Going to Pieces: The Rise and Fall of the Slasher Film (2006)

Aardige docu die een goed beeld geeft over hoe de slaserfilm verguisd was bij critici en bezorgde ouders, maar tegelijkertijd bejubeld werd door een hele generatie tieners. Het boek, dat verplichte kost is voor elke genrefan, had ik enkele jaren geleden al gelezen en is beter in die zin dat het veel completer is dan deze docu. Ik zou Going to Pieces dan ook eerder omschrijven als een leuke aanvulling op het boek. Het bevat een doorlichting van de grote drie (Michael, Jason en Freddy) en korte interviews met grootheden uit het genre (Carpenter, Craven, Savini, Timpone van Fangoria, ...) waartussen de bekendste kills&gags uit de slasherfilms gemonteerd worden.

John Carpenters Halloween uit '78 wordt duidelijk als blauwdruk voor het genre genoemd, maar er wordt ook verwezen naar films als Psycho, Peeping Tom, Bay of Blood en Black Christmas die als inspiratie golden voor deze klassieker en dus mee aan de wieg stonden van het genre. Over Thirteen Women uit '32 wordt met geen woord gerept trouwens, een film waarvan ik deze week nog te weten gekomen ben dat hij als de "eerste slasher aller tijden" beschouwd wordt.

De verklaring waarom dit genre plots zo populair was, ligt volgens de geïnterviewden in het feit dat de tijdsgeest er rijp voor was. Amerika kreunde onder het beleid van president Reagan en de samenleving werd geregeld opgeschrikt door seriemoordenaars. Kortom, een perfecte voedingsbodem voor tieners om hun angsten te ventileren in de bioscoop, kijkend naar een film waarin de bedreiging van menselijke aard (en dus realistisch) was. De slasherfilm bezorgde hen een "veilige angst".

Verder gaat er veel aandacht naar de soms compleet van de pot gerukte kritiek op het genre. Mensen zouden gewelddadig worden van het zien van al die gruwelijke moorden en hun idolatrie voor de slashericonen zou bijzonder verontrustend zijn. Waarop iemand repliceert: Als dat zo zou zijn, waarom toont men zware criminelen in de gevangenis dan niet 24 uur na elkaar Disneyfilms zodat ze terug beter worden? Bovendien zouden slasherfilms ook vrouwonvriendelijk zijn, wat simpel weerlegd kan worden door het feit dat in 90% van de gevallen het net een vrouwelijk personage is dat er in slaagt om de boeman uit te schakelen.

Op de vraag of het genre nog bestaansrecht heeft wordt droogjes geantwoord: zolang er tieners zijn, zal de slasherfilm succes hebben. Gelukkig maar.

Deze zat in de 3-disc van Last House on the Left. Ik was hier wel benieuwd naar dus ging ik gelijk deze bekijken.

Nadat ze het over Hitchcock's film Psycho hebben is een zin van John Carpenter me zeer opgevallen. "After the Psycho Horror movies everything totally changed", en gelijk heeft ie. Psycho is zeker een suspensvolle horror/thriller. Maar tonnen vol met bloed, no way! In deze docu gaan ze het niet alleen hebben over A Nightmare On Elm Street, Halloween en Friday the 13th. Maar ook Prom Night, He know's you're alone, The Burning etc. worden hier besproken. Ook verschillende regisseurs en producers komen hier aan bod. De film begon goed en het wordt ook zeer netjes afgerond. Had misschien iets beter gekund, maar dit was zeker een degelijk docu.

3,5.

Zeer onderhoudende documentaire, een aaneenschakeling van bloederige scenes uit talrijke horrorfilms en zinnige interviews met de regisseurs ervan. Niet echt nieuwe inzichten of baanbrekende theoriëen, maar wel veel humor en tja, heel veel bloed. Leuk in elkaar gezet in ieder geval, met voor fans van het betere hak- en zaagwerk veel herkenbare en iconische momenten.

Erg interessante documentaire. Ik ben blij dat hij ook terugblikte op minder bekende slashers zoals "Prom Night" - " Happy Birthday To Me" - Graduation Day". De slasher kende zijn hoogte en laagtepunten, maar zoals je ziet kent hij in elke decennia tot nu toe een opmars. In the nineties had je een geweldige comback met Scream en I know what you did last summer. Dit gaf een eerlijke kans voor Valentine, Cherry Falls, Urband Legends...In the nillies had je SAW, Hostel...De slasher weet zich tot nu toe altijd heruit te vinden.

Dus ik ben erg benieuwd wat dit decennia gaat voort brengen. Voor mij werkt de simpele formule , een killer met een wapen met doorsnee tieners als slachtoffers, nog altijd het beste. Soms gaan ze het gewoon te ver zoeken. De 80's slashers zijn voorgoed voorbij. Een girl next door type zie je nu niet meer snel, nu zijn het allemaal bombshells die de screens veroveren. Ik genoot van elk stukje in deze documentaire, enkel aan de stukjes van Rob Zombie vond ik niet veel aan. Deze man wil zo een surrealistische sfeertje scheppen dat hij voor mij te veel afwijkt van de simpele formule. I don't like his movies. Misschien leuk als je ze apart bekijkt, maar nu ik deze beeldfragmenten kon vergelijken met die van andere slashers moet ik zeggen dat zijn films erg weinig met het slashergenre te maken hebben.

