När Mörkret Faller (2006)

Uit Zweden komen vaak verrassend goede films. Dit is ook weer zo'n juweel, deze sterke, intense en ook belangrijke film over geweld (in drie verhaallijnen). Terecht onderscheiden met de Internationale Filmprijs van Amnesty International.

Geweldige film. Zeer de moeite waard om te zien.

Zeer confronterende film, niet voor niets de Amnesty International Film Prize 2007 gewonnen.

3 verhaallijnen doorelkaar, rustig en uiterst boeiend neergezet.
Het verhaal van de 2 zussen spant de kroon, of de filmprijs wat je wil, alhoewel het "niet moslim" idee wel een beetje ver
gezocht is en de film geen goed doet.
gewoon prachtfilm.

Oerdegelijke thriller van Scandinavische bodem alweer. De film bevat drie verhalen die afwisselend door elkaar gemonteerd worden en op het einde samenkomen. Doorgaans vind ik dat in zulke films de gimmick vaak primeert op het inhoudelijke, maar hier is dat gelukkig anders. De verschillende plotlijnen en personages worden subtiel en daarom geloofwaardig neergezet. Lange tijd heb ik me zitten afvragen hoe de makers de verhaaltjes met elkaar zouden verweven, maar in dat laatste shot valt alles netjes samen. Ik moet toegeven dat ik dat helemaal niet had zien aankomen en was dus knap verrast door deze krachttoer.

Zeer intens drama, uitstekend acteer werk, hier en daar had ik wat vraagtekens (met name die uitsmijter met die kale kop die eerst wordt neergeschoten en daarna zwijggeld accepteerd om niet te getuigen tegen de dader, terwijl de dader hem juist heeft neergeschoten om bepaalde redenen. Zou je eigenlijk denken als dader beetje dom van me, eerst knal ik hem neer en dan ben ik nog mijn geld kwijt aan hem.Had ie hem beter niet neer kunnen knallen, beetje vaag.) Anyway, deze film heeft ook zijn zeer vernederende scenes wat het acteerwerk uitermate professioneel maakt. Tja, en deze film bevat ook zeer schokkende beelden met name dat meisje dat gedwongen is zich voor het verkeer te gooien.

een dikke 4.5

Zeeeeer goede film, sterk verhaal en heel goed geacteerd. Aanrader!!!!

Verrassend goede film uit Zweden. Of eigenlijk 3 goede films

Verrassend ook dat deze film nog niet zo veel gezien is gezien de # recencies en ook Imdb

Van wie is de muziek op het eind? Prima uitgezocht! Film in totaal is een topper.

Goed uitgewerkt met prima acteurs.

"In your face" zoals de scandinaviers dat zo goed kunnen. Drie pakkende en aangrijpende verhalen, op een boeiende manier gemonteerd en zeer degelijk en intens geacteerd. Het overgrote deel van de film is niet bepaald om vrolijk van te worden. De semi goed afloop spreekt me normaal gesproken niet zo aan, maar kon ik bij deze prent vrij goed pruimen. Alleen de parlementsverkiezing op basis van die drie zinnen op tv vond ik wel wat ver gezocht, maar dat is eigenlijk het enige punt van kritiek.

Zoals Movie-Addicted ook al opmerkt is dit eigenlijk veel meer een drama dan een thriller, dus daar zal ik maar eens een wijziging voor indienen.

Scandinavie boven.

****

Uhm, kan iemand mij even uitleggen waarom op het eind van de film twee van de drie vluchtborden geblurred waren op Canvas? Ik vond dit nu erg slap en onbevredigend en juist om die reden moet ik me nu onthouden van een stem...

Prachtige film met een mooi script en sterk naturel acteerwerk. Ik heb ruim 2 uur geboeid zitten kijken. De Zweden stellen me nooit teleur.

Die Zweden; uiterst politiek correct. Waarom wordt er in het eerwraak gedeelte, mijns inziens het sterkste deel van deze film, opeens vermeld dat de familie niet islamitisch is, terwijl er over hun etnische afkomst helemaal niets vermeld wordt? Eerwraak komt juist in islamitische families voor en amper binnen christelijke gemeenschappen.
Intens drama met drie verhaallijnen die draaien rond hetzelfde thema: alle hoofdpersonages worden bedreigd of verraden door mensen uit hun naaste omgeving.
Oldoz Javidi heeft mij in mijn ziel geraakt; wat een actrice.

