La Règle du Jeu (1939)

Deze film wordt beschouwd als hét meesterwerk van Jean Renoir (een zoon van de schilder). Ooit gezien in het filmmuseum. Erg mooi - maar waar zit 'm dat precies in ? In de aandacht voor details, de sfeer, de poëzie, het onderliggende pessimisme ? Dat is er allemaal.

Ik vind het lastig dat je maar zelden de kans krijgt om een film van hem te pakken te krijgen, zodat je kunt vergelijken. De enige andere die ik gezien heb, is La Grande Illusion.

Renoir speelt zelf een mooie rol in zijn film, die bij de première een enorme flop was. Hij heeft er dertig minuten uit moeten snijden - maar dat is later weer hersteld.

Erg mooie film die veel weg heeft Gosford Park, maar dan allemaal nog cynischer 4*

Kunstwerk.....

Weet iemand waar ik die poster (geen lobbycard of zo, maar een poster) kan krijgen? Of andere mooie klassieke posters?

inderdaad een meesterwerk... 4.5/5

Overspel, slapstick, klucht. Zomaar wat woorden die mij te binnen schieten tijdens de film. Veel dialoog, maar qua verhaal weinig boeiends met op het einde eindelijk een beetje gevolg aan al dat overspel.

**1/2

Gelukkig hebben we altijd nog The green mile, Arlington Road en The usual suspects.

Het is een beetje jammer dat het soms wat weg heeft van een John Lanting-klucht, want verder is het natuurlijk een bijzonder knap gemaakte film (een soort coherente chaos) met vooral enkele geweldige losstaande scenes (de jacht, de voorstelling op het feest bvb).

Het schijnt dat deze film z'n enorme klassiekerstatus mede te danken heeft aan het feit dat de hypocriete staat van de maatschappij vlak voor W.O.II zo indringend wordt weergegeven. Kan ik me iets bij voorstellen, bepaalde scenes en dialogen zijn wel behoorlijk scherp en bitter voor die tijd.

Toch is het jammer dat het verhaal de film een beetje in de weg zit.

Wanneer komt dit eens op dvd? En dan graag eentje die goedkoper is dan 30 euro.

Ik had de Bfi-import hier, maar de (engelse) subs waren niet al te best.

Wil je er niet vanaf, aangezien je er niet kapot van was?

De film was wel goed hoor, maar het was een gehuurde dvd .

Ja, de films van Renoir kan je maar beter in Frankrijk kopen, als je de taal een beetje beheerst. De BFI dvd's staan nou eenmaal niet bekend om hun scherpe prijzen.

DVD's in Frankrijk in het algemeen ook niet bepaald, nogal een duur land, tenminste internetwinkels. Ik weet niet hoe het in reguliiere winkels daar is.

Helaas was La Règle du Jeu voor mij niet het meesterwerk dat zoveel anderen er wel in zien. Een lichte teleurstelling kan ik niet onderdrukken, ook al is er toch genoeg te zien in de film dat de moeite waard is.

Het probleem zat hem bij mij vooral in de eerste helft. Ik vond de film toen nauwelijks boeien. De scènes hier lijken vooral bedoelt te zijn om het grote scala aan personages te introduceren, maar in tegenstelling tot de tweede helft heb ik hier niks grappigs kunnen ontdekken. In de tweede helft dan werd de film ineens een komedie (voor ik de film ging kijken had ik geen idee van het genre). En niet zomaar een komedie, maar een klucht. Een leuke klucht, dat wel, maar kluchten hebben nogal de neiging om wat flauwe verhaaltjes te hebben. Zo ook hier. In feite is het niets anders dan een grote verzameling aan geheime relaties, die volgens de regels van het (over)spel vooral geheim moeten blijven, ondanks dat iedereen er aan mee doet.

De film wordt voornamelijk gered door de werkelijk schitterende stijl die Renoir hier hanteerd. De camera lijkt alles te registreren wat er gebeurt in het kasteel en doet dat op een bijzondere, moeilijk te beschrijven wijze. Het kasteel zelf zit ook vol leuke details.

