El Violin (2005)

Hoogespannen verwachtingen die nauwelijks worden waargemaakt. Oke, de zwart witte beelden zien er prachtig uit maar doen ook regelmatig geforceerd kunstzinnig aan. Bovendien is ook het acteerwerk, de muziek en het script niet interessant of goed genoeg om de film over het dode punt heen te trekken. Kortom een bittere teleurstelling.

Pessimistisch en eigenzinnig zwart-wit drama. Het verhaal zet een klassiek beeld van Latijns Amerika neer : de boerenopstanden tegen het centraal gezag. De film begint met een erg brutale scène waar een rebel gemarteld wordt. Vargas wil absoluut een grimmig en wreedaardig beeld tonen van de militairen die zich vergrijpen aan de arme bevolking en wijkt er niet meer van af, zonder daarom opnieuw wreedheden te tonen.

Daarna maken we kennis met het driegeslacht Don Plutarco, een vioolspeler en campesino, zijn zoon Genaro en zijn kleinzoon. De muziek symboliseert iets dat mensen dichter bij elkaar brengt, hoe verschillend in opvattingen die mensen ook mogen zijn. Dat wordt geïllustreerd in een scène tussen Plutarco en de commandant, die eventjes terug een gewoon mens wordt . Helaas trekt de regisseur deze symboliek niet door en laat hij zich verleiden tot een slechte afloop van dit verhaal . Het tegengestelde had de film mooier kunnen maken voor mij.

Intrigerende dramafilm over drie generaties boeren die worstelen met een gewapend conflict tussen de regeringstroepen en rebellen. Het deed me denken aan Ivan's Childhood van Tarkovsky door het stemmige zwart-wit en de trage complementatieve shots. Maar waar dat meesterwerk mij diep wist te raken omdat het dat gevoel van de zinloosheid van oorlog over kon brengen, daar hield ik bij deze film gemengde gevoelens eraan over. Deels heeft dat er ook mee te maken dat ik weinig van de regio weet en dat ik het gevoel had dat ik de film niet helemaal kon begrijpen zonder die specifieke historische voorkennis. Daarnaast is het simpelweg moeilijk om je in te leven met de karakters omdat zij zo in zichzelf gekeerd over komen. Het maakt de film subtiel en ingetogen maar toch ook een tikkeltje afstandelijk. Ik raad aan om hem te gaan zien omdat het zo'n onbekend pareltje is die het verdient om onder de aandacht te komen en het zou me ook niet verbazen als Francisco Vargas een cineast blijkt om in de gaten te gaan houden.