Ostrov (2006)

Fragmentarische film over een worstelende gelovige monnik op een klein eiland. Tijdens WO II moest hij op bevel van de nazi's noodgedwongen zijn kapitein neerschieten. 30 jaar later zien we hem als een getergd persoon, die zichzelf als een laffe hond voelt. Verschillende hulpbehoevende komen bij hem langs voor advies, daartussendoor prevelt ie allerlei godsdienstige bedes. Na een tijdje had ik het wel gezien en begon de verveling toe te slaan. Enkel de kille cinematografie vond ik bijzonder geslaagd.

Hou normaal wel van dit soort films langzaame fims waar niet veel gebeurd, maar ditmaal deden het verhaal,acteren + sfeer me totaal niets. Slechts het prachtige sneewlandschap kon mij bij momenten bekoren en zijn me ook bijgebleven. Bleef met het gevoel achter dat ik beter een "sneewlandschaps film met een goede soundtrack" had kunnen bekijken.

Maar ja, had ik hem op een ander moment gekeken was ik er mischien meer ingekomen, nu had ik moeite om hem uit te kijken.

probeer zelf hem zelf eens.

Anatoli heeft in WO2 zijn kapitein aan de Duitsers verraden en onder dwang doodgeschoten. In de jaren 70 leeft hij als monnik in een afgelegen klooster op een eiland.

Hij houdt zich niet aan de kloosterregels, leeft afgezonderd in het stookhok en mensen bezoeken hem vanwege zijn kracht om met gebed mensen te genezen.

De monnikskleding is nog hetzelfde als in Andrey Rublyov en de omgeving doet wat denken aan het eiland van Ki-duk Kim, zij het dat de locatie hier wat killer oogt.

Film blijft ook wat afstandelijk door de typisch Russische acteerwijze en moet het voornamelijk hebben van het hoofdpersonage.

In ieder geval een religieus getinte film die ver weg blijft van de akelige klefheid die het genre normaal eigen is en mede daardoor voor seculieren ook prima te genieten.

Film over schuld, boete en geloof...

Een Russisch werk dat boeit naar het verhaal toe, cinematografisch sterk overkomt maar, naar ik begrijp, vooral wil stellen dat een geloofsbelijdenis een strict persoonlijke beleving uitmaakt.

De openingsscènes zijn knap verfilmd en nadien is er de heel speciale sfeerschepping van een nagenoeg ascetische wereldje.

Ook mooie, ingetogen muziek.