Lo Squartatore di New York (1982)

Heerlijke mix tussen seks en geweld, aangevoerd door een (verrassend) fatsoenlijk en solide scenario. Het is eens wat anders dan de zombieklassiekers van Fulci, die in deze film de gore iets minder expliciet en extreem in beeld brengt. Het zieke Donald Duck-stemmetje van de moordenaar is trouwens hilarisch!

Verder heb ik me wel wat gestoord aan de barslechte nasynchronisatie en de matige soundtrack.

Al bij al een must voor elke Fulci-liefhebber.

"Hoi, ik ben Serie Moordenaar, ik zeg niet hoe oud ik ben, en ik doe Donald Duck na!" Het zou me niets verbaasd hebben als Han Peekel opeens de moordenaar bleek te zijn...

Leuke eurotrash (expliciete horror en erotiek) die het ook moet hebben van die twee elementen, want daar zat het wel meer dan snor. Helaas is het gehele plot, motief en Donald Duck zo benedenmaats en teleurstellend, dat het eindresultaat lager uitvalt dan ik had gehoopt. Drie sterren, veel scenes zijn toch aanradertjes voor de giallo en eurotrash liefhebbers.

De Taxi Driver van de giallo, in ieder geval qua vormgeving dan. De vele sekstheaters van New York en de eenzame sfeer komen schitterend tot leven in deze slasher van Lucio Fulci. Qua gore gaat de film niet bijzonder ver (althans naar Fulci-maatstaven), maar dat heeft deze ook niet nodig want er is een veel engere factor aanwezig: Donald Duck. Het is deze stem, en de gekte die er mee wordt gerepresenteerd die het redelijk netjes verlopende verhaal in leven houdt. We mogen dan ook wel stellen dat de moordenaar uit Lo Squartatore di New York met z’n misvormde stem en ziekelijk inventieve gebruik van scheermesjes tot één van de meest macabere menselijke moordenaars behoord uit de horror/thriller geschiedenis. Zeker één van de betere films van Fucli.

Fulci blijft stijgen op mijn favoriete regisseursladder met elke film die ik van hem zie. Heerlijk stijlvolle kitsch maakt die man en dat komt hier weer goed tot zijn recht.

Film is goed als giallo en als (s)exploitatie. Wist heel de film niet wie de moordenaar was en het kwam dus uiteindelijk wel als een verrassing. Verder zijn de taltijke afslachtscenes echt geweldig met als hoogtepunt dat hoertje die wordt opengereten en haar tepel en oog doormidden wordt gesneden. Naast het naakt, het geweld, het bloed en het eigenlijk redelijk spannende verhaaltje, is er ook nog humor. Erg gelachen om die Donadl Duck stem en de American Werewolf in London grap.

Dit is echt topvermaak van de bovenste plank. Dikke 4 sterren. Fulci rules!

Italiaanse pulp.

Waar de ander amateurisme verwart met vermakelijkheid wordt de een teleurgesteld en andersom. Is het heiligschennis om dit soort middelmatige horrormeuk onder de grond te schoffelen? Welnee, argumenten genoeg. Al behoort het camerawerk daar niet toe.

Wat rest zijn de lelijke kills, flauwe gore en het ontbreken van een goede sfeer. Laten we tevens de dubs niet vergeten, hoe Giallo dan ook. Zelfs het belachelijke verhaaltje wat vanwege het who-dun-it thema nog zou kunnen boeien, doet dat niet. Al stop je er nog zoveel erotiek in.

Binnen het (sub)genre absoluut een klassieker, maar veel meer dan lachen om de verkeerde redenen zit er hier niet in.

Due.

Hoe dan ook, het is duidelijk dat Fulci gewoon een geweldige sfeer kan creëren. Ook deze film had een perfecte sfeer. Er zaten ook weer goede stukjes in zoals het begin met die hond die uit de bosjes een hand haalt. Ook dat Donald Duck stemmetje is geweldig. Dit soort dingen zien we tegenwoordig niet meer . Gewoon weer een zeer goed filmpje van Fulci.

