The Earth Dies Screaming (1965)

Dikke tegenvaller.

Vond ik persoonlijk niet. Deze oubollige science- film zal voor velen weliswaar gedateerd aanvoelen, maar Terence Fisher wist er met zijn knappe regie toch de spanning in te houden. Ik heb veel slechtere films gezien.

Dju, dit herrinnert me aan een film waar ik al 20 jaar naar op zoek ben. In die fim is het een wetenschapper die ontdekt dat alle mensen in zijn omgeving verandert zijn in niet-menselijke wezens. Blijkt dat de duivel aan het werk is in een nabijgelegen fabriek. Dit lijkt erop maar is het 'm niet, denk ook dat de film die ik zoek van een latere periode is.

Mooie titel.

In tegenstelling tot vele Amerikaanse B en C-films is het hier allemaal wel fatsoenlijk belicht, gefilmd en geacteerd. Zelfs de ruimtewezens zien er redelijk uit. Helaas is het verhaaltje vrij kort en vrij standaard. Paar overlevenden tegen de ruimtewezens en zombies. Er wordt veel onderling gekwebbeld en wij zitten natuurlijk te wachten op de ruimtemannetjes en zombies die veel te weinig screentijd krijgen.

Het begin van de film deed me een beetje denken aan de originele Village of the Damned. Het verschil is hier wel dat de mensen hier niet zijn flauwgevallen maar wel degelijk gedood. Voor de rest zijn de films totaal niet vergelijkbaar en is Village een veel betere film op elk gebied. Een handvol overlevenden worden gedwongen om samen te werken. Wellicht is het de korte speelduur de oorzaak dat we niemand echt leren kennen. Uiteindelijk is het vooral wachten op de dreigingen enerzijds van robots in ruimtepakken die dan ook nog eens bij machte zijn om gedode mensen weer terug te brengen als zombies. Veel gepraat, weinig actie en de 'monsters' komen te weinig in beeld om echt dreigend over te komen. En uiteraard is er weer het vervelende karakter dat liever zijn eigen hachje wil redden dan aan de groep te denken. Hij deed me denken aan die rotvent uit Night of the Living Dead, hij leek er zelfs op.

Het start met een geweldige opening; waarvan de eerste tien minuten geen dialoog hebben. Treinen ontsporen. Auto's crashen, mensen zijn plotseling dood. Onze held (Willard Parker), een piloot rijdt door een klein stadje waar lichamen op de straten liggen. Hij wordt begroet door niets anders dan stilte...

Het verliest wat tempo in de tweede helft, maar met 62 minuten is het ook vrij snel voorbij, en is dat niet zo erg. De motieven van de mysterieuze indringers (of zelfs waar ze vandaan komen) worden nooit duidelijk. Het is misschien geen geweldige film, maar het is wel een snelle en leuke jaren 50/60 -B-film om te zien. De zilverkleurige robots zien er zelfs voor die tijd goedkoop en dom uit, maar ze vormde later een inspiratiebron voor Doctor Who's Cybermen, een paar jaar later.