24 Wochen (2016)

De alarmbellen beginnen te rinkelen in de openingsscène waarin Julia Jentsch zich moet voordoen als een succesvolle komiek. Maar de intonatie en de timing is gewoon zwak, waardoor het moeilijk is om te geloven dat er mensen zijn die haar leuk vinden. Alhoewel... wij hebben Claudia de Breij natuurlijk. 24 Wochen is aangekondigd als een film die op uiterst ontroerende en pijnlijke wijze inzicht probeert te geven in het dilemma waar hoofdpersoon Astrid en haar man voor komt te staan wanneer ze ontdekken dat hun ongeboren zoon niet alleen het syndroom van Down heeft, maar ook een hartafwijking.
Hoewel de laatste scènes, waarin we de bevallingsprocedure tot in detail volgen, wellicht een lichte brok in de keel kunnen bezorgen, mist de film toch de beloofde emotionele impact. Dat komt vooral doordat Berrached de gedachten en gevoelens van de hoofdpersonen heel direct met ons deelt: de twijfel en de pijn is constant zichtbaar en bespreekbaar, iets dat niet alleen weinig realistisch is, maar ook weinig dramatisch. Oppervlakkige karakteriseringen maken het ook moeilijk om je te identificeren met de hoofdpersonen. De kracht van de suggestie - die bijvoorbeeld aanwezig was in het hartverscheurende echtscheidingsdrama What Maisie Knew - ontbreekt hier. De film mist bovendien visuele flair: de creatievere shotkeuzes suggereren geen gevoel, ze versterken een gevoel waarvan we allang weten dat dat er is. Ze voegen dan ook weinig toe.
Wie zich echt wil verdiepen in de ethiek rondom abortus doet er beter aan om naar de meesterlijke documentaire Lake Of Fire te kijken.

De film waarmee regisseuse Anne Zohra Berrached haar diploma en 2 filmprijzen won. Zij studeerde op de Filmacademie Baden-Württemberg in Ludwigsburg.

Het verhaal concentreert zich met name op de beslissingen die de hoofdpersonages moeten nemen. Hierdoor blijft het voor de kijker aantrekkelijk om de rit helemaal uit te zitten. Helaas ontbrak het mij op sommige momenten aan diepgaandere emoties. Toch worden diverse herkenbare faciliteiten goed in beeld gebracht. De acteerprestaties zijn overtuigend, maar ben ik eveneens van mening dat hoofdrolspeelster Julia Jentsch als cabaretière minder succesvol was. Gelukkig is dit echter niet de rode draad in deze film.

Naast 2 filmprijzen werden Anne Zohra Berrached, Julia Jentsch en Bjarne Mädel in totaal 6 keer hiervoor genomineerd.

PS: In de omschrijving van de film is een fout ontdekt. Het gaat in het verhaal om een ongeboren zoon met het syndroom van Down, en een hartprobleem i.p.v. een dochter. Dit zal voor het verhaal verder niets uitmaken, maar het viel mij gewoon even op.

3,0 *

Dit drama eens bekeken en vond het wel een aanrader. Qua verhaal is het geen prettige film om naar te kijken, maar het werd wel goed gebracht. De cast deed het prima en visueel zat het ook wel snor.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

De moeite om gezien te hebben.

Aangrijpend relaas over een echtpaar, dat zich tijdens een zwangerschap geconfronteerd ziet met ernstige problemen en de vraag hoe daarmee om te gaan. Serieuze kost dat ondanks het indringende camerawerk gaandeweg op een vreemde manier een beetje afstandelijk begint aan te voelen. De camera registreert, maar de protagonisten laten niet het achterste van hun tong zien. Ik ben er nog niet aan uit wat ik nou eigenlijk van deze film vind.

Intelligente, subtiele en aangrijpende film over een heel delicaat onderwerp.

Met meerdere sterke scènes zoals de tafelscène waarbij Astrid haar familie het slechte nieuws over de nakende geboorte mededeelt en de uiteenlopende reacties van de aanwezigen en zoals de contacten met de dokters (die trouwens zichzelf spelen) die nog slechtere vooruitzichten brengen.

