Beat the Drum (2003)

Fotografisch is deze film adembenemend mooi. Het schrijnende verhaal is aangrijpend en wordt sober, maar goed verteld. Daarbij is de score werkelijk schitterend. Een film die boeit van begin tot eind, met een krachtige boodschap die het doel niet voorbijschiet.

Een fikse tegenvaller.

Laat ik beginnen bij de positieve punten. Het al opgevoerde camerawerk, m.n. het eerste half uur (buiten Johannesburg) is werkelijk prachtig met wijde shots van landschappen en een overstekende giraffe.

De natuurlijke performances van de kleine Junior Singo als de goedhartige Musa en z'n vriendinnetje Lettie in Jo'burg. De twee jongelingen spelen de volwassen hoofdcast compleet weg. Hela hola, een bruggetje naar de negatieve punten!

De volwassen karakters zijn eerder karikaturen. Je voelt al vanaf het begin hoe deze karakters zich gaan ontwikkelen. Voornamelijk de schuld van het script. Goed versus kwaad, en wat kunnen we doen om het kwaad te stoppen...?... inderdaad, de postbus 51 achtige leuzen en ideeen zullen de kijker niet ontgaan. De persoonlijke vraag die bij me opkwam was, voor welk publiek is deze (tv-)film nu gemaakt. De Afrikaanse of toch de westerse Amerikaan of Europeaan? Hela hola, nog een bruggetje!

De voorgangers spraken van een indrukwekkende prachtige (muziek)score. De gebruikelijke westerse tranentrekkende jankende violen en die oervervelende Titanic-fluit zijn opmerkelijk aanwezig. Afrikaanse muziekinvloeden, die beter hoorden in deze produktie mijns inziens, horen we slechts 2 keer. Een keer wat getrommel als Musa op weg gaat naar Jo'burg, en op het einde horen we opeens een Afrikaans koor...als goedmakertje wellicht. De muziek is verreweg het meest storende van deze produktie, ik vond het zeer onpasselijk.

De thematiek komt goed naar voren, met hier en daar wat steekjes, maar of het Afrikaanse publiek nu echt bereikt wordt, I don't think so.

Tevens, ik kan het mis hebben, speelt de film zich af tijdens de beginperiode van het HIV/AIDS tijdperk in Afrika. Zelfs in 2003 (zeker in Zuid-Afrika, alhoewel president Mbeki nog steeds hard roept dat het een blanke ziekte is) is het onderwerp minder taboe en wordt men aldaar als het ware doodgegooid met 'juiste propaganda' over veilig vrijen etc.

Eén van de slechtste films die ik in tijden heb mogen zien. Van begin tot einde is deze film een constante stroom van clichés en boodschappen die in je gezicht worden gesmeten. Daarbij zijn de dialogen van zo'n beginnersniveau engels, dat ik het bij wijze van spreken zelf had kunnen schrijven (dat is geen compliment). Wat dat betreft kan ik het saaie acteerwerk van met name de ouderen niet kwalijk nemen, want echt iets om mee te werken hadden ze niet. Daar bovenop kwamen ook nog alle toevalligheden in het script, en het zwakke zijverhaaltje met Stefan. Al met al weet ik nu zeker dat aids een dodelijke ziekte is, en dat het er hard aan toe kan gaan in de grote stad.

Toch geef ik de film 1,5 sterren, omdat ik de muziek en het camerawerk best kan waarderen. Maar de inhoud van de film is echt ondermaats en kinderachtig. En als er toch een vergelijking moet worden gemaakt met een Afrikaanse film met een boodschap, dan stel ik Moolaadé voor.