Herzien op BD en met een punt verhoogd. Erg sterke Fulci weer. Opvallend was nu de ijzersterke uitvoering van de Giallo-elementen. De moordscènes zijn op momenten van erg hoog niveau. Beste scène is de ontsnappingsscène van de vastgebonden vrouw. Érg spannend.
4*

Nadat mijn gebrek aan interesse in Giallo bijna werd verbroken door Argento met zijn Deep Red, is het hier helemaal raak. Fulci combineert de typische elementen met extreme gore en dat resulteert in een werkje dat tegen de perfectie aanzit..

Zombi 2 blijft on top of the list wat mij betreft, maar dit wist mij continue bij de ballen te grijpen. Geweldige spanning. De scene die dutchtuga aanhaalt is inderdaad belachelijk goed. Fulci bewijst een geweldige cineast te zijn die heel stijlvol uit de voeten kan komen. Zijn er meer films van hem die stylish maar hard zijn?

Geniaal, genoten van iedere minuut. Even laten bezinken en dan kijken of hij voor de tweede maal op 5* mag belanden of op een zeer mooie 4.5* blijft staan. Een film waar ik oneindig over door zou kunnen gaan. Oneindig werd het niet, maar toch een stukje... Tony's Cinema Trash: New York Ripper, the (1982) - tonypulp.blogspot.com

0,5* erbij naar herziening.

Lucio Fulci op die giallo tour. Met ''The New York Ripper'' pakt het heel aardig uit.

Ten eerste is de theme weer typisch Italiaans, kortom heerlijk cheesy.

De film kent een paar hele aardige scene's met af en toe best wat gore. Met een killer die de stem heeft van een eend kan de donkere humor natuurlijk ook niet uitblijven.

De spanning was af en toe aardig aanwezig, maar had van mij nog wat meer aanwezig mogen zijn.

Helaas vult Fulci zijn film ook veel met (onzinnige) lange sexscene's die echt het tempo uit de film halen. Daarbij komt dat niet elke scene even leuk is, en wordt het soms wat saai.

Wel een pluspunt is dat Fulci New York heerlijk macabre en smerig weet neer te zetten .

De ''tepelscene'' schijnt op de Japanse dvd trouwens nog gorier te zijn. Iemand dat gezien?

Oh gosh, mijn tweede Fulci.

Ik moest lachen bij de openingsscène met die hond, dat vreselijk blije melodietje. Alsof het regelrecht gejat was van een of andere slechte soapserie. Het volgende ' OMG ' moment volgde in de auto. Wat een verschrikkelijk irritant lachje. En hoe slecht was dit... Nee, kon mij direct al niet bekoren. Maar toch, niet te snel oordelen.

Ik vond eendjes nog wel zo lief. Maar dat is nu volledig verpest. Net als dat rare South Park stemmetje erbij. Sowieso weer een film boordevol herrie en kabaal.

Het acteerwerk vond ik verschrikkelijk (Waar hebben ze die acteurs in godsnaam gevonden?), evenals het verhaal, Zat geen vaart in. Ik vond sommige scènes behoorlijk irritant. Dat tenenbevredigen gedoe bijvoorbeeld vond ik afgrijselijk. Die kerel had ik echt met een stoel willen slaan, wat een etter.

Nee, ik kon halverwege de film wel concluderen dat ik het niet leuk vond. Mijn vorige (en eerste) Fulci had sfeer, spanning, onheil.. Terwijl dit eerder komisch was. Nouja, zelfs dat niet echt voor mij, maar thriller / horror vond ik het sowieso niet.

Nee, dit vond ik echt helemaal niks. Best een teleurstelling na Paura nella Città dei Morti Viventi. Heb ik te hoge verwachtingen gekregen? Volgende op het lijstje is E Tu Vivrai nel Terrore - L'Aldilà, hopelijk bevalt die beter.

Grappig, bij mij is het juist andersom. Daar waar ik Argento's Deep Red beschouw als één van de hoogtepunten van het genre weet deze me niet meer dan gemiddeld te vermaken.

