• 143.327 films
  • 7.059 series
  • 21.431 seizoenen
  • 481.869 acteurs
  • 286.507 gebruikers
  • 8.231.940 stemmen
Avatar
 
banner banner

Privilege (1967)

Drama / Muziek | 103 minuten
3,37 15 stemmen

Genre: Drama / Muziek

Speelduur: 103 minuten

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Peter Watkins

Met onder meer: Paul Jones, Jean Shrimpton en Mark London

IMDb beoordeling: 6,9 (1.149)

Oorspronkelijke taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Privilege

"The Raw, Shocking Movie Of A Pop Singer Who Makes It Big!"

Steven Shorter is de ultieme Britse popster en wordt omgeven door mensen die dit zo willen houden. Zijn imago wordt op het podium duidelijk neergezet: hij speelt er een misdadiger die in de cel zit en zijn 'gewelddadigheid' spreekt het publiek aan. Zijn management gebruikt dit imago voor verschillende doeleinden, zoals het aanprijzen van appels en allerhande commerciële producten. Zijn laatste tour door Amerika was een beproeving en de hoogste baas maakt zich zorgen om Stevens gesteldheid, maar dan vooral ter bescherming van de investeerders. Ondertussen raakt hij bevriend met de kunstenares Vanessa Ritchie, die een portret van hem aan het schilderen is. Dan wil de christelijke kerk hem gebruiken voor een nieuwe campagne om zieltjes te winnen...

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Steven Shorter

Vanessa Ritchie

Alvin Kirsch

Andrew Butler

Julie Jordan

Martin Crossley

Professor Tatham

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van stephan73

stephan73

  • 6193 berichten
  • 13416 stemmen

Het heeft jaren geduurd, maar het schijnt eindelijk zover te zijn.. Deze "counter-culture" klassieker komt eindelijk op DVD!

Van wat ik op Youtube heb gezien, is dit zeer de moeite waard!


avatar van Toon1

Toon1

  • 497 berichten
  • 2665 stemmen

stephan73 schreef:

Het heeft jaren geduurd, maar het schijnt eindelijk zover te zijn.. Deze "counter-culture" klassieker komt eindelijk op DVD!

Van wat ik op Youtube heb gezien, is dit zeer de moeite waard!

Interessant. Enig idee wanneer en door welke uitgever?


avatar van stephan73

stephan73

  • 6193 berichten
  • 13416 stemmen

29 Juli komt hij uit via New Yorker. (regio1)

amazon link

Ik twijfel enorm, want twee andere Peter Watkins films die door New Yorker zijn uitgebracht kwamen later ook uit via Masters of Cinema.


avatar van stephan73

stephan73

  • 6193 berichten
  • 13416 stemmen

Hij wordt later dit jaar uitgebracht op regio 2 door de BFI, in het kader van hun Brit-cult label Flipside!


avatar van stephan73

stephan73

  • 6193 berichten
  • 13416 stemmen

stephan73 schreef:

Hij wordt later dit jaar uitgebracht op regio 2 door de BFI, in het kader van hun Brit-cult label Flipside!

Komt in Januari uit!


avatar van Meneer Bungel

Meneer Bungel

  • 13167 berichten
  • 0 stemmen

Een kruising tussen Lonely Boy (1962) en Triumph des Willens (1935)... en dan gebaseerd op een boek dat (naar verluid) werd geschreven naar aanleiding van een gesprekje (dat evolueerde) tussen Terence Stamp en Johnny Speight over hoe een popster uit hun tijd die leek te denken dat hij Jezus Christus was; ''Don't all popstars think that?"

Geregisseerd door Peter Watkins levert dat op zijn minst een intrigerende film op, en hier moet bijna zonder twijfel inspiratie voor Spinal Tap en Monty Python gehaald zijn. Volgens Watkins zelf zou een hele scène uit deze film zelfs in ACO gebruikt zijn, al is hij daar in zijn self-interview redelijk voorzichtig mee. De ACO-vibe kan ik in ieder geval wel onderschrijven.

Waar het helaas aan schort is de prestatie van Paul Jones, die veelal precies goed een (af)geleefde popster neerzet, maar op de cruciale momenten toch iets ontbeert in intensiteit. In bv. de laatste belangrijke scène breekt dat Privilege behoorlijk op, in mijn beleving.

Verder zijn de paar belangrijke concertscènes te weinig indrukwekkend, omdat ik (de massahysterie van een uitzinnig) publiek mis; de eerste in de kerk komt daar nog aardig mee weg (de gekte kun je goed vangen met slechts een paar uitzinnige meisjes), maar de latere die TdW als grote inspiratie heeft, mist juist die grote aantallen mensen (budget?) en toont een tamelijk slap aftreksel van genoemde bron - maar hoe kan het eigenlijk ook anders...

