La Pazza Gioia (2016)

De nieuwste film van Paolo Virzì is een psychologisch drama, verpakt als een soort road movie. Centraal thema is de van lieverlee groeiende camaraderie tussen twee vrouwen, die allebei het noorden kwijt zijn en in feite elkaar tegenpolen vormen: de een ‘n extroverte, impulsieve megalomaan, de ander een introvert, nagenoeg apathisch wrak.
De film wordt gedragen door sterke protagonisten, die beide uitstekende vertolkingen neerzetten. Micaela Ramazotti (Virzì’s eigen vrouw) acteert daarbij een stuk subtieler dan Valeria Bruni Tedeschi, die —zoals wel vaker bij haar—van tijd tot tijd haar uitbundige decolleté weer maar eens in de strijd werpt.
Bij de genreaanduiding staat als eerste "komedie", maar er valt weinig te lachen. Het laatste deel van de film (strand en "thuiskomst") is erg ontroerend zonder sentimenteel te worden. Ik sluit niet uit dat er na herziening nog een halfje bij mijn waardering bijkomt.

Thelma & Louse flew over The Cuckoos Nest

Prima film die duidelijk laat zien dat je vaak aaan de buitenkant in eerste instantie niet kunt zien wat iemand in welke mate psychisch mankeert.

Ergens is het een leuk gebracht verhaal met de ontsnapping maar door de pychische erg aanwezige ondertoon blijft het ergens ook wel een beetje een triest verhaal.

Vooral van het spel van Beatrice heb ik genoten : megalomaan, manipulatief en manisch maar ook charmant.

Van deze film heb ik echt genoten in het filmhuis. Hij is avontuurlijk, soms best komisch, maar ook serieus en verdrietig. Interessante hoofdpersonen die allebei goed acteren. Psychische problematiek vind ik altijd een interessant thema, en ik houd van roadtrips. Als ik alle pluspunten bij elkaar optel, kan ik La Pazza Gioia alleen maar 5* geven!

La Pazza Gioia is een gekke roadmovie over 2 gekken die ontsnappen uit de instelling. De ene gek is niet erg boeiend, met name Beatrice. Erg vermoeiend mens, nu als dat haar rol was, speelt ze het wel zeer goed. Beatrice zwijgt namelijk geen seconde wat je als erg vervelend gaat ervaren als je er eenmaal op begint te letten. Helaas vond ik haar totaal niet interessant in tegenstelling tot de recensenten boven mij.

Het is ook helemaal geen komedie volgens mij. Ik heb hoogstens een keertje gelachen. De achtergrond van de andere vrouw, Morelli, vond ik boeiender (zeker richting het einde toe) en voegt wat dramagehalte toe aan de film. Voor de rest is het vooral onzin, wat natuurlijk enigszins in de lijn ligt met wat je kan verwachten als je met gekken op stap bent.

Het is hier al meermaals gezegd. La pazza gioia is een herkenbare film die me doet terugdenken aan het onvermijdelijke Thelma & Louise, maar ook met het Girl Interrupted met Winona Ryder en Angelina Jolie waarbij beide vrouwen ook in een psychische instelling vertoeven en de benen nemen. Het samenspel tussen Beatrice en Donatella is geweldig. Vooral Beatrice springt hier in het oog als labiele, manipulatieve, maar soms ook charmante vrouw die geen vrede neemt met een negatief antwoord. Het is een genot om Beatrice bezig te zien, zeker ook wanneer ze als mythomane de bekenden der aarde tot haar vriendenkring rekent.

De fijne beelden van Italië en de aanstekelijke vriendschap van beide dames werkt wonderwel. Euforie wordt geregeld gewisseld met tragedie. Dit laatste is zelfs ontroerend wanneer het verhaal van Donatello boven water komt met haar zoontje. Het einde is symbolisch en passend binnen het verhaal. Ondanks de harde realiteiten van beide vrouwen blijft de film vrij luchtig overkomen. De kijker hinkt daarbij op twee gedachten.

Leuk om een keertje gezien te hebben, blij ook om hem gezien te hebben. Een degelijk 3,5* is zijn deel!

Sterk begin van de film met onze twee, totaal verschillende en "verwarde" dames, heel expressief in beeld genomen en tevens een kritische kijk op de wanorde van de overbevolkte instelling.
Daarna vangt het "avontuur"aan en komt het wat chaotisch over. Tempo en verrassingen in overvloed maar het verleden van de twee, en daar is de kijker wel nieuwsgierig naar, komt pas met horten en stoten en onvolledig over, zodanig dat er naast het grappige dat af en toe opsteekt, er eigenlijk weinig emotie loskomt.
Pas naar het einde toe, wanneer eerst de wanhoopsdaad en daarna het moederinstinct van Donatella in het verhaal komt, wint de prent aan gevoeligheid en natuurlijk ook in de slotscènes met het accent op de ontstane vriendschap tussen onze twee treurende zielen.
Puike vertolkingen. 'k Zou niet weten wie van de twee de beste, al is Bruni Tedeschi toch wel erg opvallend in haar luidruchtige rol. "De ene werkt, de andere praat..."
Film vergaloppeert zich een beetje in de ontwikkeling van het verhaal maar is best wel inhoudelijk en genietbaar.

Goeie film waarin twee vrouwen ontsnappen uit een vrij luxueuze psychiatrische instelling. Het geheel doet wat fragmentarisch aan. Dit wordt tegen het einde wat minder en dan wordt de film ook wat ontroerender. Van de twee hoofdrolspeelsters viel Valeria Bruni Tedeschi het meeste op in een luidruchtige, aandachttrekkende rol die ze zeer geloofwaardig neerzette. Een nipte 3.5 sterren.

Beatrice [Valeria Bruni Tedeschi] en Donatella [Micaela Ramazzotti] zitten samen in een psychiatrische instelling in Toscane. Hoewel zij een totaal andere achtergrond en persoonlijkheid hebben zijn ze op elkaar aangewezen als ze gelijktijdig weten te ontsnappen. Beatrice is uitbundig, maar leeft in een fantasiewereld en Donatella’s zwijgzame houding verhult een enorm schuldgevoel over een tragisch incident. Tedeschi schittert als de innemende Beatrice en de avontuurlijke reis van de twee hoofdpersonen levert een paar aardige momenten op, maar het blijft lang onduidelijk waar dit eigenlijk over gaat. Dat wordt pas duidelijk in het laatste half uur waarin Virzi helaas vervalt in standaard melodrama met een teleurstellende conventioneel einde. Toch leverde deze film Virzi en beide hoofdrolspeelsters een flink aantal internationale filmprijzen op.

Was na begin bijna afgehaakt maar uiteindelijk werd het toch nog een mooie film