De film kent een sterke eerste helft, maar helaas had ik na de eerste clue al in de gaten wie de moordenaar was. Daarna gaat het gekwaak op mijn irritatie inwerken en vind ik het einde ondanks de kwaliteit van de gore maar wat zwakjes.

Echt slecht is hij niet, maar vooral de tweede helft van de film zorhy ervoor dat hij voor mij niet boven de middenmoot uitkomt.

Fulci weet een smerig sfeertje neer te zetten in deze sfeervolle thriller, die mij toch niet kon boeien. De moord- en martelscènes zijn bijzonder gruwelijk en sadistisch. Ook die man met z'n grote teen zal ik niet snel vergeten. Ik voelde me na het zien van deze film nogal vies, maar dat zal ook wel Fulci's bedoeling zijn geweest.

"But you won't understand me, you'll never understand me! You're too stupid! Quack! Quack! Quack!"

Deze film van Lucio Fulci heb ik op DVD. De teksten op de DVD cover zijn trouwens ook bijzonder grappig: Een van Lucio Fulci's meest omstreden films: Stijlvol en spannend, maar ook extreem bloederig, bruut en sadistisch. Een horrorklassieker van het zuiverste water! Dat is natuurlijk enorm overdreven. In vergelijking met wat ik al eerder van Fulci heb gezien is het niet heel slecht maar ik vond het wel een beetje een tegenvaller. Ook jammer dat mijn DVD zo'n 4 minuten van de film mist.

In New York is een serie-moordenaar aan het moorden. Hij heeft het op knappe jonge vrouwen voorzien en praat met een eendenstem. Fred Williams van de politie word belast met de taak om hem te vinden en schakelt de hulp van een psycholoog in.

Voor het acteerwerk hoef je het niet te doen bij Luci's films maar hier was het toch beter als bij zijn eerdere werk. Vooral Jack Hedley, die de politieagent speelt, was eigenlijk helemaal niet slecht. Wel was de dub weer een beetje vervelend, ook was er een ruis over de audio. Die 'eendenstem' was ook eerder lachwekkend dan eng, gewoon iemand die denkt dat ie Donald Duck na kan doen.

Het concept past eigenlijk helemaal niet bij Fulci en ik geloof dat een andere regisseur er een sterke intelligente thriller van had kunnen maken, maar daar gaat het Fulci niet om. De spanning is ver te zoeken en het verhaal is niet erg sterk, hoewel ik het einde niet zag aankomen. Fulci probeert vooral te choqueren met seks en (nogal stupide) perverse aangelegenheden. De gore kon er mee door en de kills waren lekker bloederig, toch had Fulci beter gekund.

De muziek is niet van Fabio Frizzi en dat is te merken... Paste totaal niet bij de toon van de film en haalde elke spanning compleet weg. Maar op zichzelf is er niet zo veel mis mee.

De beelden waren erg wisselend, dan erg mooie beelden van New York met zowaar sterke cinematografie en dan weer waardeloos geschoten scènes. Kon het wel waarderen dat hij deze film met een widescreen-lens heeft geschoten, geeft de film een minder knullige look.

Al met al weer geen meesterwerk maar wel een aardige film van Fulci. Zombi 2 en The Beyond blijven op eenzame hoogte.

Matige film waarin een rechercheur op zoek is naar een serie-moordenaar die het voorzien heeft op jonge vrouwen. Een nogal slap en vooral wankel plot. Ook het acteerwerk is van een laag niveau. Een flink portie geweld en naakt die hier op een expliciete manier in beeld zijn gebracht en deze exploitation-film nog wel de moeite waard maken.

Films waarin regelmatig geweld en bloot is te bewonderen, trekken meestal mijn aandacht en dat geldt ook voor deze Italiaanse jaren 80 Thriller welke zich afspeelt in New York.

