The Edge of Love (2008)

De film was niet overal even goed en hier en daar zelfs onsamenhangend. Toch heb ik zeer geboeid zitten kijken. Ik hou wel van het werk van Dylan Thomas en was best te spreken over de behoorlijke acteerprestaties. Hoogtepunt vond ik echter de mooie beelden, fraaie muziek en niet te vergeten het voorgedragen werk van Thomas zelf.

Geen goede film maar wel een boeiende kijkervaring.

Zeer matige film over een ingewikkelde driehoeksverhouding gesitueerd in London tijdens de tweede wereldoorlog. Visueel gezien valt de film niet tegen, met een aantal mooie shots. Het verhaal en de personages vallen wel tegen. Simpelweg omdat het me totaal niet kon boeien en het soms ook allemaal wat te poetisch werd. Dit ondanks de acteurs die toch hun best doen.

“Live while you can, live all you can.”

The Edge of Love is echt zo'n film die gered wordt door de acteurs. Vooral door Miller en Knightley, en hun band is ook de grootse kracht van de film. Knightley is altijd wel goed in dit soort rollen, maar Sienna Miller maakt toch wel de grootste indruk. Misschien een wat ondergewaardeerde actrice, want in iedere film waarin ze een rol heeft, vind ik haar één van de beste elementen. Het verhaal is wel matig, en de mannelijke acteurs zijn wat kleurloos (Murphy is wel goed, maar heeft een te kleine rol). Het eerste gedeelte van de film is ook duidelijk sterker dan het tweede gedeelte in Wales. Maar de acteurs zorgen ervoor dat het vermakelijk blijft.

Dylan Thomas, maar toch niet. De andere kant van het verhaal in Last Call (2020), een tikje vroeger wellicht ook, en wellicht ook wat te veel op zoek naar welk verhaal er precies verteld wil worden. Waar Thomas zelf niet zo'n last van had is precies wat de film nekt, zo lijkt het.

Knightley is wel precies op haar plek, ze past perfect in de rol, in de tijd en het jaren-40 kapsel staat haar perfect. Wel weer het zenuwachtige en daardoor nepperig overkomende grijns-glimlachje wat ik zo vind afdoen aan haar acteerprestaties. Gelukkig lijkt ze dat langzamerhand kwijt te zijn in haar laatste films.

Verder is het wel een fraaie cast ook, al is Sienna Miller in de vergelijking met Last Call wel wat een troostprijs naast Romola Garai, en komt Rhys niet in de buurt van Ifans. Nouja, hij heeft ook niet de hoofdrol, denk ik dan maar. Murphy aan de andere kant speelt wel erg goed, en ook voor zijn rol kon nauwelijks een betere gevonden worden.

Ik vond de beelden wel wat te zwaar bewerkt, vaak te donker en te bruin in de color grading. En de soundtrack, waar toch nogal ophef over gemaakt wordt op de wikipedia entry is me nergens positief opgevallen. Ook niet echt negatief, dus wellicht iets om in de lift te draaien.

Al met al beslist geen slechte film. Maar er ontbreekt net wat te veel het waarom, of tenminste dat is wat ik er in mis.