Ook leuk dat je de reacties van het publiek op bijvoorbeeld Silent Night, Deadly Night kon zien - outrageous gewoonweg. Ik miste wel een paar horroriconen in deze documentaire, voor een belangrijke van de 80's namelijk Chucky. Geen enkel fragment of niets. Voor de rest kwam alles zowat aan bod.

Ook heerlijk dat ze de holiday themed slashers even hadden toegelicht, toch wel mijn favoriete subgenre bij de slashers.

Slashers, er bestaat voor mij geen grotere guilty pleasure! Geen genre waar ik zo mindless mee kan relaxen. Wat echter de charme er van is om een stel hersenloze bimbo's en andere stereotypes te zien afgeslascht worden onder de botte bijl, machete of kettingzaag van een zwijgzame, gemaskerde en/of verminkte killer die er een wedstrijdje van dient te maken welke van zijn slachtoffers de meest gruwelijke/bloederige dood toebestaan is, leg dat maar eens uit. Het zal wel een soort oer-gevoel zijn? Net zo goed als dat ik over het algemeen een beschaafde en wat introverte jongen ben maar het toch heerlijk vond om me verleden jaar bij het door Imagine georganiseerde Night of Terror in het chaotische losgeslagen, beschonken publiek te mengen en nuchter heel hard ''HOMO'' en ''HOER'' naar het scherm te roepen. Ik kan me ook afvragen waarom je uitgerekend bij dit soort films altijd zo snakt naar vet en ongezond voedsel terwijl dit normaal geen vereiste is. Het is gewoon een gevoel waar je niet teveel achter moet zoeken denk ik zo. Al ben ik meer dan blij dat ik niet de enigste ben.

Het begon geloof ik ooit toen ik als 10/11 jarig jochie ergens op een braderie de videoband van het Final Chapter uit de, binnen het genre wereldberoemde Friday the 13th reeks vond. Op de hoes was een creepy, half opengespleten masker te zien, liggend in een plas bloed. En ook al was voornamelijk mijn moeder er destijds niet weg van dat ik zulke films keek moest en zou ik het hebben, ze keken bij mij tock ook Blade en Scream op school? Het begin van een liefde die tot de dag van vandaag nog even sterk aanvoelt. In tegenstelling tot die typische actiehelden flicks en platvoerse smakeloze 80's seks-komedies waar ik rond dezelfde tijd ook altijd mee wegliep en op het zo nu en dan nog wel eens quoten van Schwarzenegger-lines, ver achter me heb gelaten. Ik herinner me vooral dat ik de hele sfeer en aankleding zo fascinerend vond en waande me me keer op keer in dat donkere mysterieuze boshutje waande, mijn favoriete sub-genre zal dan ook altijd de kampeerslasher blijven. De grainy VHS-look en fantastische cover-art was ook belangrijk binnen deze ontwikkeling. In die tijd was het ook nog eens zo dat d...lo.d.n en streamen nog niet echt toegankelijk was en dvd's nog onbetaalbaar waren als je het met 5 euro zakgeld in de week moest doen. Tegelijkertijd keerde iedereen zijn rug naar de ''ouderwetse'' videoband en deed ze weg, dus wat deed je dan? Je struinde al die videotheken en markten af is zoektocht naar al die, voor mijn gevoel toen nog, onbekende pareltjes. Die banden heb ik gelukkig bijna allemaal bewaard en de meeste over de jaren meermaals afgespeeld dus als ik vandaag de dag weer eens een marathon hou met nieuwe titels zoals bv afgelopen weekend met Popcorn en Evil Laugh kan helaas niet alles tippen aan dat sentiment, maar dat enthousiaste jochie in mij blijft...

Een documentaire hierover klonk dus perfect, maar om nu te zeggen dat ik veel over het genre bij heb geleerd? In een sneltreinvaart word een gigantisch aantal fragmenten uit de bekende (Halloween) en minder bekende (The Prey, Madman) titels getoont, aan elkaar gepraat door wat belangrijke keyfiguren binnen het genre waaronder een nog altijd bazige Tom Savini. Ik heb hier heel erg van genoten en zou het dan ook iedereen aanraden die bezig is het genre te leren kennen. Als je die fragmenten echter wegdenkt blijft er weinig anders over dan een rits informatie die je op de wikipedia ook wel had kunnen vinden. Een erg groot gat ook tussen Scream en 84 en 85, waar was bijvoorbeeld Intruder?

