María Candelaria (Xochimilco) (1944)

Klassiek melodrama van Fernandez, die hiermee triomfen vierde in Cannes en de Mexicaanse cinema definitief op de kaart zette.

Zoals uit de synopsis reeds blijkt is dit een standaard Fernandez verhaal, dus over 2 geliefden en verschoppelingen uit het indianenvolk in Cochimilco, die tegengewerkt worden door de gevestigde orde die hun soortgenoten tegen hen ophitst.

Die gevestigde orde wordt hier vertegenwoordigd door Don Damian, gespeeld door-dat raadde u nooit-Inclan. Armendariz zat in vrijwel alle Fernandez klassieken, opvallender is de naam Del Rio: zij keerde speciaal voor deze film terug uit Hollywood. En we kunnen dus constateren dat ze een groter actrice was dan haar "opvolgster" Felix, die haar rol practisch copieerde in Maclovia, een film die overigens in zijn geheel bijna een copie is van deze.

Er dient nog te worden opgemerkt dat het hierboven gememoreerde verhaal is ingebed in een nog melodramatischer raamvertelling: narrator is namelijk een kunstschilder die in MC- u raadt het al- het Ideale Model meende te hebben gevonden. Wat hiervan de gebruikelijke consequenties zijn in de romantische traditie, is u bekend.

Grootste troef van de film is echter-zoals bij alle Fernandez films- de cinematografie van Figueroa met weergaloze open lucht fotografie van zowel water, land en lucht.

Vrij goede score ook van Dominguez.

Ouderwetse tearjerker met jeugdig ogende Del Rio in de titelrol als naieve maar goedaardige vrouw die door de rest van het dorp wordt gemeden als de pest omdat haar moeder prostituée was. De haat van de dorpelingen wordt gevoed door een machtige winkelier die zelf een oogje had op Maria, en de ex-vriendin van haar verloofde. Een hypocriet zooitje dus, maar om niet helemaal begrijpelijke redenen blijven Maria en haar verloofde desondanks in het dorp wonen, als verstotenen. Nou ja, buitenstaanders zijn nóg erger want die zijn onbetrouwbaar, bij de dorpsgenoten weet je in elk geval wat voor vlees je in de kuip hebt. Het is dan ook iemand van buiten die, ongewild, het lot van Maria bezegelt.

Overtuigend geacteerd en mooi geschoten, en een aantal sterke scenes zoals de chaotische dierenzegening (waarbij wel wat eenden en ander pluimvee door de lucht vliegen) en een aardige confrontatie tussen een medicus en een natuurgenezer.