Drop Dead Fred (1991)

Geregisseerd door Ate de Jong??? Je leert elke dag bij.

Overigens een erg vervelende film dit, Mayall is zooo irritant. Jeugdsentiment in de verkeerde zin van het woord.

1*.

Het eerste werk van Rik Mayall dat ik heb gezien na Bottom en de Bottom film. En mede dankzij zijn rol toch een leuke wegkijker. Zijn rol is het leukste aan de hele film en zijn rare bekken/ grollen en grappen zijn erg vermakelijk. Buiten dat is de film een gemiddelde komedie.

Deze film destijds gekeken vanwege het meespelen van komediant Rik Mayall die ik altijd geweldig vond in de jaren 80 series "The Young Ones" en "Filthy Rich & Catflap" en in de jaren 90 serie "Bottom". Al deze series werden destijds uitgezonden door de VPRO en het was altijd een feest om naar te kijken.

Deze film is echter een enorme tegenvaller en dat komt helaas vooral door Rik Mayall die te overdreven (zeer vermoeiend om naar te kijken) en te schreeuwerig acteerde waardoor de humor niet aansloeg. De humor was in de eerder genoemde series regelmatig grof en hard maar hier is hij vooral flauw en kinderachtig. Gelukkig duurt de film niet lang en het is ook niet bepaald een straf om naar de schattige Phoebe Cates te kijken die er jonger uitzag dan ze was.

P.S. ik vond Carrie Fisher (bekend van Star Wars) in deze film enorm lijken op Jamie Lee Curtis en ik dacht in eerste instantie dat zij het ook was.

Matige film over een vrouw wiens denkbeeldige vriendje uit haar jeugd terugkeert. Op zich wel een origineel en fantasievol verhaal dat ook redelijk is uitgewerkt. Op zich wat fragmentarisch, maar wel een aantal vermakelijke momenten (zoals de restaurant-scene). Rik Mayall is aanvankelijk nogal vermoeiend.

Na eerder een Vlucht Regenwulpen te hebben gezien werd ik wel nieuwsgierig hoe Ate het er in Amerika vanaf heeft gebracht en ik moet eerlijk zeggen dat hij dit ook heel aardig kan.

Phoebe Cates is een personage waar je met gemak op verliefd kan worden en Rik Mayall zet zijn personage op een cartoon achtige manier neer, soms een tikkeltje irritant maar dat is ook de bedoeling van zijn rol geweest.

Het iets latere The Mask lijkt hier wel wat inspiratie uitgehaald te hebben.

Een fijne wegkijker, niks meer maar ook zeker niks minder.

3*

Deze film heeft een behoorlijk zware kern die zich geleidelijk aan laat ontsluieren. Het gaat over een meisje dat in haar jeugd emotioneel verwaarloosd wordt, tot fysieke mishandeling toe (wanneer ze in flashback wordt vastgebonden aan haar bed). Een fantasy film waarin de fantasie in de finale een moment van instant therapeutisch effect blijkt te hebben, en Phoebe Cates zich kan bevrijden van haar kindertrauma. En haar toelaat om vervolgens de problemen in haar volwassen leven aan te pakken (zijnde haar overspelige partner en narcistische moeder). Een straffe boodschap dus.

Aan de andere kant van het spectrum krijgen we in deze film te maken met ontzettend flauwe humor, wat redelijk dodelijk is voor een komedie. Voor mij werkt het voor geen meter, het is gewoon niet grappig, een drietal momenten uitgezonderd. Deze film heb ik in eerste plaats bekeken omwille van de aanwezigheid van Rik Mayall, wiens comedy series ik geweldig vind, maar deze is m.i. toch wel een enorme stinker. Kleine troost dat hijzelf niet meegeschreven heeft aan deze draak, en dat het helemaal niet ligt aan zijn performance. Die had niet beter kunnen zijn. In zijn geheel slaagt de film er niet in haar doel te bereiken: comedy. Het merendeel van de zogenaamde gags irriteerden mij.

Elizabeth had als klein meisje een denkbeeldig vriendje die allerlei ondeugende grappen uithaalde. Op latere leeftijd komt dat vriendje weer terug. De rol van dat vriendje wordt gespeeld door Rik Mayall, en hij was vooral de reden dat ik de film wilde zien. Maar achteraf houd ik toch vooral de gedachte over; waarom eigenlijk? In de Young ones was Rik nog geweldig en in the new statesman en bottom was hij ook nog wel leuk. Maar gaandeweg werd hij toch vooral een irritante karikatuur van zichzelf. En dat is hij in deze film ook. Hij is echt niet leuk meer. Verder vind ik wel heel bijzonder aan deze film dat hij super Amerikaans is. Met een erg Amerikaans clichéverhaal, voorspelbaarheid en opbouw. Maar er is dus wel gekozen voor een erg Britse hoofdrolspeler en Ate de Jong is een bekende Nederlandse regisseur. Een opvallende combinatie dus, die waarschijnlijk ook niet erg bijgedragen heeft aan een groot succes voor deze film.