The Wild Blue Yonder (2005)

Hmmm, vreemde "film".

Lijkt meer op een hoop "found material" dat aan elkaar gepraat (of geluld) wordt door Dourif. Semi-docu stijl over een alien (Dourif) die zijn reis naar de aarde beschrijft, en wat verzinsels.

Fijn is vooral dat het verhaal van Dourif erg komisch overkomt, zeker aangezien de beelden op zich wel passen bij zijn onzinverhaal, maar erg duidelijk uit hun context gehaald zijn.

Minder is de schreeuwerige, kitscherige soundtrack en het feit dat de fragmenten veel te lang voortlopen zonder interventie van Dourif. Had allemaal in 45 minuten gekund vermoed ik.

Op zich wel een keertje leuk om te zien, al is het dan vooral om novelty value. Ziet er vaak erg brak uit, muziek is vaak barslecht, maar het concept is wel grappig, en Dourif doet het eigenlijk best leuk en droog.

2.5*

Het originele idee achter Fata Morgana (Aliens die een kolonie proberen te vormen op aarde) wordt hier weer opgepakt door Herzog op wel zeer unieke wijze. Brad Dourif is een alien van de planeet Andromeda en vertelt in de camera zijn verhaal over de kolonisatieplannen van zijn ras. Mislukte plannen welteverstaan want de aliens zijn geen uber-intelligente wezens maar een stelletje losers. Alien Dourif is de enige acteur in de film en zijn bijzonder vreemde narratief wordt ondersteund door archiefbeelden van o.a. een ruimtevaart missie, onderwatershots op Antarctica, geleerden die met ingewikkelde formules strooien en een wetenschapper die een revolutionaire ruimtetunnel heeft ontdekt. Het verhaal van de alien is natuurlijk compleet over the top en science fiction fantasy ten top maar het wordt tegelijkertijd op bijzonder wijze gemixed met waarheden wat betreft de ruimtevaart, mogelijkheden om buitenaards leven te ontdekken en het lot van de aarde zelf. De indrukwekkende beelden uit de ruimte en op antarctica worden ondersteund door een geimproviseerde soundtrack van de Nederlandse avant-garde cellist/componist Ernst Reijsiger met daar overheen traditionele tribal-achtige vocalen. Zoals Herzog het mooi zegt in 1 van de interviews op de dvd: 'Go wild with your imagination, as wild as it gets. Come take this voyage...'

****1/2

Tja. ik weet het niet echt hoor. Leuke opzet, leuke intervieuws en goed spel van Dourif.

De archiefbeelden lopen alleen te lang door. Meestal heb ik het na een paar minuten wel gezien en duurt het en duurt het maar.

Geef mij maar fata morgana, waar hetzelfde idee uiteindelijk maar is laten vallen om gewoon een lekker sfeertje neer te zetten. Hier word soms iets te hard geprobeerd om de beelden te laten kloppen bij het verhaal.

In deze film zit trouwens de meest geniale grap:
HATSJOE!

Tja, ik kon hier toch niet zo veel mee als ik in eerste instantie had gedacht/ gehoopt. Het uitgangspunt is best leuk, maar van de uitwerking werd ik niet bepaald warm. Veel shots duren té lang, de muziek weet al gauw flink te irriteren en de film gaat in z'n algemeen gewoon behoorlijk snel vervelen. Op bepaalde momenten weet Herzog een aardig sfeertje op te bouwen, maar dit houdt hij jammer genoeg niet erg lang vol.

Enige grote pluspunt van de film is Brad Dourif, die met zijn intrigerende stem en uitstekende acteerwerk de show met gemak weet te stelen. Verder is die "Hatsjoe" scène inderdaad hilarisch leuk, ondanks dat het nergens op slaat. Maar goed, verder vond ik het dus niet zo boeiend allemaal. Een paar leuke momenten (en dan vooral door Dourif), meer is het niet. Ik ken in ieder geval een hoop leukere mockumentaires.

2 sterren.

Herzog had me nog niet teleurgesteld tot ik deze film zag. Het verhaal klinkt interessant, de aarde ontvluchten in een ruimteschip leek me zeker geen slecht idee voor een film. Helaas heeft Herzog hier meer een docu van gemaakt. Hij mag dan wel vaker ervaring hebben gehad op het gebied van documentaires, maar dit verhaal zou als echte speelfilm veel meer impact op mij hebben gehad. Nu moest ik tegen een hoop archiefbeelden aankijken die niet boeiden en weinig hadden te vertellen.

Enig pluspuntje dat hierbij komt kijken is dat de hoofdrolspeler van deze film ‘Brad Dourif’ zijn verhaal best leuk kwijtkan aan de kijker. Dat was dan ook het enige wat deze film vermakelijk maakte. De rest bestaat uit archiefmateriaal met een vervelende soundtrack die vrij snel irriteert. Daarnaast past de sound gewoon niet in het plaatje van de film, Herzog wist in zijn vorige films de muziek nog op mooie wijze te combineren met de sfeer die er hing. In deze film zag ik daar niets van terug. Een mislukte experiment als je het mij vraagt, deze film.

1*