuurlijk wordt.

Toch een aardige poging, maar valt toch in het niet bij het soortgelijke In Search of a Midnight Kiss of Beeswax.

Vind persoonlijk dat Quiet City zich juist wel kan meten met Search of a Midnight Kiss, ik ga zelfs zo ver om te zeggen dat deze film me ook wel lichtelijk deed denken aan Lost in Translation.
Maar dat komt vooral door Erin Fisher die ik hier best vond lijken op Scarlett Johansson, in ieder geval een prachtige vrouw om te zien.

Quiet City doet zijn naam eer aan en zit boordevol lange shots en stille momenten.
De hoofd personages zijn alle 2 behoorlijk door snee, maar dat vond ik zeker niet ten nadelen.

Erin Fisher vond ik met haar mooie blikken en mooie lach wel uit de film springen, ik ga zelfs zover dat ik zeg dat ze deze film toch wel voor een groot gedeelte heeft gedragen.
Deze film mag je eigenlijk niet vergelijken met Search of a Midnight Kiss, deze 2 films zijn alle 2 mooi en ieder op hun eigen manier.


Mooie rustige film met als hoogtepunt toch wel het feestje op het einde
Dit soort filmpjes kan ik geen genoeg van krijgen
4*

Een 4* zo dan, goed om te lezen dat ie je is bevallen en natuurlijk (grotendeels) met je eens! Al vond ik In Search persoonlijk wel wat beter, die had je ook niet in kleur moeten zien joh, gek! Schande!

Verdient hier wel wat meer aandacht wat mijn betreft, al is het zeker niet voor iedereen weggelegd, denk dat als je hem aan 25 mensen hier zou vertonen, meer dan de helft een onvoldoende zou geven. En geef die groep eens ongelijk! Allereerst neemt de film het begrip loseren wel erg serieus aangezien er werkelijk niets gebeurt! Of naja niets wat gebeurd is ook maar van enig nut of met een enkel doel.
Er word maar wat doelloos in de ruimte geluld, dialogen lijken ter plek verzonnen en wie wacht op een romantische hollywood climax zal er teleurgesteld uitkomen. Bovendien straalt het amateurisme er werkelijk vanaf, iedereen die in dit werkje rondloopt, inclusief de hoofdfiguren lijken rechtstreeks van de straat geplukt of afgewezen te zijn van de film school, maar wat wil je ook als beginnend filmmaker met een budget van amper anderhalf duizend dollar? Dan ben je niet bepaald in de positie om eisen te stellen natuurlijk. Dus wat doe je? Je koopt een camera, nodigt wat van je vrienden uit, vind uit hoe het ding in godsnaam werkt en ja, je probeer wat. Nu kan ik uit mijn hoofd wel meer dan honderd gevallen noemen waar dit gigantisch bij mis is gelopen. De geslaagde pogingen echter zijn amper op 2 handen te tellen, maar Quiet City is er absoluut één van! Het is in het kort gezegd gewoon een goudeerlijk brok charme! Zo eenvoudig, vertederend en pretentieloos dat ik vrijwel constant met een brede glimlach heb zitten genieten. Af en toe, vooral tijdens die scene met dat feestje, lijkt het wat in te storten en de magie verloren te gaan, maar dat word dan weer dubbel en dwars goedgemaakt door zo'n plaatje van een eindshot, echt heerlijk! En oke, ik geef het toe, ook wel een beetje om Erin Fisher natuurlijk, want wat een schatje was dat, hehe! Sunrise/Set/Once, Midnight Kiss, meer van dit soort films graag! (3,5*)

Ik snap het helemaal als mensen niks kunnen met dit soort films, waarin je feitelijk gewoon zit te kijken naar situaties en gesprekken die elke dag plaatsvinden. Maar ik hou gek genoeg juist erg van films die zo echt mogelijk zijn. Vreemd, aangezien film een medium is om aan de werkelijkheid te ontsnappen, en waarin in principe alles kan.

Misschien beviel juist deze film me ook wel omdat ik zelf soms een beetje onzeker ben in sociale situaties en met nieuwe mensen ontmoeten, en met dit soort films kan ik altijd een beetje 'afkijken' ofzo, hoe dat soort dingen dan gaan bij anderen.

Jammer alleen dat ze later meer mensen ontmoetten, had ze liever de hele tijd samen gezien. Ook het uitblijven van een kleine romance vond ik jammer.

Maar verder, misschien filmisch niet bijzonder, en voor sommigen totaal geen speciale film, maar ik heb er toch best van genoten. Een film als deze staat of valt ook met de hoofdpersonen, heb me geen moment aan ze gestoord. Het keyboardmomentje was denk ik mijn favoriet.

4*

Een redelijk dramafilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Schokkende camerawerk...

Geen HD kwaliteit aanwezig...

Redelijk kwaliteit breedbeeld...

Redelijk achtergrond geluid/muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Uitstekende film over een meisje die haar vriendin opzoekt in New York, maar ondertussen een jongen leert kennen. Een kleine film met een eenvoudige opzet. De dialogen gaan eigenlijk nergens over en het tempo is traag maar aangenaam. De camera zit vaak dicht op de huid van de acteurs die erg naturel overkomen. Dit alles maakt het geheel wel vrij intiem.Ondanks het mooie eindshot net geen 4.0 sterren voor deze bijna te pretentieloze film.

In theorie leek me dit een interessante film maar in de praktijk viel dat erg tegen. Het grootste probleem was dat ik niets had met de personages. De dialogen vond ik niet bijzonder en de dingen die ze meemaakte waren niet erg interessant.

Verder vond ik de film weinig subtiel. Het gehalte ik-ben- een-adolescent-en- ik- weet- het -allemaal-niet gehalte was wel erg hoog. Daarnaast zat er veel te weinig tempo in de film waardoor de aandacht snel verslapt.

Het enige positieve waren de stadsbeelden en het uiterlijk van Erin Fischer.

Zwak

Lowbudgetfilm met veel handcamerawerk. Actie nagenoeg nul en weinig diepgang in de gesprekken. Maar moet dat ? Het dagelijks leven is heel dikwijls zo. Moet er dan een film van gemaakt worden als er niets gebeurt ? Waarom niet, precies omdat er weinig spetterends gebeurt benadert ge de werkelijkheid. Dit en het natuurlijk, ongekunsteld spel van de acteurs maken het zodanig, dat ge eigenlijk, tegen de verwachtingen in, toch wel geboeid kijkt naar deze (korte) film, die natuurlijk, en misschien wel helaas, nooit de grote cinemazalen zal halen.