Het verhaal welke draait om een seriemoordenaar (heeft het gemunt op vrouwen en vooral seksueel actieve vrouwen zoals o.a. prostituees) die praat met een eendenstem (zijn bijnaam is dan ook "The Duck") stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor, maar wist ondanks dat toch nog redelijk te boeien en de ontknoping van het verhaal was wel aardig en verrassend. Je wordt namelijk grotendeels op het verkeerde been gezet m.b.t. wie de seriemoordenaar is, want je ziet bij de moorden nooit het gezicht van de seriemoordenaar en bovendien draagt hij handschoenen (degene die men in eerste instantie verdenkt is de perverse Mickey Scellenda, gespeeld door Howard Ross, en die mist namelijk twee vingers aan zijn rechterhand). Het motief (dodelijk ziek dochtertje van de seriemoordenaar welke in het ziekenhuis ligt en daar verhalen krijgt voorgelezen over een eend) was wel behoorlijk vergezocht en het komt ook pas op het einde aan bod.

Waar deze film het vooral van moet hebben is de uitvoering en dan doel ik op het bloot en het geweld. Bloot zit er meer dan genoeg in en bepaalde scenes daarin waren best apart zoals de scene met Alexandra Delli Colli (in de rol van de continue geile Jane Lodge) die in een biljartzaal wordt bevredigd en vernederd met een voet door een latino man Ook qua geweld zit er meer dan genoeg in en daarin is ook zeer regelmatig goor te zien zoals een vrouw (de prostituee Kitty) die helemaal wordt opengesneden met een scheermesje. Daarbij wordt vooral expliciet in beeld gebracht het snijden in de borst, tepel en gezicht (inclusief oog). Buiten het bloot en het geweld, zien de beelden van het jaren 80 New York er ook best fraai uit.

De cast deed het verdienstelijk maar wist wel niet echt te overtuigen. Wel hadden ze bijna allemaal een ietwat aparte seksuele rol in het verhaal. Zo bezoekt hoofdrolspeler Jack Hedley in de rol van rechercheur Fred Williams regelmatig een hoer (geweldig was wel toen hij aan de hoer vroeg of ze voor hem koffie wilde zetten en zij daar niet gediend van was. Hij kon wel eventueel van haar melk in de koffie krijgen ) en hoofdrolspeler Paolo Malco in de rol van leraar Paul Davis, die door rechercheur Fred Williams wordt ingeschakeld om de seriemoordenaar te ontmaskeren, valt op mannen want hij koopt seksboekjes met mannen erin. Het was wel geinig toen hij zo'n seksboekje kocht in een tijdschriftenwinkel op straat en het gestopt werd in een krant. Ook de eerder genoemde continue geile Jane Lodge is apart, want buiten dat ze in een biljartzaal wordt bevredigd met een voet, bezoekt ze ook openbare seksshows waarin ze zichzelf bevredigt en ook geluidopnames maakt van die shows. Die geluidopnames geeft ze overigens naderhand steeds aan haar man (gespeeld door Cosimo Cinieri) die daar weer op geilt

Hoewel deze film zeker niet hoogstaand is, wist hij me wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt ook maar circa 90 minuten) en dat komt vooral door het aanwezige bloot en geweld.

Best heerlijk filmpje van Fulci weer hoor. Het mooie is dat je als kijker op een gegeven moment hoopt dat die Eend zo veel mogelijk vrouwen te grazen neemt. Lekker hard, veel bloot, bloed en een leuke setting in New York. Het verhaal(tje) zelf is behoorlijk vergezocht, maar dat mag de foute pret niet drukken.

Lekker knulig begin met een oude man, aan z'n acteerwerk te zien iemand die van straat is geplukt, die zijn hond uitlaat. Het knullige zet zich voort in de acteurs, karakteruitwekingen, dubbing en dialogen. Niets nieuws bij een dergelijke Giallo film. Toch is dit een voorteffelijke film; de sfeer met het vuige New York, de toffe kills en de ero / horror mix maken het met de gebruikelijke Giallo elementen onweerstaanbaar. Toppunt is de scene met de vastgebonden vrouw.