Zéér oppervlakkige en vervelende film die een zo groot mogelijk dramatisch effect wilt bereiken maar vergeet ook maar iets uit te diepen. Het concept heeft veel potentie en het zijn natuurlijk zware en serieuze onderwerpen maar het is gewoon belachelijk hoe daar hier mee om wordt gegaan. Meerdere verhaallijnen kan goed uitpakken maar hier werkt het averechts: het weerhoudt je ervan om echt mee te kunnen gaan in een situatie en in plaats van een goede schets van verschillende situaties is het allemaal net niets. Het begon nog niet eens zo heel verkeerd al leek er weinig echt nieuws te worden verteld, maar halverwege de film verliest de film ook nog volledig haar geloofwaardigheid. Het enige wat het doet is een dikke streep zetten onder de clichés. Deze film doet op een wel heel gemakkelijke wijze beroep op het gevoel van de kijker die verplicht wordt mee te leven door de zware onderwerpen. Het idiote happy end is ook volledig misplaatst. Het acteerwerk is dik in orde, maar thematisch gezien zeer mager.

Is dan werkelijk iedereen uitsluitend positief over deze film?

Wat een verschil in beleving. Voor mij was er meer dan voldoende uitdieping, want ik kreeg genoeg achtergrondinformatie over de personages en de emoties waren prima uitgebeeld. En ik voelde mij nergens verplicht mee te leven, het ging vanzelf. De onderwerpen vind ik ook niet cliché, maar uit het leven gegrepen, niet vaak verfilmd en aangrijpend. Niets oppervlakkigs en/of gemakkelijks aan wat mij betreft.
Ik kan weer niet begrijpen dat dit je niets doet.
Het happy end geeft voor mij aan dat het vrij eenvoudig is om (met wat hulp) mensonwaardige patronen te doorbreken met een goede afloop, maar dat mensen die in dat patroon zitten dat niet doorhebben of niet kunnen geloven. En ook dat vind ik realistisch.

Zeer sterke en intelligente film.

Boeiend en tegelijk confronterend.

Als een crimi verpakte documentaire wordt een aantal misstanden in de maatschappij aan de kaak gesteld waar een taboe op rust. Op een heel intelligente en subtiele wijze wordt dit gedaan. Niet belerend, niet sentimenteel, en heel realistisch.

Nadeel van deze aanpak is dat de personages wat afstandelijk bleven en alle sentiment er uitgesneden werd. Dit werd gedaan om te vermijden dat via goedkoop sentiment je tot een oordeel komt.

Maar ondanks dat een zeer goeie film die van begin tot eind boeiend blijft

De personages en situaties waren behoorlijk vlak. De traditionele familie werd meer benaderd als een sekte dan als mensen, het laat geen enkele nuance zien. In plaats van zo'n familie uit te diepen wil het alleen maar meer drama drama drama laten zien.

Het verhaal van de journaliste die geslagen wordt was ook behoorlijk eenzijdig. Een film die dit onderwerp echt goed uitwerkt is bijvoorbeeld Te Doy Mis Ojos (echt een hele sterke film), waar ook de tijd wordt genomen om de andere partij uit te diepen in plaats van hem af te schilderen als een klootzak met een kort lontje. Het wordt al helemaal triest als dat verhaal omslaat in een EU-pamflet. We gaan naar Brussel en alles komt goed! Het drama in dat verhaal wordt enorm opgeblazen, is het werkelijk zo'n taboe onderwerp dat je het niet mag noemen op tv? En vervolgens wordt ze meteen in een martelaarrol gezet. Erg makkelijk...

Bij het bedreigingsverhaal was er ook gebrek aan inlevingsvermogen doordat het zo fragmentarisch was. Voorbeeld: Als we na lange tijd weer dit verhaal moeten oppikken zegt onze hoofdpersoon, een overigens wat eenzijdige heldenrol, dat hij al maanden niet goed heeft geslapen. De hele kwelling van de bedreigingen komt niet over op de kijker omdat we niet met hem mee zijn gegaan omdat we het opgeblazen drama uit de andere verhalen door onze strot wordt geduwd. Hetzelfde was bij dat verhaal van die familie van Nina, waar het zusje (de hoofdpersoon waar ik de naam van vergeten ben) welgeteld één scène met wallen onder haar ogen zit, en de volgende scène een opmerking "het gaat al weer beter hè", en that's it. Neem alsjeblieft de tijd om een genuanceerder beeld te schetsen van die verhalen zodat je ook beter mee kunt gaan met de hoofdpersonen.

