The Final Countdown (1980)

Vermakelijke SF-klassieker met sterrencast. Inmiddels hard gebeten door de tand des tijds maar nog steeds vermakelijk. Redelijk.

Zonet herzien en ik moet zeggen dat ondanks dat het meer dan 25 jaar geleden is dat ik deze film voor het laatst heb gezien, ik me de film en de verhaallijn goed voor de geest kon halen. Het concept blijft geniaal met een modern vliegdekschip terug in de tijd gaan en dan de kans hebben om de 2e wereldoorlog te veranderen. Wat dat betreft vind ik het jammer dat dat laatste niet gebeurt is in deze film. Het hoogtepunt in de film vond ik eigenlijk nog het gevecht met de twee Zero's en het moment dat de personen op de boot voor het eerst in hun leven een straaljager zagen, dat was echt genieten. Wat dat betreft jammer dat er niet meer uit het concept is gehaald.

Het einde vond ik persoonlijk niet vreemd en was best leuk gedaan. De persoon die achterbleef in de tijd had er rijkelijk van geprofiteerd want hij was een zeer vermogend iemand geworden (trouwens ook een leuk concept voor een film).

Lekker passend jaren 80 muziekje trouwens bij deze film The Final Countdown.

Heel aardig verhaal dat teruggrijpt naar een overbekende situatie van Pearl Habor tijdens WOII. Veertig jaar geleden. Film werd in 1980 gemaakt.

Dit maakt het niet eenvoudig om het gefilmd verhaal te volgen.

In elk geval een indrukwekkende film met gekende acteurs. Een Kirk Douglas en Martin Sheen die zeker in de jaren 80 hoge toppen scoorden.

Voor de eerste keer deze film gezien en ben onder indruk van de historische context die me toch voortdurend voor de ogen kwam en er ongeloofwaardig bleef hangen.

Al ben ik op het einde van de oorlog geboren moet ik deze film zeker gezien hebben. Maar de herinnering laat het afweten tussen al die oorlogsfilms die ik al gezien heb.

Maar toch als oorlogsfilm in de topklasse thuishoort.

In elk geval zal ik deze film nog eens bekijken want heb de indruk dat ik sommige acties niet begrepen heb.

Vandaar ook mijn score van 4,0.

Matige film waarin een vliegdekschip en haar bemanning terecht komen in een aparte storm. Wellicht niet geheel origineel, maar wel een vermakelijk concept. Echter wordt er met het tijdreis-element maar weinig gedaan. Deze film heeft de tand des tijds ook niet helemaal doorstaan, vooral omdat er vrij weinig gebeurd en het wat aan de trage kant is.

Erg leuke film. Ik lees hier en daar dat de film verouderd zou zijn, maar dat is onzin natuurlijk. Dit is juist een behoorlijk tijdloze film, het gaat over een vliegdegschip uit de jaren '80 die in de jaren '40 belandt, de tand des tijds kan daar niets aan veranderen. Bijzonder ook om de gevechtsvliegtuigen van eind jaren '70 te zien met die van de jaren '40, onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel voortgang de luchtvaart in die 30 jaar heeft geboekt. Eigenlijk is er weinig mis met deze film, voor scifi-liefhebbers is dit toch wel een minder bekend pareltje. Het deed me ook denken aan Battleship (2012) (3*), daarin moet juist een oude marineschip het tegen aliens opnemen. Beetje vergezocht maar ook wel aardig geslaagd, al is The Final Countdown wel beter. Ruime 3,5*, richting de 4*.

Onvervalst stukje sentiment dat niet helemaal de tand des tijd heeft doorstaan. Toch biedt de film in die zin nog het nodige en wordt er prima geacteerd. Stoere poster trouwens ook hierboven.

Laten we eerlijk zijn dat de sf er niet zo best meer uit ziet, hoewel het shot naast het schip met op de voorgrond de boeggolf en op de achtergrond het fenomeen zag er eigenlijk best nog heel goed uit. Zo heeft de film sowieso nog een paar hele mooie shots en is het een feest om zo'n schip met al zijn bedrijvigheid te zien. Een feest der herkenning met stoer Corsairs, de mooiste jager ooit, de Tomcat en Sikorsky reddingshelikopters en ook nog prachtig in beeld gebracht. Wat dat betreft is de film een aanrader. Geweldige actie ook van de Tomcat die speelt met de Zero.

