Marfa si Banii (2001)

Ik vind het dan weer heel erg goed, juist door de dialogen en de onderling steeds veranderende verhoudingen. Gewaagd ook dat Puiu heel veel mystetrie onbeantwoord laat en een bijzonder fraai einde . Het terloopse besef dat je heel veel dieper in zware criminaliteit zit dan je dacht. Stillistisch is het nog niet de Puiu die we later gaan kennen, maar ruwer en veel kortere scenes met hier en daar een jumpcut, maar ik herken al veel van wat komen gaat in de opbouw. Ik ben dol op de Roemeense films vam deze eeuw maar tussen al dat heerlijks is Puiu misschien wel het allerfijnst. Op naar Malmkrög.

Knappe debuutfilm die zich voor 90% in een auto afspeelt, de camera is -letterlijk- de vierde passagier. De film is op zijn best als de dreiging op de achtergrond voelbaar is. Ik keek zelf ook steeds of ik niet ergens een rode SUV zag verschijnen. Ook de beginscène vond ik vrij sterk, dat contrast van die jongenskamer met een poster van Iron Maiden en de louche zaakjes waarmee de jongen zich inlaat. Helaas worden op het laatst toch iets te veel thrillerelementen toegevoegd met die lijken in de auto en het ongegeneerd bespreken van die moord door de maffiabaas.

Ook opvallende lengte, want waar Puiu zijn hand niet omdraait voor een film van 3 uur is zijn debuut lekker kort. Kortom de ideale instapfilm voor mensen die wel eens een film van deze cineast willen zien maar aanhikken tegen een avondvullend programma.

De film bevat een scène waarin de protagonisten tijdens een korte pauze vanuit hun busje lusteloos voor zich uit zitten te kijken over het verlaten landschap. Dat gevoel bekroop mij ook bij het zien van deze debuutfilm van Cristi Puiu over twee vrienden, die –verzegeld van een verveelde vriendin– urenlang door het troosteloze binnenland van Roemenië rijden om in opdracht van een lokale maffiabaas illegale medicijnen af te leveren in de hoofdstad. Afgezien van een schrikachtig incident met gangsters gebeurt er bitter weinig onderweg. Dan is anderhalf uur toch een lange zit.