Naast de filmische kwaliteiten is ook het acteerwerk zeer sterk. Paulette Dubost is een soort Franse voorloper van de femme fatale. Jean Renoir speelt zelf een aandoenlijke rol en Julien Carette is zeer geestig als stroper die in dienst genomen wordt door de rijke adel en daar de boel op stelten zet. De beste rol komt naar mijn mening van Marcel Dalio als de landheer, die het (over)spel het beste speelt. De scène waarin hij zijn nieuwe orgel presenteert is erg bijzonder en een uitschieter in de film.

Verder valt het lekker ironische einde nog op. Al snap ik niet waarom het personage van Renoir, Octave nu ineens besluit op te stappen uit het kasteel na de dood op de piloot. Iemand enig idee?

Nog iets vreemds is dat deze film op IMDB door velen gezien wordt als kritiek op de hogere klassen. Is dat wel helemaal waar? Volgens mij komen zowel de hogere als de lagere klassen niet goed uit de verf in deze film.

Ik ben benieuwd of deze film bij herziening beter wordt. Ik vermoed zo van wel. Helaas zal herziening wel lang op zich laten wachten, gezien de verkrijgbaarheid van de film (waarom verschijnen Renoir's films niet in Nederland op dvd?). Op dit moment blijft het vooral een leuke, maar niet geniale film voor mij.
3,5*

er is toch ook een criterion van voor de scherpe prijs van 20 eu ?

Hoe gezien?

Waar? 20 Euro wil ik er nog wel voor betalen...

In het Filmmuseum. Als onderdeel van mijn studie Media & Cultuur.

Mijn 1ste kennismaking met Renoir valt hard tegen. Vooral in het begin was het teveel een aaneenschakeling van door elkaar heen converserende mensen, terwijl ik op visueel vlak nauwelijks onderhouden werd. Dat de jonge piloot bij zijn succes niet werd onthaald door zijn vriendin leverde nog wel even wat leuke chaos op, met als ultieme beloning de uiteindelijke uitnodiging voor de jachtpartij. De manier waarop hij zijn ' ticket tot paradise ' verkreeg door expres met zijn auto van de weg te geraken vond ik wat ongeloofwaardig qua dramatiek.

Eenmaal de voorbereidingen op de konijnenjacht waren begonnen, werd het interessanter. De mannen gedroegen zich als echte ( Franse ) haantjes, met stoere praat. Ik vond dat onderling gebluf wel leuk, aangezien het de voorpret stevig vergrootte. Het optreden van die mensen die in spokenkostuums gehuld waren, betrof een van de weinige technisch - visuele hoogtepunten.

De strijd die erna volgde tussen de rich and the famous in het landhuis oogde al bij al een beetje mat, veel mensen die op de vlucht voor elkaar waren en weinig echte confrontaties. Daarbij vond ik de slapstick - elementen nogal vloeken met de cynische geaardheid van de film. Omdat het concept wel leuk was en het een aardig verhaaltje om eens gezien te hebben was, een kleine 3,5*

Dit meesterwerk hoort bij een ieder in de top10 thuis. Ik schaam me dat ik een maand geleden La règle du jeu uit mijn top10 heb gehaald.

Geweldige film kan niets anders zeggen. Het verhaal is erg leuk en bijzonder goed gebracht ondanks dat het allemaal wat chaotisch loopt. Soms was het (zeker door de nogal slechte ondertiteling van TV5) wat moeilijk te volgen. Maar in principe was dat geen al te groot probleem. Ik vond het verloop een beetje soapachtig, maar dan op een veel leukere en reëlere wijze. Ik had bij deze film vaak het gevoel naar reality tv te kijken. Ik vond de sfeer dan ook erg leuk en veel toevoegend. De confrontaties tussen sommigen mensen waren echt briljant. Met name natuurlijk tussen Marceau en Schumacher. Ik vond de film zowel als drama prima, maar als komedie is het ook een geweldige film.

