Hard Sell (2016)

Hard Sell heeft met name in het begin elementen van de typische highschool komedie in zich, maar schiet gelukkig niet compleet door in de standaard zuip- en puberhumor. En voordat die constatering post vat, is de film dat puberale niveau eigenlijk al lang ontstegen.

De film onderscheidt zich in de loop van de speelduur steeds duidelijker van de highschool komedie door het accent te plaatsen bij bittere issues die onder de oppervlakte zijn gelegen. Issues waarmee de personages te kampen hebben. Geen highschool flauwekul, maar echt leed. Echte issues. Echte problemen die je hier en daar rauw op de huid vallen.

De film slaagt er daarnaast in om niet door te schieten naar tranenplengend drama. Steeds voordat het echt melodramatisch dreigt te worden en de film daar misschien uit de bocht zou vliegen, is er relativerende humor in de vorm van snedige dialoogjes en grappige situaties. Even terug. Even ho. Even lucht.

Aldus bevindt de film zich op een bepaald moment op een behoorlijk vermakelijk niveau met een mooie balans tussen drama en humor. En net als je die gedachte tot je laat doordringen, houdt dat niveau geen stand en doet de film een greep in een la met banaliteiten die in een standaard feelgood-productie niet zouden misstaan. De film voelt opeens erg onecht en kunstmatig aan en vliegt dus toch nog uit de bocht.

Hoe meer het einde nadert hoe feelgoodisher en voorspelbaarder en flauwer de film wordt. De aangesneden issues worden simpeltjes opgelost en weggezet. Gewoon zoals het binnen het genre hoort. Teleurstellend is het wel.

Wat wel overeind blijft tot het einde, is de goede acteerprestatie van Gisondo. Prima acteur in een prima rol.

Eindconclusie: ik voel me enigszins bij de neus genomen.