At First Sight (1999)

Blinde mensen geven romantische films dat ietsje meer omdat ze geacht zijn meer op hun gevoel af te gaan. Het is tijdens een anti-stressmassage dat Amy ontroerd wordt door de handen van haar blinde masseur Virgil. Ja hoor ... De aanleiding kwam wat simpel over, wat volgde kreeg dan toch mijn aandacht. Het idee van hoe een blinde zou reageren indien hij terug kon zien wordt goed uitgewerkt. Hij is niet gewend aan licht, aan ruimtelijk denken, en weet niet hoe de vertrouwde wereld eruit ziet. Aan realisme ontbreekt het niet, ook omdat dit verhaal waar lijkt gebeurd te zijn. Het vervolg behoort tot de clichés van de romantische film en stelt de relatie op de proef, terwijl Virgils blindheid terugkeert .

At First Sight bleek uiteindelijk toch een betere romantische film dan ik aanvankelijk verwachtte, en soms werkt de chemie tussen Kilmer en Sorvino wel, zonder te ontroeren. Kilmer loopt zijn witte tanden bloot en Sorvino dartelt meestal zorgeloos en een tikkeltje naief voorbij. Vreemd genoeg was het de scène tussen Kilmer en Kelly McGillis die de tranen aan de oppervlakte bracht . Voor wie van heel lichte kost houdt.

Aardige romantische zwijmelfilm waarin een drukke architecte verliefd wordt op een blinde masseur. De operatie waarbij de blinde man weer kan zien, maakt het mierzoete liefdesverhaal wel wat boeiender. Maar de film duurt echt te lang. De film ziet er verder goed uit en de acteurs doen het verder ook goed. Uiteraard is het geen straf om twee uur naar Mira Sorvino te kijken.

Ik vond het eerlijk gezegd een beetje een aanfluiting hoor, deze film. Ik ging helemaal zitten op een superromantisch verhaal maar die romantiek vind ik behoorlijk tegenvallen. Ik vond het geheel nogal statisch tussen die twee. Ook werd het liefdesverhaal nou niet echt goed uitgewerkt. Ze ontmoeten elkaar en zijn zonder opbouw van het verhaal direct verliefd. Nergens een beetje opbouw van spanning. Ze kennen elkaar net en dan gaat hij al op aandringen van haar zichzelf laten opereren en trekt hij direct bij haar in. Het ging me allemaal wat te snel.

En daarnaast duurde de film ook veel en veel te lang. Zo bijzonder was het verhaal toch niet en zoveel gebeurde er toch niet om het zo lang te laten duren ? Het was voor mij in ieder geval een behoorlijk lange zit.

Een prachtig mooi romantische/dramafilm...

Uitstekend verhaal...

Wat een drama over een blind...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende jonge acteur Val Kilmer speelt zeer goed...

Het is wel moeite waard...

(geen hd, geen breedbeeld, maar nog kleiner, wel

mooi opname in 1999)

Mooi man. Een beetje cliché, okee, maar als je daar even niet op let is het een prachtige film waar je kippenvel van krijgt. Kilmer en Sorvino doen het overtuigend en de manier van filmen past goed bij de sfeer. Aanrader.

Zeker geen hoogstaand Drama / Romantiek, maar wel eentje die zich lekker wegkeek. Het verhaal zat aardig in elkaar (helaas ook aardig wat clichés) en hetzelfde geldt voor de uitvoering, hoewel het in mijn ogen allemaal wel wat korter had gekund want het is regelmatig wat langdradig. De cast in de vorm van Val Kilmer (de hele film rondlopend met dezelfde bruine gewatteerde jas) en Mira Sorvino maken het waard om deze film helemaal uit te kijken. Het einde was trouwens ook wel aardig.

Waargebeurd verhaal, mooi plot, had zeker 15 min korter mogen zijn, maar was niet langdradig. Virgil was gelukkiger toen hij blind was, maar toch kan hij de korte periode van zien meenemen in zijn herinneringen. Boodschap van de film: als je verliefd wordt, laat die persoon dan in zijn/haar waarde en probeer deze niet te veranderen!

Gebaseerd op een kort relaas van wereldberoemde neuroloog Oliver Sacks en in dat opzicht heeft het iets van Awakenings. De man zelf is ook eventjes te zien in het publiek als Kilmer zijn toespraak houdt.

Wie afgaat op de tekst zal iets sentimenteels en gemakzuchtigs verwachten, maar de film verzandt daar gelukkig niet in. Het begint romantisch maar de film wordt interessanter naarmate de problemen de kop op steken.

Thematisch is de film sterk uitgewerkt. We zien allerlei verschillende niveau's van verwachtingen. En hoe die een keurslijf worden die iedereen ongelukkig kan maken. De dwaasheid van alles willen fixen en veranderen.

De vader die perse wil slagen in het geven van zicht aan zijn zoon. Sorvino die dezelfde fout maakt maar ook te hoge verwachtingen heeft van haar kunstwerk.

Goed acteerwerk. Sorvino blijft altijd iets bescheidens, introverts, bijna verlegens houden. Kilmer overtuigt als man die van een betrekkelijk geisoleerd bestaan opeens een rollercoaster mee maakt. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar het is wat hij meemaakt (de hersenen moeten op hol slaan zodra zijn ogen beginnen te werken) maar je leeft mee. De McGillis zoals je die zag in Top Gun is hier al lang vergane glorie, maar je ziet in haar uitdrukking wel de tol die alle zorg voor haar broer heeft gekost.