De cast is voor mij totaal onbekend, ben niet echt in to the Franse films, maar ik kan over niemand iets negatiefs brengen. Ze waren allemaal erg goed en gaven de film een realitische ondanks het wat overdreven is natuurlijk.

4.5*

Wat een uiterst frappante film. La Regle Du Jeu is echt mijn favoriete film. Niet alleen wegens de acteerprestaties, maar ook vanwege de eigenzinnige setting.

Als je een film van Jean Renoir wil gaan kijken, zorg er dan voor dat je deze film gaat zien! Nog een tip, koop de Criterion editie. Dit is de regio 1 versie van de film, maat wel met de meeste scènes.

Een echte topper onder deze categorie (film.)

Mijn favoriet onder de Jean Renoir films

5 sterren.

Deze film heeft van alles wel wat. De setting van een Gosford Park uiteraard, maar eveneens de spitsvondige dialogen en relatiedrama's van een gemiddelde Woody Allen-film en niet te vergeten, de status van een Citizen Kane. Het kan allemaal wat tegenvallen bij een eerste kijkbeurt, maar ik vond het allemaal heel behoorlijk. Leuke personages (Marceau en Octave!) en grapjes die nog steeds aanslaan. Camerawerk was ook knap gedaan. Met recht mag La règle du jeu een klassieker genoemd worden.

Er gebeurt een heleboel in deze film en het kost flink wat energie om alle onderlinge strubbelingen bij te kunnen houden. Het vliegt alle kanten op en iedereen moet wat van iedereen. Het verhaal blijft echter fier overeind en het is best een mooie film.

Mijn tweede Jean Renoir (ik ben begonnen met Swamp Water, een onbekende Amerikaanse film) en dit was de eerste klassieker die ik van zijn hand zag. Jean Renoir speelde zelf de leukste rol in de film die me erg deed denken aan Philip Seymour Hoffman.

Leuke film over klasseverschillen, en 'de regels van het spel' en het is terecht een klassieker.

"La Règle du Jeu" mag dan wel een mooie sociale satire zijn die in het jaar van release 1939 zijn tijd ver vooruit was, maar om deze te zien als een van de beste films die ooit gemaakt zijn, vind ik toch wel sterk overdreven. Ik denk daarom ook dat de bewogen geschiedenis van deze film bij de critici in de beoordeling sterk meegespeeld heeft. Film had het "geluk" dat deze film na de première door zowel alle sociale klassen in Frankrijk werd neergesabeld en dat bovendien in hetzelfde jaar de 2e Wereldoorlog uitbrak en als gevolg hiervan de film 5 jaar op de lijst kwam te staan van verboden films. Voor de huidige filmgeneratie zal al die commotie destijds over deze film nu als volslagen onbegrijpelijk overkomen. Het zou trouwens tot 1959 duren voordat deze film weer opnieuw vertoond werd.

Dit alles neemt natuurlijk niet weg dat "La Règle du Jeu" het bekijken meer dan waard is. De slapstick scènes in het landhuis vond ik zeer amusant. Ik moest onmiddellijk denken aan de blijspelen met John Lanting. Het einde daarentegen viel mij nogal tegen.

Deze film is trouwens niet geschikt voor dierenliefhebbers.

3,5*

Schitterende film , zijn tijd ver vooruit en nog steeds actueel. Die scène in de gang, met de verschillende mensen die allemaal met hun eigen dingen bezig zijn en hun eigen dialogen voeren: meesterlijk. Bovendien is de film geweldig geschreven, gefilmd en ontzettend gedetailleerd.

De films van Renoir gaan over mensen, een universeel thema dat nooit uit de tijd raakt en altijd zal blijven boeien.

La Grande Illusion is trouwens ook een enorme aanrader.

Die jachtscène vond ik inderdaad ook niet meteen prettig om naar te kijken, al zorgde het er meteen wel voor dat het moment waarop André gedood wordt aan kracht wint.

