Footsteps in the Fog (1955)

Dit is melodrama in zijn puurste vorm. Dit kostuumdrama begint met de begrafenis van de steenrijke echtgenote van Stephen Lowry [Stewart Granger], die zijn veeleisende vrouw vergiftigde van haar af te zijn en aan haar geld te komen. Dienstmeisje Lily Watkins [Jean Simmons] heeft het vergif ontdekt en dreigt de politie in te lichten als Stephen niet naar haar pijpen danst. Al gauw blijkt dat Lily niet alleen op geld uit is, maar ook haar zinnen op Stephen zelf heeft gezet en dat betekent het begin van een aantal tragische, melodramatische, soapachtige wendingen vol lust, list en bedrog. Granger en Simmons (destijds met elkaar getrouwd) zijn perfect in dit verhaal dat op een aantal verrassende, en vooral tegen het einde ironische wendingen heeft die dit ver boven de middelmaat doen uitsteken. Een must voor liefhebbers van het betere melodrama.

Stewart Granger en Jean Simmons staan garant voor een degelijke rolinvulling van een spannende en onderhoudende thriller. Een intrige dat zeker kan boeien, een strategisch spel, wisselend meesterschap van één van beide hoofdpersonages en vaak met ironische knipoogjes.

Een onafwendbaar drama in het slot, dat best verrassend uitvalt.

Zeer degelijke en klare opbouw;

Een gothiisch melodrama met noirtrekjes. Een nakomeling van films als Rebecca, Gaslight. The Suspect en Dragonwyck van gisteren. Veelal hebben dat soort verhalen hun wortels in de literatuur van de 19e eeuw. Opvallend bij een noirish Britse film uit deze tijd is het kleur wat ik niet wist, dus dat was in verrassing. Er zit ook vaak een element van klassenstrijd in de verhalen en in deze echt nog veel sterker. Het gaat vrij letterlijk om een dienstmeisje dat aanzien wil.

De technicolor werkte hier niet zo, had de film liever in zwart wit gehad. Ook ben ik niet meteen een Stewart Granger fan. Het einde is echter weer verrassend sinister en het vaker switchen van sympathie waren weer beter. Maar moet ook zeggen dat de regie van veelfilmer Arthur Lubin niet zoveel extra's biedt