Sober voorgesteld, nagenoeg zonder muziek en indien toch even, schiet de gevoeligheid van het gebeuren de hoogte in.

Sterke, ingeleefde vertolkingen.

Er zijn veel films die nazinderen, maar deze brengt je toch wel van je stuk.

Intrieste film, die, onafgezien van de beslissing van het hoofdpersonage, iedere moeder (en ook vader) zou moeten zien al was het maar om zich gelukkig te prijzen dat hun kinderen gezond zijn.

24 Wochen is een sterke aangrijpende Duitse dramafilm over leven en de zware ethische beslissing om dat leven te beëindigen wanneer blijkt dat het ongeboren kind een afwijking heeft. Anne Zohra Berrached slaagt erin haar boodschap sereen en zonder (voor)oordeel naar voren te brengen. Er is ook een uidelijke betrokkenheid met de kijker omdat de camera er soms dicht opzit en ook Astrid af en toe recht in de camera kijkt.

Het feit dat er ook gewerkt werd met echte dokters en dito gesprekken, maakt het allemaal reëler en overtuigender. De boodschap die de vroedvrouw meegaf was in dat opzicht ook correct: "Het is alleen de persoon die voor deze beslissing staat die weet wat het inhoudt om deze beslissing te moeten nemen. Niemand anders kan en mag daarover oordelen".

Hoewel er wel één en ander gebeurt en er tal van rollercoasters op je afkomen een vrij beperkte film in speelduur. Het zorgt veel veel verschillende emoties (vreugde/verdriet/vertwijfeling) op korte tijd. Dat komt soms wat vreemd over, maar het zijn de acteurs (Julia Jentsch en Bjarne Mädel) die dit met hun uitstekende vertolkingen ruimschoots camoufleren.

Na de aftiteling toch even moeten laten bezinken en ook vandaag houdt hij me nog bezig. Sterke film en chapeau aan de crew om zich onder meer te behoeden van (ver)oordelen of sentimentaliteit.

Mag je moreel gezien een zwangerschap afbreken van een kind dat gehandicapt ter wereld zal komen? De film "24 Wochen“ behandelt dit thema en maakt het de betreffende ouders niet gemakkelijk. Ik had het ook niet makkelijk. De camera zit de twee personages dicht op de huid en maakt het de kijker moeilijk om afstand te bewaren. De relatie van het koppel staat in het middelpunt van de film. De relatie beslaat de film. Buitenstaanders, zoals een vriendin of een moeder, hebben geen echte toegang, komen maar weinig aan het woord en dragen met voor de hand liggende meningen tevens weinig bij aan de voortgang van de handeling.

Regisseur Anne Zohra Berrached die ook meeschreef aan het script, plaatst de kijker in een verstikkende atmosfeer. Een atmosfeer die geen enkele afleiding biedt, geen enkele mogelijkheid geeft om soms even voorbij het getroffen koppel naar de buitenwereld te kijken. Om even buiten het benauwende wereldje te verblijven. Om even op adem te kunnen komen. In het kader van het emotioneel verstikkende verhaal, begrijp ik op zich de drukkende manier van dramaturgie bedrijven die Berrached hanteert., maar de verplichting die de film mij oplegt om zo dicht in de belevingswereld van de ouders te moeten verkeren, beviel me gewoon niet. Het emotionele lijden werd mij zodanig dwingend indringend door de strot gedouwd, dat het hele verhaal, het hele dilemma, het verdriet van het koppel mij steeds minder iets kon schelen.

Het gaat in deze film niet om het afwegen van argumenten om voor of tegen deze specifieke abortus te zijn. Het gaat in deze film om een strak gekaderde beschrijving van het besluitvormende proces van het echtpaar. De filmstijl waarin dat proces plaatsvindt, is geen prettige. Hoewel 24 Wochen een kundig gemaakte film is met goed acteerwerk, stond mij de onmogelijkheid om tijdens het kijken een beetje te kunnen relativeren erg tegen.