Kamome Shokudô (2006)

Leuke film, maar niet veel meer dan dat. Paar mooie shots en leuk gestileerd. Een paar grappige scene's passeren de revue. De acteer prestaties van Midori en Tommi vond ik tegenvallen. Vooral aan Tommi begon ik me te storen, toen hij voor de zoveelste keer op het scherm verscheen, met z'n neppe Japanse accent, vond ik hem ronduit irritant. Het einde was ook een beetje cliche maar daar stoorde ik me niet aan. Al met al was het een leuke rustige film die lekker wegkijkt.

3*

Heerlijk filmje.

Ik mis mensen als danuz en Mochizuki bij deze film. Volgens mij moet deze jullie zeker liggen.

Lekker niks aan de hand filmpje. Eigenlijk geen dramatisch wendingen, problemen of moeilijkdoenerij. Sachie heeft een diner, in het begin is er niemand, op het einde zit het lekker vol, en onderweg maakt ze vriendjes!

Ultieme feel-good waar weinig echt "in gebeurt", maar waar je heerlijk bij kan wegzakken. Zo'n film die 5 minuten lang kan inzoomen op de kunst van het koffiemaken. Af en toe wat komische elementen, al is het vooral de superlichte toon die zorgt voor het goede gevoel.

Aanradertje. Redelijk klassiek en nergens echt verheffend of superorigineel, maar films als deze zijn al schaars genoeg. Cafe Lumiere meets Totoro, of zoiets.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review.

Leuk!

Ooit was deze film me aangeraden door Onderhond en dat was een goede tip!

Ik kijk toch te weinig dit soort filmpjes, waar ik eigenlijk toch altijd het meeste van geniet! Vooral Japan heeft (had) veel van dit soort droogkloterige films, die heerlijk wegkijken en bijna nergens over lijken te gaan of heen te gaan.

Apart de setting in Finland. Ik verwachtte telkens een Kaurismäki-typetje binnen te zien lopen en uiteindelijk gebeurde dit ook nog!

Toch ook maar eens Yoshino's Barber Shop opsnorren!

Mijn tweede Ogigami is een lief filmpje waarin hoegenaamd weinig gebeurt, maar dat niettemin op een of andere manier toch je aandacht weet vast te houden. Net als anderen voor mij begon ik gaandeweg wel trek te krijgen.

Aardig, al had ik er iets meer van verwacht. Dit met name omdat het visueel wat karig is, de film ziet er ouder uit dan ze is. Voor de rest is het wat anderen al beschrijven een film waarin niet veel gebeurt, maar waar het meer draait om de genegenvolle interactie tussen de personages en waarin de hoofdrolspeelster alles met haar charmante glimlach bij elkaar houdt. 3*.

Japanse feelgood in Helsinki als de Japanse Sachie er een restaurantje opent en geleidelijk steeds meer mensen (dolende zielen van Japanse origine en Finse bewoners) de weg naar het restaurant weten te vinden. Regisseuse en schrijfster Naoko Ogigami maakt een lieve kleine film en vertelt een menselijk verhaal gevuld met ironie, subtiliteit en bescheiden emotie. Een film met een restaurant als middelpunt impliceert aandacht voor voedsel. En die is er ook. De gerechten zijn prachtig opgemaakt en zien er heerlijk uit. Ook de bereiding van de gerechten krijgt de aandacht en de toewijding waarmee dat gebeurt is liefdevol en straalt mystiek en kunstzinnigheid uit. Ik werd er blij van.

Een Japans restaurant in Helsinki. In eerste instantie reageert de inheemse bevolking afstandelijk op dit exotische fenomeen. De film zet die afstand wat overdreven in maar dat werkt in de context van het verhaal prima. De personages in de film zijn innemend. Misschien niet direct bij de eerste kennismaking, maar in het verloop van de film is het alsof onvriendelijke en vijandige mensen niet bestaan. En dat terwijl de culturele en uiterlijke verschillen groot zijn. Binnen de invloedssfeer van het restaurant tellen die verschillen niet meer. De film heeft trouwens een bijzonder aangename cast waarbij vooral hoofdrolspeelster Satomi Kobayashi in de rol van restauranteigenaar een fijn ijkpunt met een rustgevende uitstraling is.

Kamome Shokudô hanteert een rustig tempo een verspreidt een prettig aroma van lichtvoetigheid. Grote problemen en intens emotionele momenten komen in de film niet voor. Het is knus. De sfeer roept een goed gevoel op. De humor gedijt goed in deze atmosfeer waarin kleine gebeurtenissen de toon zetten. Het verhaal is bescheiden en schiet nergens uit de bocht. Ik raakte van de film verre van overprikkeld en heb me uitstekend vermaakt in het restaurant met zijn Japanse staf en zijn Finse gasten. Fijne film