Eind jaren negentig en begin 2000 veel films gezien, van oa Fulci, Deodato, Argento en alles in het genre, was er toen verzot op (nog hoor), mede door de filmnight specials met Jan Verheyen, die wekelijks horror en wansmaak op je tv bracht uit de jaren 70, 80 en 90. Met dat in het achterhoofd blijf ik deze film en andere in het genre en tijdperk een hoge score geven. Deze heb ik zelfs redelijk zot gedraaid en die duck voice vond ik op een of andere manier toen echt vet, met razor midden door oog, ach gewoon top entertainment

Redelijk vermaakt met deze New York Ripper. Het blijkt dat dit mijn derde van Lucio Fulci is, en net als Zombi 2 en The Beyond is dit absoluut geen meesterwerk, maar alsnog redelijk genietbaar. De titel dekt de lading al redelijk: er is een seriemoordenaar actief in New York, en die vindt het ook nog eens leuk om met een Donald Duck stemmetje te kwaken voor hij toeslaat. Naast de moordenaar en zijn moordpartijen zien we ook nog een Columbo-achtige detective die de moordenaar bij zijn kladden probeert te grijpen - heel kort samengevat hebben we een slasher/whodunit combinatie te pakken. De film is verder niet erg hoogdravend, met vrij matig acteerwerk over het algemeen, terwijl het filmwerk ook nog wat wisselend is met veel irritante shots vanuit het perspectief van de moordenaar. Fulci vindt het duidelijk ook erg fijn om lekker te provoceren met veel naakt, her en der wat nare fetish-achtige actie, en het moorden gebeurt ook op behoorlijk brute wijze. Het tempo zit er verder lekker in, dus mocht je houden van wat rauwe horror zonder veel subtiliteit, dan kan je het beroerder treffen dan Lo Squartatore di New York.

Het verhaal is simpel: in New York dwaalt een maniak rond, die het op welgevormde dames heeft voorzien. De gewelddadige scènes zijn talrijk, doorweven met naakt en vaak in close-up gefilmd. Doordat er soms door de ogen van de killer werd gefilmd, deed het me af en toe denken aan William Lustig's MANIAC (1980). Maar dan wel op een Fulci manier met veel naakt en bloed om te choqueren. De kijker wordt opgegeild met naakte vrouwenlichamen die dan iets later vreselijk worden gemutileerd. Smullen voor de liefhebbers van (Euro-)horror. De voor het giallo-genre gebruikelijke plotgaten zijn aardig weggemoffeld en het blijft lang raden naar (zoals gebruikelijk vergezocht) de identiteit van de moordenaar die de politie door de telefoon treitert met zijn Donald Duck-stemmetje (een effectief bizar detail). Vermoedelijk was de film maar weinig meer dan een excuus om ​​het publiek het na hun zin te maken, niets mis mee! Zeker niet als het met zo'n brutale hardheid wordt getoond.

Een film van Lucio Fulci. Een regisseur die gaat voor actie en stijl. In deze film is dat ook het geval. Vooral de stilistisch aangenaam ogende moordscènes zijn het bekijken meer dan waard. Het rode levensvocht vloeit rijkelijk als scherpe messteken royaal inhakken op halfnaakte lichamen. Het is geen film waarin je een logisch verhaal, begrijpelijke handelingen en scherpe dialogen moet verwachten. Die elementen zijn duidelijk niet het handelsmerk van Fulci. Het gaat in The New York Ripper om brute actie en een artistieke enscenering.

In deze giallo mag natuurlijk de gebruikelijke seksuele ondertoon niet ontbreken. De film bevat exploiterend naakt en de moordenaar handelt vanuit psychoseksuele motieven, die van de moor-denaar een gewetenloze en zieke verschijning maken. Maar dan. De Donald Duck achtige stem waarmee hij met zijn slachtoffers en met de politie communiceert is tamelijk belachelijk en doet af-breuk aan zijn verschijning die an sich indrukwekkend kil is.

De uiteindelijke afloop van de film is niet verrassend. Het verhaal is niet heel boeiend. Dat zijn gial-lo’s trouwens maar zelden. Vanuit stilistisch oogpunt bekeken is de film zeker interessant. Smoezelig en duister zijn de beelden. Plastisch is de actie. Banaal is het naakt. Angstwekkend is de moor-denaar. Als ie tenminste z’n mond houdt. De atmosfeer is verstikkend en onheilspellend. De onder-liggende muziek klinkt opgewonden en raakt de zintuigen nog eens extra. Sferisch en stilistisch is het allemaal goed in orde.

