The Serpent and the Rainbow (1988)

Een zombiefilm van Wes Craven, maar niet in de stijl zoals we die kennen van Romero en Fulci. The Serpent and the Rainbow grijpt terug naar de oorsprong van het begrip, hetgeen de film in het Afrikaanse Haïti brengt waar bijgeloof en voodoorituelen dagelijkse kost zijn. Het is eens een heel andere benadering van het begrip (we zagen het al eerder in I Walked With A Zombie) en dat mag ook wel eens.

Erg leuk filmpje trouwens dat er behoorlijk mooi uitziet. De scènes op locatie zijn sfeervol en het scenario toont een erg volwassen Craven, die hiermee een stijlbreuk neerzet met zijn meer bekende films. Het gaat hem in elk geval goed af vind ik. Het beste aan de film zijn de angstaanjagende hallucinaties die mooi in beeld gebracht zijn. Minpunt is dan weer het eindgevecht dat te geforceerd lijkt en het sérieux van de film wat onderuit haalt.

Stijlvolle, haast poëtische titel ook. Tussen Serpent (aarde) en Rainbow (hemel) is een oneindig grote wereld waar de menselijke ziel na de dood kan rondzwerven. Leuk bedacht. Aanrader. Voor liefhebbers van het genre, check zeker ook Dust Devil. Een stuk meer sfeer nog en eveneens met de geweldige acteur Zekes Moake.

Crave(n) for more.

Iets wat de regisseur, ondanks zijn sterrenstatus, niet echt kan waarmaken. Wisselvalligheid met af en toe een fijne uitschieter. En dit is een van de beste uit zijn koker.

Want ondanks dat de sfeervolle prent tegen het einde ietwat over de top gaat, blijft dit een vermakelijk filmpje. Met een paar griezelige scènes en Pullman die geknipt lijkt voor het genre.

Goed.

Aardige horror van Wes Craven en ook één van zijn best afgewerkte films op visueel vlak. Het onderwerp : voodoo. Dennis Alan is een arts die naar Haïti gaat om een goedje te gaan halen met geneeskundige eigenschappen en in de farmaceutische industrie gebruikt kan worden. Hij raakt ter plaatse dieper verwikkeld in een sfeer van intimidatie en zwarte magie, en hoort verhalen over mensen die begraven werden en opnieuw levend en wel gesignaleerd werden.

Hier zitten enkele goede scares in en dito hevige rillingen. die scène waar de dokter zelf in een doodskist levend begraven wordt bezorgt me telkens weer een "yuck" gevoel zelfs wanneer ik er gewoon aan denk . De boodschap is : pump up the volume Een DVD die bij mij nog regelmatig eens in de lezer gestoken wordt.

PS : de plotomschrijving zou wel eens mogen veranderen, want er zit een serieuze spoiler in.

Aaah Wes Craven-film die er altijd doorheen geslopen was.

Begonnen met genre-klassiekers als "Last House On The Left" en "The Hills Have Eyes" en later hoofdverantwoordelijke voor te veel fantasy in horror (Nigtmare On Elm Street) en horror met te veel knipoog (Scream).

En wat blijkt: Deze film van tussen "Elm Street" en "Scream" blijkt zowaar zijn beste film.

Niet dat we Craven nou echt zo'n heel belangwekkend regisseur vinden hoor, maar toegeven deze film is echt creepy.

Vreemde voodoo-rituelen en enge Baby Doc-mannetjes.

Stemmen van de (on)doden klonken mij erg als Diamanda Galas in de oren..niet verkeerd gehoord bleek op de aftiteling.

The Serpent and the Rainbow. Ik kwam deze titel tegen in de Boudisque, en hij was mij al wel vaker getipt. Ik kon hem dus niet laten liggen. De import DVD met een dikke rode ronde 18 erop liet ik nog even in de kast liggen. Tot deze avond.
Grappige is nog wel dat de film gewoon met Nederlandse ondertiteling te zien is, wat niet op de achterkant stond en ik niet had verwacht. Echt een toegevoegde waarde heeft dat hele 'import-dvd' hier niet.

