The Crowd (1928)

Vanmorgen deze film maar weer eens opnieuw bekeken. Ik heb deze film ongeveer 10 jaar geleden opgenomen van Turner Classic Movies. En het is maar goed dat ik de video bewaard heb, want "The crowd" is een pareltje uit het tijdperk van de zwijgende film. Nog nooit zulke mooie zwart-wit beelden gezien van New York. De massa's mensen - the crowd - werden op een schitterende manier in beeld gebracht. Wat mij opviel was dat de honderden mensen op het kantoor tegelijk opstonden toen de klok 5 uur sloeg. Ik meen dit soort scene ooit al eens eerder gezien te hebben en wel in de film "The trial" van Orson Welles, maar ik weet het niet zeker. Memorabel vond ik ook de scene waarin James Murray zelfmoord wilde plegen. Erg wrang om te lezen dat hij 8 jaar later echt zelfmoord heeft gepleegd.

Ook de muziek - nogal jazzyachtig - paste uitstekend in deze film. Ik vraag me alleen af of de muziek gecomponeerd door Carl Davis wel origineel is.

Al met al vond ik dit een van de beste zwijgende films die ik gezien heb.

Filmliefhebbers die de zwijgende film een warm hart toedragen kan ik deze film dan ook sterk aanbevelen. Ik weet alleen niet of aan deze film makkelijk te komen is. Als ik zie dat er maar 14 MM gebruikers op deze film gestemd hebben, denk ik van niet.

Waardering van 4,5* naar 5,0*

Als we zo'n oude film naar onze tijd toe projecteren hoort er altijd een flinke portie water bij de wijn.

Als we hem echter bekijken met de ogen van toen - en dat moet in feite altijd - dan is dit best een geslaagde, inhoudelijke film met de nodige humor, drama en ontroering en zeer kundig door de acteurs gebracht.

Een meer dan aardige film, die goed begint en vrij sterk eindigt.

Mooi zijn vooral de drukke straten van New York, met de grote mensenmassa's. Het verhaal zelf is niet onaardig en wordt in het begin op een luchtige manier gebracht.

Daarna weet regisseur King niet goed te kiezen tussen komedie of drama. Als komedie komt het af en toe nogal geforceerd over, ondanks dat het op momenten allemaal best charmant oogt. Als drama, waar het uiteindelijk toch naar toe gaat, werkt het allemaal een stuk beter.

Het laatste half uur is dan ook bijzonder sterk. Ik vond de zelfmoordpoging best zielig en ook hetgeen daarna allemaal nog gebeurt, is licht ontroerend.

Jammer dat er een wat minder middenstuk tussenhangt, maar voor de rest is The Crowd best een goede film, die een paar sterke scènes heeft en in zijn geheel redelijk goed werkt.

3,5*

Genoeg vaart in deze knap gemaakte film met enkele knappe shots, waarbij vooral die met het ongeluk opvalt - het leek alsof die vrachtwagen echt recht op het kind afstormde, mag toch hopen dat het trucage was en geen stunt.

De film wisselt grappige en ontroerende scenes af, al neemt het drama wel steeds meer de overhand. Veel mooie beelden van New York, en ook de scenes op kantoor zullen me wel bijblijven. Grappig ook om te zien wat voor attracties ze hadden op de kermis vroeger, en dat Niagara Falls toen al de cliché honeymoon was.

Ik zag de versie met de (niet-originele) muziek van Carl Davis en vond dat wel een passende score.

Een buitengewone film over hele gewone mensen.

Sir Djuke slaat de spijker op de kop met zijn commentaar: “Een buitengewone film over hele gewone mensen.” Grimmig sociaal-psychologisch drama over gewone mensen, die kopje onder gaan in de anonieme massa en voor wie “The American Dream” altijd een droom zal blijven. Regisseur King Vidor heeft tijdens zijn imposante carrière veel mooie films gemaakt, vooral tijdens zijn beginperiode (o.a. The Big Parade, 1925). Dit is zonder twijfel zijn meesterwerk, dankzij het sublieme (voor die tijd revolutionaire) camerawerk en de schitterende vertolkingen van James Murray en Eleanor Boardman, Vidor’s toenmalige vrouw.
Een must voor elke filmliefhebber, zeker als je van doorwrochte, realistische drama’s houdt. Ook bij herziening nog steeds fascinerend.
Eens kijken of ik de sequel (Our Daily Bread, 1934) te pakken kan krijgen, want die film heb ik nog nooit gezien.

The Crowd is één van de laatste grote zwijgende films en toont – samen met het melodramatische Sunrise van F.W. Murnau – dat de filmkunst eind jaren ’20 een absoluut hoogtepunt had bereikt. Let op hoe beweeglijk de camera is, onder anderen in het legendarische overheadshot van de gigantische kantoorruimte waar hoofdpersoon John Sims [James Murray], een shot dat veelvuldig is gekopieerd en nog steeds enorm indruk maakt. Het brengt het gevoel dat John niet meer is dan een piepklein radertje in een strak werkende machine op puur visuele wijze naar voren. Kortom: John is maar een ‘face in the crowd’, maar het betekent ook dat het leven van John Sims symbool staat voor die van al die andere mensen die in dat kantoor werken en heimelijk hopen dat er goud achter de horizon wacht.

