Big (1988)

Na het zien van 13 Going On 30 ook deze maar weer eens gezien. Toch films die eenzelfde uitgangspunt hebben: een kind dat ineens in een volwassen lichaam zit. Wel zijn er verschillen, met name hoe de hoofdpersoon met relaties omgaat. In tegenstelling tot 13 Going On 30 gaat de hoofdpersoon hier wel een relatie aan met een volwassene. Het voelt een beetje ongemakkelijk aan moet ik bekennen.

Een groter probleem dat ik met deze film heb is dat de film duidelijk flink verouderd is. Het ziet er allemaal maar flets uit en het komt maar weinig vlot over. Verder ligt de hele jaren 80 stilering (met name de kapsels) me helemaal niet. Hanks heeft verder bij mij een sterk imago als brave goedzak, waardoor hij voor mijn gevoel ook weinig extra's kan brengen. 1*.

“It's a glow-in-the-dark compass ring. So you don't get lost.”

Eigenlijk best nog wel vermakelijk, al hield ik er wel twee gevoelens aan over. Ten eerste is de film vermakelijk genoeg, zeker op het begin weet de film zijn stempel te drukken en vond ik het erg interessant om te volgen. Wanneer de romantiek er in kwam zakte dat eigenlijk volledig weg, en dat vond ik toch erg jammer. Leuk om ‘Hanks’ zo ook eens in zijn “begin jaren” te zien, de jongere versie laat zien potentieel veel te bieden (en dat deed hij ook) en toch met ene vermakelijke rol aan de slag te gaan. Het is knap dat je, je mindset zo kunt verzetten dat het ook aanvoelde alsof hij jonger van geest was dan zijn lichaam eigenlijk aangaf, het vijftien-jarige kindje uiteraard. En natuurlijk in de toekomst verlegt hij deze drempel nog een stapje verder, en doet hij het nog een stapje beter met de rol van ‘Forrest Gump’, waar dit karakter in mijn ogen een kleine voorloper was.

Het verhaal vond ik best wel vermakelijk, en het had ook zeker enige vorm van realisme. Hoe vaak ik niet gewenst had “vroeger” (zo oud ben ik ook nog niet) dat ik groter was, omdat je dan wat meer mocht, dan was dit ook bij mij gebeurd als het kon. Nu verlang ik juist weer meer terug naar de onafhankelijke en ongestoorde kindertijd maar, dat is weer wat anders. Het concept vond ik daarmee dus best aangenaam, en het was ook best leuk om te zien verder. Het verhaal vond ik ook prima, waar ‘Joshua’ wanneer hij groter is ook werk moet vinden voor wat geld, en uiteindelijk bij een speelgoedmaker terecht komt. Zijn kindergedachten helpen hem voortgang te bieden in het bedrijf en hij wordt al gauw best hoog geplaatst in het bedrijf. Hij vindt daarbij ook zijn liefde, ‘Susan’, waar hij er ook achter komt dat hij dat grote mensen wereldje helemaal nog niet wil ervaren en zijn kindertijd, en vooral zijn moeder mist. Hij gaat vervolgens weer opzoek naar de pop die hem groter heeft gemaakt, om de wens terug te draaien, wat uiteindelijk een eind goed, al goed opleverde.

Vermakelijk, zeker, zoals ik al zei is de film vooral op het begin echt leuk om te zien en te volgen, wanneer er vooral meer avontuur in te vinden is. Daarna, zakt de film compleet weg, is de vaart er een beetje uit en wordt het ook stukje bij stukje minder interessant, en dat vond ik persoonlijk heel erg jammer. Ook qua komisch vlak schiet de film zo nu en dan tekort, waardoor de film voor mij op een dood pitje zat te spelen, en er ook niks meer was, wat me eigenlijk kon overtuigen.