Maar dan nu over The Serpent and the Rainbow. Laat ik vooraf even zeggen dat ik de titel van deze film echt geweldig vind, wat een schitterende naam voor een film. Dit kon eigenlijk al bijna niet stuk.
Een regisseur met veel middelmatige films, maar ook enkele toppers op zijn naam. Geen constante kwaliteit, wel een hoge kwantiteit. Volgens sommigen de beste Craven ooit, beter dan A Nightmare on Elmstreet vond ik deze film dan weer niet, beter dan Scream ook niet, maar het komt zeker wel in de buurt.

De sfeer in deze film is subliem en vooral tijdloos. De gehele film is trouwens tijdloos, want dit kan nu net zo goed in de bioscoop draaien, bij wijze van spreken.
Het acteerwerk is top, de setting is geweldig en sommige karakters zijn geweldig. Bij vlagen is de film doodeng, (de nachtmerries bijvoorbeeld), de film is meelevend en het zombie gebeuren wordt is een keer van een andere keer bekeken. Geen duizenden levenden doden die ons achtervolgen, maar een (waargebeurd) verhaal over hetgeen tussen de aarde en de hemel.

The Serpent and the Rainbow is een film waarin je je anderhalf uur lang niet verveeld, geen minuut. Het kijkt heerlijk weg en het is een lange achtbaanrit in het warme Haïti.
De film eindigt helaas minder sterk en dit haalt de film dan ook gedeeltelijk onderuit, een held en heldin die de schurk naar de hel sturen is mij iets té idealistisch en staat niet écht in contrast tot de rest van de film. 3,5 sterren.

Beklemmende rolprent die ons een sfeervolle combinatie van Horror,politiek drama en mysterie voorschotelt.The Serpent and the rainbow scoort vooral goed door de prachtige Haïtiaanse setting,het uitstekende gebruik van de voice-over en de prima bijrollen van Zakes Makae en Brent Jennings als respectievelijk Captain Peytraud en Louis Mozart.Verder mag ook de geweldige sountrack van Brad Fiedel niet onvermeld blijven.Enkel het scenario vertoont wat zwakke plekken maar echt storend is dat niet.Regisseur Wes Craven mag dan vooral bekend zijn door A Nightmare on Elmstreet en de Scream serie maar The Serpent and the Rainbow is voor mij zijn beste en meest volwassen film.

Aardige film waarin een antropoloog op zoek gaat naar een poeder dat de doden zou doen herrijzen. Een wat rommelig begin en ook de voice-over komt niet helemaal uit de verf. Gelukkig wordt deze horror-thriller over voodoo en bijgeloof al redelijk snel wat boeiender. Mooi locatiewerk waardoor de film wat realistischer oogt.

Tof voodoo filmpje. Sowieso wel iets dat mij aanspreekt. Pulserende drums, driftige dansjes en kleurrijk uitgedoste en opgeverfde inboorlingen die zich met allerlei duistere praktijken inlaten. Ideaal sfeertje voor wat hallucinante horror met enge dromen en dergelijke. Die met de kaarsen is niet de enige die er mag zijn. Leuk dat Pullman hier de kar trekt, maar het zijn vooral de Haïtianen die de aandacht trekken. Er zitten een paar flinke griezels tussen. Naast de voice over valt er vast nog wat op aan te merken en een nachtmerrie die je angstzweet bezorgt, zit er al met al niet in, maar Craven komt een heel eind op Haïti. I wanna hear you scream!

Voodoofilm die geïnspireerd is op een boek van Wade Davis. En als ik de goede man op zoek op internet blijkt dat de film (boek) op hem gebaseerd moet zijn. In 1982 ging antropoloog Wade Davis weldegelijk op expeditie naar Haïti en identificeert twee medicijnen die gebruikt werden bij traditionele zombieficatie rituelen. Bill Pullman die Dennis Allan speelt, lijkt zelfs sprekend op hem. En er is soms ook een voice-over waardoor het lijkt alsof we naar een soort videodagboek kijken. Toch is niet alles correct want de dictatuur van de Duvaliers werd pas in 1986 omver geworpen. Echter vormt dit wel een zeer eng en prachtig decor voor de voodoo. Aan het begin van de film deed het me vluchtig denken aan Cannibal Holocaust maar als de film dan echt van start gaat is de film veel meer dan dat! Het is zeer spannend en de lekkere goed gedoseerde horror, zeker in de hallucinatiescènes, maken van deze film een waar kijkgenot.