Verder doet de film ook nog eens een beroep op haar progressieve karakter, door expres de islam niet aan te vallen, en driewerf hoera te roepen voor vrouwen en homo's (die zelf het heft in handen nemen). Hoera! Hoera! Hoera!

Ok, duidelijk dat het jou niet aanspreekt op deze manier.

Ik weet wel degelijk dat er klootzakken met korte lontjes bestaan (punt) zonder enige nuance. Wie weet soms wat hen triggert? Ook een soort tirannie dus. Misschien is het in Zweden taboe om het op TV als politicus over je privé situatie te hebben? Hier in Nederland wordt trouwens erg veel binnenshuis mishandeld, geestelijk, emotioneel en lichamelijk, en wordt er ook vrijwel niet over gesproken. Vooral geestelijke en emotionele mishandeling is nog slecht bespreekbaar. Het mag hier wel op TV en wordt zelfs nu binnen de politiek besproken, een paar decennia geleden nog ondenkbaar. Binnen bepaalde culturen (overal ter wereld) is het vaak nog taboe.

Ook gezinnen waarin geen enkele individualiteit wordt getolereerd en alles en iedereen ondergeschikt is aan een persoon (tiran) of aan een idee/godsdienst bestaan gewoon. De moorden die hieruit voortkomen lees je regelmatig in de krant nietwaar?

Het bedreigingsverhaal sprak mij ook het minst aan omdat ik hierbij niet uit eigen ervaring (of vanuit mijn omgeving) kan putten. Het inleven wordt dan iets moeilijker (gelukkig maar).

Ik vind het prima als hier een film over gemaakt wordt en de manier waarop sprak mij wel aan.

Scandinavische landen zijn wat dat betreft toch zeer vergelijkbaar met Nederland? Lijkt mij wel maar ik kan het fout hebben. Tweede punt kan best kloppen maar het lijkt me sterk dat er echt geen ruimte is voor nuance.

Trouwens is één scène letterlijk overgenomen ui Te Doy mis Ojos, alleen mist het de lading die het wel heeft daar. Hier kwam ie echt uit het niets. Typerend voor de film. (als ik de scène noem is het een spoiler voor Te Doy mis Ojos)

lang geleden dat ik een zo goede film zag.

3 schitterende verhaallijnen, die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken hebben.

Maar die wel pijn en verdriet meevoeren verborgen voor de buitenwereld.

Schitterend geacteerd, en nergens langdradig of irreëel.

Wel een harde scene aan de autoweg. moest wel even slikken.

Maar niks anders dan heel veel lof voor dit werk.

Die meer dan 2 uren duurde maar er was plaats om over die drie verhalen nog een uur door te gaan.

Zeer sterk drama, de drie verhaallijnen zijn intelligent en meeslepend uitgewerkt en de film is bij vlagen erg spannend. Op visueel vlak valt er niet heel veel te beleven, maar alles is vakkundig genoeg in beeld gebracht. Het script is in ieder geval sterk genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Niet echt een mozaïekfilm zoals we die de laatste jaren vaker zien; hier zijn het vooral de thema's van de afzonderlijke verhaallijnen die alles met elkaar verbinden.

Goede film die drie verhalen toont rondom geweld, de acceptatie hiervan, maar uiteindelijk het succesvolle verzet hiertegen. Dit is overigens wel het enige verband, want nergens raken de verhalen in elkaar verweven. Met name het thema eerwraak wordt goed neergezet. Beetje politiek correct dat het hier zogenaamd geen islamitisch gezin betrof (vermeld dan niets). De moeite waard!

Drie verhalen die alle drie twee grote overeenkomsten hebben. Geweld en het terroriseren van de slachtoffers. In de eerste drie kwart van de film ligt de nadruk vooral daar op en komt het geheel maar nauwelijks op gang. Ik zou zeggen, net onder het gemiddeld in zijn genre. Pas als de verhalen naar de ontknoping beginnen te komen wordt de film eindelijk een stuk boeiender.

Het verhaal van de twee zussen sloeg in als een bom vooral de scene op de autoweg was om misselijk van te worden...

Sterke film en sterke scripts. Boeiend

Sodeju wat een zwartgallig gebeuren allemaal. Heel mooi in beeld gebracht, verveeld geen minuut. Jammer dat je de binding een beetje mist vanwege het onverstaanbare zweeds. Emoties komen dan toch minder over..