Jammer dingetje aan het script toch wel het debacle aan te vallen of niet om vervolgens door de bel gered te worden door een nieuwe storm en het hazenpad te kiezen. Desalniettemin een leuk filmpje om weer eens te zien.

Leuk wederzien met mooie luchtsequenties en een knap basisidee. Helaas wordt het niet helemaal doorgezet en wordt de aanval op Pearl Harbor niet gestopt . De makers kozen hier voor de makkelijkste weg. De special effects van de storm zijn vreselijk lelijk en ontsieren de film wel een beetje. Heb me wel vermaakt uiteindelijk, met deze militairen die van de ene verbazing in de andere vallen. Kirk Douglas weer eens goed bezig als gezaghebbend officier op een vliegdekschip... en wat Lansky (Martin Sheen) nu precies moest doen op dat schip is me nog altijd niet heel duidelijk. Deze film moet je vooral bekijken voor de talrijke vliegdemonstraties... Kleine 3,5*

Eerst een half uur lang een geweldig idee, dan debatteren de personages een half uur lang wat ze zullen gaan doen, en dan – wordt het schip weer naar 1980 teruggezonden zonder dat er iets is gebeurd. Wat een afknapper! En dan komen ze ook nog niet eens in een andere tijd terug (de Nimitz temidden van de Vikingen, yes!), maar net precies weer in hun eigen tijd... De opnames op het vliegdekschip zijn interessant en indrukwekkend, en het is grappig om te bedenken dat deze film een paar jaar vóór klassieke tijdreisfilms als The terminator, Back to the future en Peggy Sue got married uitkwam, maar verder is dit vooral een enorme gemiste kans. (Wel een grappige kleine twist op het einde met de limousine.)

Als ik terug kon reizen in de tijd... dan zou ik als een James Bond-villain de macht over de hele wereld veroveren en films over tijdreizen verbieden. Met uitzondering van deze, want dit is wel een van de heel erg weinige die wel een beetje werkt. Tot iets meer dan de helft dan, want daarna is het concept op - met nogal wat draadjes die open blijven, zoals het manuscript van Laurel en de senator.

Dat de film werkt ligt in niet geringe mate aan de fraaie cast - Douglas is prettig overtuigend als de kapitein van een vliegdekschip, de nog jonge Martin Sheen lijkt zo sprekend op Charlie dat ik elke keer mezelf betrap op de gedachte dat hij onverwacht goed speelt - tot ik weer terug ben bij het 'maar ohja het is zijn vader'. En Katherine Ross en James Farentino als ietwat moeizaam romantisch stelletje, buiten nog een heleboel fraai ingekleurde bijrollen. Leuk.

Voor die tijd ongekend mooie beelden van een serieus oorlogsschip in actieve dienst - het was toen nog echt koude oorlog, Jimmy Carter was nog niet opgevolgd door Reagan, en Reagan's halfgare plan voor de 600-ship Navy moest nog bedacht worden. En het zou nog ruim 6 jaar duren tot Top Gun kwam. Toch toen ook al zat ruimte voor wat sluikreclame voor de Amerikaanse marine.

Bijzonder is ook wel dat de film al ruim 40 jaar oud is maar nauwelijks gedateerd aanvoelt. Dat komt eigenlijk pas aan in de laatste scene aan wal, als je de toch wat 'oude' auto ziet waarmee onze held opgehaald wordt - en dan dringt het weer even door dat de acteurs allemaal van twee, haast drie generaties geleden zijn. Kirk Douglas was al oud toen ik hem voor het eerst op TV zag tenslotte. Geboren in 1916, jawel, in Amsterdam.

En ondanks dat ik de film beslist al eerder gezien had (want ik herkende bijvoorbeeld het citaat 'they're gonna let the Japs do it again!') viel me nu eigenlijk voor het eerst op dat de Tomcats in de film op hun staart zo'n fraai logootje van een doodshoofd en de letters A/J hebben staan. En jawel, daar heb ik indertijd een bouwdoos van in elkaar geplakt. Erg mooi gelukt, maar helaas bleek de lijm niet stabiel en begonnen de bommen er af te vallen. Niet zo duurzaam als de film kennelijk.