Matig.

Geen volbloed horror, maar het is wel leuk dat de bekende zombietaferelen gepasseerd worden en we een keertje de voodoo variant voorgeschoteld krijgen. Niet dat het meteen zoveel beter is, maar het is in ieder geval wel weer eens wat anders dan de ondertussen overbekende zombiezooi. Ook omdat een heel deel van de film in Haiti geschoten is.

Wel een beetje jammer dat Craven met een overdaad aan plot zit. Zo probeert hij hier wel een sfeer op te bouwen, maar telkens wanneer het een beetje spannend of sfeervol wordt, moet hij weer een stap terugzetten om het plotje verder te helpen. En het hele gedoe rond Allan's zoektocht is helemaal niet zo interessant, zeker niet wanneer hij halverwege ook nog even terug naar Amerika moet. Het haalt alleen maar het tempo uit de film.

Effecten zijn verder wel enigszins charmant, al is het af en toe ook gewoon wat crappy. Echt eng of smerig wordt het zeker niet, daarvoor is het teveel een spookhuis niveautje, maar dankzij de setting is het bij momenten wel best aardig. Ach ja, voor een keertje viel het best mee, maar zeker geen uitschieter in Craven's oeuvre.

2.0*

Temidden van oorlogsweek toch nog even een greep in de griezel stapel zo rond 23:30 gisteravond met deze Wes Craven. Een film die ik overigens totaal niet kende en alleen maar meenam vanwege de naam Craven. Wat te verwachten wist ik niet, maar al vechtend tegen de slaap bleek dit toch wel een aparte film.

Van het begin met de sjamaan moet de film het overigens niet hebben, net als de cast van Bill Pullman. Niet dat ik iets tegen Pullman heb maar hij is toch vaak van het luchtigere en komischer werk en lijkt aanvankelijk niet helemaal op zijn plaats in een dergelijke film met sfeer. Want hoewel het allemaal een beetje gekunsteld is waarom Dr. Dennis er op uit gestuurd wordt valt de sfeer en mysterie van meet af aan niet te ontkennen en heeft de film fraai opgebouwde momenten rond de Voodoo en kleine schrikmomenten.

De vreemde zaken en mysterie krijgen meer gewicht met alle nachtmerries en betrokkenheid van Allan, hoewel het jammer te noemen is dat er niet een iets beter verhaal zit achter Dr. Alan's onderzoek, zijn er pareltjes qua opgebouwde scènes met de nodige gruwel of bevreemding. Neem bijvoorbeeld de nachtmerrie met het bootje en de doodskist die vol bloed loopt of het etentje dat uit de hand loopt. Net zo fraai is de vergiftiging in het einde opgebouwd qua camerawerk en is het vergefelijk dat er weinig zombies in voorkomen, maar goed het draait ook veel meer om de Voodoo natuurlijk. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik The Serpent and the Rainbow niet zozeer als horror ervaar maar meer als thriller/mysterie en best wel goed ook.

En zo verrast deze Wes Craven in positieve zin terwijl hij wellicht niet een heel sterk onderbouwd verhaal heeft en een Pullman waar wat twijfel over was, maar Pullman presteert richting het einde voldoende en wauw...wat worden er een aantal scènes fantastisch opgebouwd en wordt er een fijn sfeertje gecreëerd. Het mag duidelijk zijn dat dit best wel beviel. Zijn er meer mensen die herhaaldelijk net als ik aan James Bond Life and let die moesten denken...?

Door de afbeelding op de VHS cover heb ik heel mijn leven gedacht dat The Serpent and the Rainbow een vampieren film was, of op zijn minst ondoden die tot leven komen. Ik heb geen moment gedacht dat het met Voodoo op Haiti te maken had, laat staan dat ik ooit heb gedacht: "Hee. dat is Bill Pullman!". Er zitten toffe scènes in, maar Voodoo-rituelen zijn wel wat out there voor deze nuchtere vent. Dan is het toch wat lastig om er echt in te komen.

Maar het moet gezegd worden: dit lijkt me een bijzonder onaangename trip, wat Pullman allemaal moet doorstaan.

3,1*