Het eerste deel van de film moet het hebben van enkele vlagen van schoonheid en ietwat pittige dialogen, want algemeen gezien was de kwaliteit van die aard dat ik me afvroeg waarom La Règle du Jeu als één van de grote filmklassiekers wordt beschouwd.
Maar gelukkig is het tweede deel wel bijzonder interessant om te volgen, met een verhoogd tempo en een goed gebruik van de setting (het kasteel met zijn vele gangen en kamers, waardoor de camera vaak heerlijk losjes glijdt en verschillende acties registreert). Het neigt soms ietwat teveel naar kolder, maar tegelijkertijd is het een pittig thema dat erg speels - en daarom ook oprecht en zonder schroom - benaderd wordt. Vooral het personage van de markies is bijzonder leuk om te volgen.

La Règle du Jeu is een film die iets teveel tijd nodig heeft om echt op gang te komen, daarom zal het voor mij (althans niet na een eerste kijkbeurt) niet vlug één van mijn favoriete films worden. Maar dankzij het wervelende tweede deel is het zeker en vast een film die het bekijken waard is. Een sterke 3,5*


3,5*

Moet je je schamen als je als filmliefhebber helemaal niets kunt met La Règle de Jeu?

Ik had vooraf geen idee wat ik moest verwachten. Misschien een sociale satire a la Bunuel? Of zou Renoir een Franse voorloper van de Film Noir zijn. Niets van dat alles.

Ik zag een chaotische cabareteske klucht die nooit echt grappig wilde worden, wel erg flauw. Denk maar eens aan de achtervolging van Schumacher op Marceau of het vuistgevecht van André en Robert. Gelukkig heb ik nooit iets van de hier eerder genoemde John Lanting gezien.

Het verhaal wist me niet te boeien. Een stel immorele rijkaards op een landgoed die niets anders doen dan vreemd gaan met elkaar. Hierdoor barst een flinke strijd los tussen de heerschappen, waarbij de vrouwen vooral fungeren als gewillig aas. Als de boel escaleert is er geen besef, ieder denkt toch vooral aan zichzelf.

De veelgeprezen stijl van Renoir dan. Ik zag hier wel iets van terug, de film zag er gewoon goed uit, zeker in het achterhoofd houdend dat de film ruim 70 jaar geleden gemaakt is. Hoogtepunten waren de beginscene op het vliegveld en de jaagscene. De acteerprestaties waren ook wel in orde, al vond in Renoir zelf minder overtuigend als de clown van het stel.

Ondanks deze sterkere punten was dit verre van wat ik van deze klassieker gehoopt had. Een oninteressant plot, slappe humor en eenzijdige personages. Mis ik iets?

Ik zet nog wel eens Le Charme Discret de Bourgeoissie op als ik een leuke film over stuntelende rijke lui wil zien.

Best een goede film dit, die een lekker tempo heeft en waarin het af en toe best opletten geblazen is. Er zitten ontzettend veel (cynische) dialogen tussen, waarvan de ene beter werkt dan de andere, maar het merendeel gelukkig wel goed is, of werkt.

Ik had vooraf een iets serieuzere film verwacht, weet eigenlijk niet waarom, maar het humoristische beviel me op de een of andere manier wel. Soms oogt het wat druk en chaotisch, maar renoir slaagt er toch telkens weer in om orde te scheppen. Voor die tijd gelloof ik best dat het vernieuwend was en soms ook best schokkend, maar vandaag de dag zijn we wel wat gewend.

Mijn 3e Renoir viel in ieder geval niet tegen, al moet ik zeggen dat La Grande Illusion nog wel een stukje beter is dan deze film. Maar leuk was die in ieder geval wel.

3,5*

Dit is het soort klassieker waar ik niks mee heb. De gemaakte dialogen zijn het ergste, bijvoorbeeld de 'ruzie' na het auto-ongeluk van de twee mannen in het begin. Verder maken ook de onechte personages en het gebrek aan enige originaliteit in cinematografie en montage van La regle du jeu een saaie film. Het is dat het laatste halfuur soms nog wel vermakelijk is, anders was ik lager uitgekomen.