Wel interessant om oa Carpenter en Craven te horen vertellen over hoe hun films voor zichzelf meer een soort aanklacht/commentaar of zelfs reflectie van/op de samenleving uit die tijd was, al was dit wel wat vergezocht allemaal, zeker toen hij over spiritualiteit en filosofie begon toen het eenmaal over Elm Street/Freddy ging. Als je dat dan weer neerzet naast het hilarische fragment van Siskel en Ebert die de stroming op hun beurt dan weer totaal niet leken de begrijpen en het meer zagen als seksistische prenten afkomstig van mannen die er collectief op uit waren de vrouw weer terug in de keuken te krijgen (een soort backlash van het feminisme dus zeg maar) weet ik niet wat meer ridicuul klinkt. Dat ik er op beide manieren nooit zo over na gedacht had (waarom zou ik ook? ) maakt het toch wel vermakelijk genoeg. Dat + de fanwaarde maakt een mooie (3*)

De laatste jaren duiken er steeds meer documentaires op over bekende horrorseries à la Never Sleep Again of Crystal Lake Memories. Documentaires die écht de diepte in duiken over een specifieke film of reeks en waar alle details naar boven komen. Een documentaire als Going to Pieces, die in anderhalf uur het gehele subgenre van de slasher wil belichten, zal dus nooit compleet of echt diepgravend aanvoelen. Maar Going to Pieces heeft als voordeel dat ze wel goede sprekers hebben gevonden.

Going to Pieces wil bij het begin beginnen, maar springt met enorme snelheid van de Grand Guignol naar de twee vroege slashers uit de jaren 60; Peeping Tom en Psycho. Maar ook die worden amper besproken, de film wil meteen naar Halloween. Adam Rockoff wil het vooral hebben over de slasher-gekte van begin jaren 80, dus hij begint bij Halloween en gaat door naar Friday the 13th. Deze twee films worden besproken door middel van gesprekken met de crew, waaronder John Carpenter en Sean S Cunningham. Het hoofdonderwerp 'slasher' wordt even losgelaten; men vertelt eigenlijk vooral over hoe hun film is ontstaan. Het is nooit een straf om Tom Savini te horen praten over hoe hij bepaald effecten maakte, maar het belang ontgaat me een beetje. Dit konden net zo goed fragmenten zijn uit eerdere making-ofs van de desbetreffende films.

Na met Halloween en Friday the 13th het startschot voor de vloedgolf aan slashers te hebben besproken, gaat de documentaire ineens vliegensvlug langs allerlei onderwerpen. Door middel van bloederige tekstkaarten worden onderwerpen aangeduid, maar die gaan enorm snel, alsof Rockoff álles wel even wilde aanstippen, maar wist dat er geen tijd voor was. Zaken als wapens, het fenomeen van de final girl, de critici; alles komt aan bod, maar dan wel heel even. Elk onderwerp heeft wel iets interessants, vooral de controverse of de discussie over hoe vrouwonvriendelijk slashers zijn. Het is jammer dat ze maar even worden aangestipt. Enkel de film A Nightmare on Elm Street krijgt nog iets meer tijd, zodat Rockoff de grote drie in ieder geval heeft besproken. En waarschijnlijk omdat ie Carpenter, Cunningham én Wes Craven voor de camera had. Mocht Tobe Hooper beschikbaar zijn geweest, had hij ongetwijfeld aandacht aan The Texas Chain Saw Massacre gegeven. Wel fijn dat ondanks de voorspelbare grote namen ook types als Paul Lynch (Prom Night) of Amy Holden Jones (Slumber Party Massacre) aan het woord komen.

Een wat vreemde - en soms vervelende - keuze is het van Rockoff om bijna al zijn sprekers te laten staan of lopen. Hij wilde waarschijnlijk iets anders dan een hoop mensen die zittend praten en wat dynamiek creëren, maar het is hier geregeld nogal ongemakkelijk en knullig. Zo zit Harry Manfredini even in een bootje. De volgende anekdote loopt hij weer langs het water. Overigens weet je uiteraard ookdat je niet al te lange, diepe gesprekken krijgt met deze stijl. Ik geloof best dat een John Carpenter op een lekkere luie stoel met een vol pakje sigaretten het achterste van zijn tong laat zien, maar wandelend op een kerkhof hoef je niet veel meer dan een quote'tje te verwachten. En veel meer krijg je ook niet. Greg Nicotero staat tijdens het interview in een soort huiskamer, met om hem heen allemaal stoelen. Ik dacht alleen maar 'vent, ga zitten'.

Weinig nieuws, weinig bijzonders en inhoudelijk niet ijzersterk. Toch is Going to Pieces een prima documentaire voor tussendoor, zeker voor fans die geen zin hebben om zich door al die ellenlange documentaires te worstelen. Going to Pieces is wat dat betreft net een gemiddelde jaren 80 slasherfilm; leuk om op de achtergrond aan te zetten en met een schuin oog naar te kijken. Maar niet per se iets om met je volle verstand naar te kijken.

3 sterren.