Leuk om eens gezien te hebben, en zeker een redmiddel dat ‘Hanks’ hier de hoofdrol verzorgt, die het enigszins nog wel vermakelijk weet te brengen. Voor de rest valt de film reuze mee, het is geen overdreven komische zit, wat misschien af en toe ook handig is door wat meer sentiment er in te voegen, al draaft ‘Marshall’ iets te veel en te lang door op het einde met de liefdesrelatie, wat eigenlijk voor mij de kern van het verhaal er volledig uitzoog.

Big is een zeer aangename film op alle fronten. Tom Hanks zet de tiener in het lichaam van een dertig jarige zeer overtuigend en grappig neer.

Een komedieavondje gehouden en na Hot Shots deze Big aan de beurt. Een film die ik in mijn tienertijd al eens zag en wel bleef hangen als leuk. En nu dan eindelijk tijd voor de herziening en een comment.

De bekend tegenstelling die ieder mens doormaakt van jongere leeftijd tot het verstrijken van de jaren. Als kind lijkt het beter ouder te zijn, als volwassene is er juist weer de gedachte dat het onbezorgde leven van een kind toch nog niet zo slecht was. In Big wordt daar een alleraardigste draai aan gegeven met de jonge Josh die na een zoveelste teleurstelling de wens uit groot te zijn...en verrassing! Het is uiteraard allemaal wat aan de brave kant, maar ja, het is dan ook een kinderfilm tot op zekere hoogte. Toch wordt door de jonge Tom Hanks aardig gestalte gegeven aan het dilemma dat al sinds jaar en dag tussen jong en oud inhangt. Hanks overduidelijk op zijn plek hoewel hij hier toch al dertiger is dacht ik, aardig zijn de kleine dingetjes en gebaartjes waar uit blijkt dat hij nog een kind is, hoewel het ook gezegd moet worden dat hij ook regelmatig op het randje zit qua druk gedrag zoals in de limousine. Ook grappig en misschien een foutje is de onderbroek waarin Josh is gaan slapen. Die is kennelijk meegegroeid.

Blijft toch vooral een beetje kind, is een gedachte die zo in me opkomt als ik de film zo zie. En wat kunnen volwassenen vervelend en kinderachtig tegen elkaar zijn, het lijkt bijna wel de omgekeerde wereld wat dat betreft. Tevens aanklacht is dat de wereld je toch verandert, want hoewel Josh toch eerst vastbesloten is terug te veranderen, gaat hij op een bepaald moment toch mee in de drift van presteren, afspraken en ego. Een van die zogenaamde grote mensenkeuzes is dat hij zijn maatje laat stikken voor het vrouwtje. Een vrouwtje die er op een gegeven moment ook achter lijkt te komen dat iets meer kind zijn best leuk is, leuker dan waar ze vooraf met bezig was. En zo lijkt Big toch te willen benadrukken dat we, de mens, zichzelf verliest in een moeras van verantwoordelijkheden, afspraken en verplichtingen, we worden 'volwassen' en er worden dingen van ons verwacht, maar tegelijkertijd verliezen we ons zelf ook. Verder valt een sample van een nummer op die Will Smith later op zou pikken voor MIB en blijkt Big toch vooral een lieve, prettige en warme film te zijn. Ja...konden we maar weer kind zijn...toch?

Het leek even een kleine hype in de jaren 80, personen die wisselen van lichaam (All of Me, Vice Versa, 18 Again en er waren er volgens mij nog wel wat) en Big wordt van die films waarschijnlijk nog het best herinnerd. Tom Hanks speelt met kenmerkend enthousiasme het kind in een volwassen lichaam, en hij krijgt leuk tegenspel van Elizabeth Perkins. Ik vraag me wel af of 12-jarigen van nu zich herkennen in de jonge Josh, of dat hij te kinderachtig overkomt. Het gegeven wordt aardig uitgewerkt, maar het is zeker geen volbloed komedie vol grappen, eigenlijk zijn het aantal goede grappen best dun gezaaid. Het romantische subplotje is voor de 21e-eeuwse blik wel wat apart- ik vermoed dat een film met een dergelijk thema in de VS nu niet meer gemaakt zou kunnen worden, in ieder geval niet als brave familiefilm.