Met The New York Ripper voegt Lucio Fulci een relatief rechtlijnige film aan het subgenre toe. De film biedt dat wat je van een giallo mag verwachten. Veel bloederige actie en opgeklopte spanning zorgen voor een duistere sfeer. Allemaal prima. Toch loop ik bij het bekijken van giallo’s steeds meer tegen het feit aan dat het verhaal slordig in elkaar steekt, dat aangename dialoog ontbreekt en dat de hoofdpersonages uit het subgenre niet heel onderscheidend zijn. Daarom voorlopig maar even geen giallo’s meer voor deze kijker.

Viespeuk Fulci.
Je kunt je afvragen of de soft porno scènes in deze film wel allemaal hun nut hebben voor het verhaal, zoniet verkneukelde de Italiaan zich met het aftasten van morele grenzen bij publiek en censuur. Een scène waarin een latino met zijn voet een geile dame bevredigt, doet op dit vlak wel vragen rijzen. Maar ergens vormt de perverse sfeer een logische parallel met de verdorven geest van de serial killer waarop gejaagd wordt. Een serial killer die bovendien als Donald Duck spreekt, hoe verzin je het? De moordscènes zijn bloederig en hard en bij eentje moest ik even wegkijken. De film kent ook een paar spannende scènes (o.a. met een vastgebonden vrouw). Het plot is erg standaard voor dit soort films en verrast weinig maar wanneer Fulci dit op zijn manier aanpakt vergeet men het niet licht.

"He used a blade. Stuck it up her joy trail, and slit her wide open. He could have done a slightly better job if he had more time. But overall, it was a good, efficient butchery.”

Zoals ik al zei aan het begin van de horrorchallenge wou ik hoe dan ook deze film sowieso zien. Alleen de geschikte tijd moest komen omdat ik dit soort films niet makkelijk samen met mijn vriendin kan kijken, en aangezien we vaak samen films kijken (ze is nu wel echt klaar met horror) moet ik even de geschikte tijd vinden om films zoals deze (en de drie hiervoor) alleen te kijken. Ze is deze week voor een zakelijk reisje naar het buitenland, dus dat gaf mij dan weer de ruimte deze films eindelijk eens te kijken. Deze film heb ik afgelopen woensdag al gezien (30 oktober) maar, wegens drukte nog de afgelopen twee dagen had ik niet de tijd deze binnen de horrormaand nog te noteren. Ik loop altijd een beetje achter.

Waanzinnig lekkere film trouwens dit, al slaat Fulci wel soms de plank een beetje mis. Maar deze film heeft eigenlijk alles wat ik wel had verwacht bij deze film. Laat ik vooropstellen dat ik dit misschien tot nu toe wel beschouw als mijn favoriete Fulci film, ik heb er dan ook nog maar barweinig gezien (ik heb alleen nog maar Paura nella città dei morti viventi van hem gezien), de beste man weet mij hier met deze film wel echt te overtuigen. De benoemde film net, heb ik ook maar een twee sterren gegeven, en is denk erg toe aan een herziening.

Het gene waar deze film toch wel zijn klasse uitstraalt is het prachtige horrorwerk wat we zien. Heel erg bloederig allemaal maar, ook behoorlijk duister en grauwig. In mijn ogen toch wel echt de grote smaakmaker hoor, waarom ik juist een film als dit op wou zetten. Helaas vond ik het wel een beetje naar om te zien dat Fulci naast het horror er een soort soft-porno van wou maken. Iets wat nou in mijn ogen ook niet echt had gehoeven, nogal onnodig allemaal.

Het verhaal is inderdaad gewoon net niks. Al zijn we dat wel gewend van deze beste man. Althans ik denk jullie, ik mag daar misschien nog niet echt over mee praten omdat ik nog maar net ontgroend ben met Fulci's werk, haha.. Nee heel vet, hier ben ik best over te spreken hoor!