Vase de Noces (1974)

Met wat beelden van Pig-Chicken Suicide nog in mijn hoofd had ik altijd toch wel wat intereresse naar deze film. Toch duidelijk anders, want hier zouden varkens niet op brute wijze van ingewanden worden ontdaan; Hier zou enkel liefde worden vertoond naar het enige wat het hoofdpersoon nog zou hebben; zijn varken.

Alle twee klinken op hun eigen manier wel interessant. Denk ik. Nee, waarschijnlijk zal dit voor iedereen die dit uit jouw mond zou horen (zeer) bedenkelijk klinken. Op welke manier je dat ook zou kunnen (of willen) verwoorden. Geen titel voor mensen die geen pigfucking willen zien. Want een fuckscene mag als geen verrassing komen. Dat is (helaas?) wellicht de enige reden dat je deze film zou willen opzetten. Uit nieuwsgierigheid, waarschijnlijk.

Dat zegt naar mijn mening ook meteen het enige over het statement dat Thierry Zéno wellicht zou willen meegeven aan zijn kijkers; We willen alles maar zien, zolang een ander het maar maakt. Veel mensen die zich kwaad maken om de de punten die Zéno zou willen vertellen, of de statements die hij maakt; mensen zijn niet meer dan beesten.

Blabla, dat zal ook vast en zeker. Maar met zo'n idee heb ik deze film niet eens willen kijken. Na de opening waar de man twee duiven van baby hoofdjes voorziet om daarna de harige depels van een zeug te strelen, wil ik alleen nog maar meer zien. Ik wil zien hoe hij de kop van een kip snijdt, hoe hij een wc vol schijt met ganzen en kalkoenen om hem heen. Zien hoe hij met zijn varken door de modder rolt. Ik wil PIG-fucken zien in de bosjes bij een verlaten pand. Zien hoe hij naakt over een verlaten desolaat landschap achter een varken aan rent. Zien hoe een varken het leven geeft aan 3 schattige biggetjes. Zien hoe hij met een handdoek voor zijn ogen een varken probeert te vangen.

Ik kijk naar een verloren ziel dat als beest zijnde probeert te leven als mens. Of een mens dat zijn dierlijke instinct probeert te verbergen door dagelijks zijn klok te luiden en een kruis te slaan voor het eten. Zal allemaal best. Ik wil eigenlijk nog meer ganzen- kalkoenen- en kippenfucking zien. (Dit keer met eigen soort). Zien hoe het persoon onder een bizarre repetitive soundtrack zijn obsessieve handelingen uitvoert. Hoe hij een wc vol schijt. Hoe hij een witte pap wegwerkt. Nadat hij een kruis slaat. Nadat hij zijn klok luidt. Ik wil zien hoe hij zijn glazen potten met vreemde dingen vult. En hoe hij een wc vol schijt.

Zijn kinderbiggen zijn liever bij hun moeder dan dat ze netjes aan tafel eten, dus hangt hij ze op. Hij hangt zijn kinderbiggen op. Dat wil ik zien. Ik wil zien hoe de moeder haar dode kinderen vind. Zien hoe ze van verdriet verdrinkt in een put vol modder en wat al niet. Ik wil zien hoe hij zichzelf begraaft maar besluit nog een keer de wc vol te schijten. Thee zet van de inhoud ervan, en nog een laatste keer alles uit kotst om dan maar een laatste uitweg te zoeken. De allerlaatste uitweg. Is het het beest, of is het de mens? Weet ik veel.

Dierenleed. Dierenpret. Dierenseks. Ach wat maakt het ook uit. Misschien heeft Zéno wel gelijk. Wat hij ook wilt zeggen. Interessante, experimentele productie uit België.

4.0/5.0

Het werd tijd om weer eens iets in de donkere krochten van de cinema op te zoeken. Ik had iets gelezen over een Belgische film waarbij een boer een varken neukt en ook nog zijn eigen poep verorbert . De titel? The Pig Fucking Movie.. yeah! Hm, toch maar eens opsnorren dacht ik en kijken wat het wordt. Wel, het is een vervelende film met een evenzo vervelende soundtrack die ik de hele tijd met de -blik onderging.

Vase de Noces is bij tijd en wijle erg saai en superranzig. Vooral die ellenlange poepeet-scenes waren nogal sneu en voelde ik in mijn maag. Ik had het ook zowaar te doen wanneer moeder big snuffelt aan haar pasgeboren biggen die dood aan touwen bungelen. Voor de rest kon ik niks met de tussenliggende boerderijscenes en was het maar afwachten op nieuwe shockerende gebeurtenissen.

Bereikt de film het gewenste effect? Dubbele lagen of diepzinnigere dingen kun je er vast in zien, maar door alle viesheid en de shock-factor zijn die de moeite niet waard om iets van te willen vernemen. Ik kreeg namelijk het gevoel dat het hoofddoel van de regisseur het shockeren van de kijker is. Enfin, mijn curiositeit is bevredigd, maar kan ik hier niet uit halen.

Wat blijft het toch leuk om via een site als deze onbekendere films te ontdekken, door bijvoorbeeld zomaar op iemands top-lijstje te klikken. Van deze film had ik dus echt nog nooit gehoord, maar hij past uitstekend in het rijtje typische jaren zeventig-films die de grenzen (van de heersende cultuur en mores) en de artistieke vrijheid opzochten en daarmee tot heerlijk bizarre, experimentele of prikkelende films kwamen.

Dan denk ik aan films van bijvoorbeeld een Makavejev of van Terayama en Wakamatsu, om er maar even een paar te noemen, uit begin jaren zeventig, die toch films maakten die bepaalde grenzen even flink uitrekten. Niet per sé inhoudelijk te vergelijken met Vase de Noces natuurlijk, maar ik bedoel maar: wat waren de jaren zeventig dan toch belangrijk en interessant eigenlijk, als je er zo even over nadenkt.

Een film die wél vergelijkbaar is of in ieder geval naar boven komt bij het kijken van deze curiositeit, is de al eerder genoemde Porcile, een van de meest onbekende werken van Pasolini die zelf natuurlijk ook niet vies was van enige shockerende beelden. Porcile lang geleden gezien en kan me er helaas te weinig van herinneren, dus daar ben ik maar heel snel weer achterheen gegaan. Kun je nagaan waar zo'n filmpje als Vase de Noces toch nog goed voor is. Ga Pasolini's creatie snel herzien dus, heb er zelfs zin in.

Film deed me sowieso veel denken aan Pasolini. Gebruik van muziek ook: hele mooie klassieke muziek (hier Monteverdi) afgewisseld met hedendaagse (voor die tijd uiteraard) en/of eigentijdse muziek, die ik trouwens niet echt kon verdragen (oerlelijke seventies-scifi-klanken).

Er zal vast wel een diepere laag zitten in deze film, natuurlijk, maar als ik de beelden bekijk van alles wat zich op die boerderij afspeelt, denk ik niet meteen aan al wat goddelijk of menselijk of religieus is. Ik zie voornamelijk wat ganzen, kalkoenen, een varken en een verlaten kerkje. En een heel ranzige meneer, zeg maar.

Wat dat betreft heeft de film (voorlopig) niet de impact die de films van bijvoorbeeld een Pasolini vroeger op mij hadden. Misschien moet ik eens gaan lezen wat de regisseur te zeggen had over zijn schepsel, misschien gaat de film ook vanzelf groeien in mijn herinnering of onderbewustzijn.

Voorlopig echter hou ik het bij een leuke poging, niet echt geslaagd en interessant om eens een keer gezien te hebben, maar niet echt herzieningswaardig.