Regisseur King Vidor brengt dit motief steeds opnieuw op uiterst doeltreffende wijze in beeld, ook in de briljant gefilmde scène aan het begin van de film waarin de jonge John zich door een menigte naar zijn huis begeeft en haast letterlijk opstijgt uit de mensenmassa om te horen dat zijn vader is overleden. De film vertelt het verhaal van een gewone jongen, die droomt van grootse dingen, het geluk vindt wanneer hij tijdens een doubledate bij Coney Island de vrouw van zijn dromen ontmoet [Eleanor Boardman], maar na elk moment van geluk geconfronteerd wordt met een moment van pech of tragedie. De kracht van deze film zit ‘m in de subtiele manier waarop de verhouding tussen John en Mary zich ontwikkeld. Iedereen die een langdurige relatie heeft [gehad] zal deze schommelingen herkennen en die herkenbaarheid en authenticiteit maakt deze film afwisselend hartverwarmend en hartverscheurend.

Geen enkele film weet op zo’n realistische wijze het leven van de gewone man te vertellen. Maar gezien de vele tegenslagen waar je als kijker deelgenoot van wordt is de slotscène er ééntje om stil van te worden, maar ook ééntje die zoveel zegt over wat ons tot mensen maakt en hoe we tegenslagen verwerken en vol goede moed het leven tegemoet zien. Hoofdrolspeler James Murray, een tot dan toe volstrekt onbekende acteur die uit een groep extra’s was gekozen, geeft een onvergetelijke, realistische vertolking. Hij was totaal niet voorbereid op de roem die het kritische succes van deze film met zich meebracht. Na nog een paar goede filmrollen raakt hij verslaafd aan alcohol, verloor zijn huis en bracht zijn laatste jaren door als bedelaar tot hij in 1935 dood werd gevonden in de Hudson River. Een acteur die een megaster had kunnen worden, maar ondanks zijn vroegtijdige dood een legendarische status heeft vanwege deze verbluffende film.

Onderwerp van de film is de strijd van James Murray als John Simms om iets te bereiken in het leven. Niet zomaar iets, maar ‘big things’, een verwachting die al geschapen wordt van bij zijn geboorte (niet toevallig op de nationale feestdag van de USA), want de kijker is ook getuige van de eerste levensjaren, wat bijdraagt aan het inzicht in de psychologie van de jongeman. Het contrast tussen hoge verwachtingen en het niet inlossen ervan is een constante in deze film. Daar wordt ook symbolisch op ingespeeld door de talrijke wasscenes in de eerste helft van de film: telkens doft James Murray zich voor een spiegel helemaal op voor wat een belangrijk moment lijkt te worden, om dan weer met de voetjes op de grond terecht te komen. De vrouw in zijn leven wordt gespeeld door Eleanor Boardman, op dat moment getrouwd met King Vidor. Het merendeel van de film zoomt in op de ontwikkeling van hun relatie en de crises die ze doormaken. Daarbij gaat het toch wel over een relatie tussen doodgewone mensen, al is het personage van James Murray een beetje complex.

The Crowd als titel van de film lijkt meervoudige betekenissen te hebben. Enerzijds wordt het leven van James Murray afgezet tegen het leven van de alledaagse menigte die het publiek leven en de economie draaiende houdt. En waar James Murray zich ver verheven boven voelt met zijn grootse verwachtingen en eigenwaan. Anderzijds ziet de kijker in de naakte feiten de strijd van een man die niet bepaald opzienbarend is en eigenlijk gewoon onderdeel is van die ‘verachte’ menigte. Dat wordt verschillende malen duidelijk gemaakt wanneer Murray zich tussen sollicitanten voor een job moet wurmen, op kantoor, en ook in het eindshot wanneer we Murray en zijn gezin hun ding zien doen in tussen andere toeschouwers in een bioscoopzaal die niet wezenlijk verschillen in hun gedragingen. Belangrijk voor het inzicht van de kijker is hier ook de evolutie in de appreciatie waarop er naar de job van de jongleur wordt gekeken door Murray.

De cinematografie en regie van respectievelijk Henry Sharp en King Vidor zijn me erg bevallen, met de mooie zichten op het New York van bijna honderd jaar geleden en ook de Niagara watervallen. Eveneens genoten van de prachtige nieuwe muziekscore van Carl Davis.

Wel een leuke down to earth film. Als ouder idealiseer en perfectioneer je de kwaliteiten en mogelijkheden van je kinderen en hoop je dat ze succesvol zullen zijn en het ver gaan schoppen in de samenleving. Het beste is net goed genoeg, zoiets. Alleen spelen wel meer factoren mee dan alleen maar die 'American dream' na te jagen.

Werd destijds genomineerd voor de Oscars en het is ook duidelijk waarom. De titel van de film is ook treffend. Hoewel Sims boven de massa wil uitstijgen (of dat dat van hem wordt verwacht), blijft hij steken in die algemene grijze massa.

Prachtig geschoten ook toen Sims in New York arriveerde per boot. Het eerste wat hem te beurt viel was alweer die massa die kriskras door de straten liep en even later het legioen bureautjes met monotoon paperassenwerk.
Het einde is best ontroerend, hard ook wanneer blijkt dat hij gefaald heeft, voor zichzelf, maar ook in de ogen van anderen, zijn vrouw in de eerste plaats.