Blijft over een mooi in beeld gezette film, maar het voelt toch ook aan als een gemiste kans.

De rockversie van 'Onward Christian Soldiers' met amechtig knikkende bisschoppen is nochtans geniaal, en zo zijn er meer momenten... ik zeg alleen nog: think apples!

Derhalve toch 3,5*.


avatar van Meneer Bungel

Meneer Bungel

  • 13167 berichten
  • 0 stemmen

Meneer Bungel schreef:

Volgens Watkins zelf zou een hele scène uit deze film zelfs in ACO gebruikt zijn, al is hij daar in zijn self-interview redelijk voorzichtig mee.

Welke scène dat precies is, weet ik nog steeds niet (ik dacht aan de presentatie van de nieuwe Alex in ACO vs. die van Steven hier), maar het in de camera kijken is nog een opvallende overeenkomst.


avatar van D-ark

D-ark

  • 1753 berichten
  • 419 stemmen

Gaat nu in Pakket Service


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18894 berichten
  • 12682 stemmen

Makkelijke, open film. Vlot en kleurrijk, maar wel in het bekende stramien van Watkins. Vond de film wat lang/monotoon (na een sterke start), want het is in feite een one joke movie en veel prikkelends was er uiteindelijk toch niet te melden, laat staan iets stekeligs. Het uitgangspunt had dat in principe toch echt wel in zich. En ik moet vooral Meneer Bungel bijvallen die de vinger op de zere plek legt:

Meneer Bungel schreef:

Waar het helaas aan schort is de prestatie van Paul Jones, die veelal precies goed een (af)geleefde popster neerzet, maar op de cruciale momenten toch iets ontbeert in intensiteit. In bv. de laatste belangrijke scène breekt dat Privilege behoorlijk op, in mijn beleving.


avatar van Reint

Reint

  • 137 berichten
  • 774 stemmen

A withering exposé of the misuse of power in a world of illusion.

Het leven verloopt soms toevallig (of constant?). Mijn Youtube-algoritmes boden mij recent een peformance van Paul Jones (ex-Manfred Mann) op de Duitstalige tv van "I've Been a Bad Bad Boy", een schmaltzig-nummer wat bij mij de perfecte toon raakt, vooral door Jones' ogenschijnlijk gedrogeerde en enigszins 'vrouwelijke'' playback.

Nu wil het toeval dat deze film uit hetzelfde jaar, nota bene inclusief deze single, bij een Facebook-discussie werd genoemd als een mogelijke inspiratie voor Alice Coopers performance (die recent betoogde dat David Bowie daar weer onder de indruk van was en gebruikte voor zijn Ziggy Stardust-persona).

Dat Jean Shrimpton zijn tegenspeler is, is voor mij ook opvallend, omdat ik recent haar Harpers Bazaar-astronauten-cover uit '65 'ontdekte'.

Kortom, genoeg om mijn interesse te wekken, zeker omdat ik een fascinatie heb voor de wisselwerking tussen de countercultuur, muziek en film in de jaren 60. Het was de tijd waarin Jim Morrison (de rock & roll-shaman als leider van een muzikaal ritueel) en John Lennon ("The Beatles zijn groter dan God") een mythische status kregen als popmuzikanten, en de 'cult of personality' vertoonde voor sommigen een gelijkenis met fascistische leiders als Mussolini en Hitler, waarvan met name de laatstgenoemde goed met behulp van Leni Riefenstahl wist hoe hij cinema moest inzetten om die cult te intensiveren. Het kan geen toeval zijn dat Bowie als Ziggy en later The Thin White Duke afstevende op een crash course waarin hij zich stortte op zwarte magie en meermaals flirtte met fascisme ('this aint rock 'n' roll, this is genocide', 'Hitler was de eerste rockster'.

Hoewel Paul Jones en zijn voorgaande band Manfred Mann niet bepaald bekend stonden als countercultuur-iconen, klinkt 'Free Me' in de trailer behoorlijk vuig. Het doet me denken aan een vertraagde versie van The Velvet Undergrounds "I Can't Stand It Anymore". Patti Smith (VU-fan, Morrison-fan en zelf te omschrijven als rock 'n' roll-shaman) coverde het nummer in de jaren 70. In die zin heeft de film een zekere voorspellende waarde, of wist het goed een vrij jonge trend door te trekken naar zijn logische conclusie.

Dit allemaal gezegd hebbende moet ik de film nog zien, en ik ben benieuwd hoe de film past in de ontwikkeling van audiovisualering die in de jaren 60 plaatsvond in film. The Graduate en met name Easy Rider waren hierin de doorslaggevende films, maar films als Head (met daarin The Monkees), The Trip, en andere budget-films met bikers, drugs slikkende jeugd gingen hen voor.

Ik ben benieuwd.