La Pazza Gioia (2016)

Vanaf 25 augustus in de bioscoop (Imagine)

Aardige feelgood "buddy" film waar de vriendschap tussen twee "gekke" vrouwen centraal uit. Ze keren na een dagje werken niet terug naar (de meest pittoreske) psychiatrische instelling ooit en dan begint een road trip. Het begint allemaal nogal kolderiek -lekker druk ook- maar gaandeweg wordt de film wat serieuzer en komt ook drama aan bod zoals wanneer de twee vrouwen het zoontje van Donatella bezoeken, die haar is ontnomen. En wat de reden daarvan was. Vooral Valeria Bruni Tedeschi acteert uitstekend als Beatrice. De film duurt mij wel iets te lang en jammer genoeg wordt m.i. niet diep genoeg ingegaan op het verleden van Beatrice maar al met al is het wel een film om met een glimlach en warm gevoel de zaal te verlaten, terwijl de film nooit echt corny wordt: dat is best een verdienste bij een dergelijke feelgood film.

3,5*

Een leuk en mooi verhaal over twee vrouwen met psychische problemen. De twee zijn op veel gebieden het uiterste van elkaar en waarschijnlijk trekt dat elkaar juist aan. Per ongeluk ontsnappen ze uit het zicht van de psychiatrische instelling. Dan ontstaat er een roadtrip met veel onverwachte gebeurtenissen. Al deze gebeurtenissen voeren hun steeds meer naar hun eigen achtergrond. Er ontstaat ruimte voor besef. Heel goed gespeeld door beide dames. Een "vrouwen" film waarin de humor, spitsvondigheid, teleurstelling, wreedheid en kameraardschap elkaar snel afwisselen. Ik hou voornamelijk van actie, sci-fi en horror. Maar dit is in een andere genre een pareltje waar je zo nu en dan tegen aan loopt.

De nieuwste film van Paolo Virzì is een psychologisch drama, verpakt als een soort road movie. Centraal thema is de van lieverlee groeiende camaraderie tussen twee vrouwen, die allebei het noorden kwijt zijn en in feite elkaar tegenpolen vormen: de een ‘n extroverte, impulsieve megalomaan, de ander een introvert, nagenoeg apathisch wrak.
De film wordt gedragen door sterke protagonisten, die beide uitstekende vertolkingen neerzetten. Micaela Ramazotti (Virzì’s eigen vrouw) acteert daarbij een stuk subtieler dan Valeria Bruni Tedeschi, die —zoals wel vaker bij haar—van tijd tot tijd haar uitbundige decolleté weer maar eens in de strijd werpt.
Bij de genreaanduiding staat als eerste "komedie", maar er valt weinig te lachen. Het laatste deel van de film (strand en "thuiskomst") is erg ontroerend zonder sentimenteel te worden. Ik sluit niet uit dat er na herziening nog een halfje bij mijn waardering bijkomt.

Thelma & Louse flew over The Cuckoos Nest

Prima film die duidelijk laat zien dat je vaak aaan de buitenkant in eerste instantie niet kunt zien wat iemand in welke mate psychisch mankeert.

Ergens is het een leuk gebracht verhaal met de ontsnapping maar door de pychische erg aanwezige ondertoon blijft het ergens ook wel een beetje een triest verhaal.

Vooral van het spel van Beatrice heb ik genoten : megalomaan, manipulatief en manisch maar ook charmant.

Van deze film heb ik echt genoten in het filmhuis. Hij is avontuurlijk, soms best komisch, maar ook serieus en verdrietig. Interessante hoofdpersonen die allebei goed acteren. Psychische problematiek vind ik altijd een interessant thema, en ik houd van roadtrips. Als ik alle pluspunten bij elkaar optel, kan ik La Pazza Gioia alleen maar 5* geven!

La Pazza Gioia is een gekke roadmovie over 2 gekken die ontsnappen uit de instelling. De ene gek is niet erg boeiend, met name Beatrice. Erg vermoeiend mens, nu als dat haar rol was, speelt ze het wel zeer goed. Beatrice zwijgt namelijk geen seconde wat je als erg vervelend gaat ervaren als je er eenmaal op begint te letten. Helaas vond ik haar totaal niet interessant in tegenstelling tot de recensenten boven mij.

Het is ook helemaal geen komedie volgens mij. Ik heb hoogstens een keertje gelachen. De achtergrond van de andere vrouw, Morelli, vond ik boeiender (zeker richting het einde toe) en voegt wat dramagehalte toe aan de film. Voor de rest is het vooral onzin, wat natuurlijk enigszins in de lijn ligt met wat je kan verwachten als je met gekken op stap bent.

Het is hier al meermaals gezegd. La pazza gioia is een herkenbare film die me doet terugdenken aan het onvermijdelijke Thelma & Louise, maar ook met het Girl Interrupted met Winona Ryder en Angelina Jolie waarbij beide vrouwen ook in een psychische instelling vertoeven en de benen nemen. Het samenspel tussen Beatrice en Donatella is geweldig. Vooral Beatrice springt hier in het oog als labiele, manipulatieve, maar soms ook charmante vrouw die geen vrede neemt met een negatief antwoord. Het is een genot om Beatrice bezig te zien, zeker ook wanneer ze als mythomane de bekenden der aarde tot haar vriendenkring rekent.

De fijne beelden van Italië en de aanstekelijke vriendschap van beide dames werkt wonderwel. Euforie wordt geregeld gewisseld met tragedie. Dit laatste is zelfs ontroerend wanneer het verhaal van Donatello boven water komt met haar zoontje. Het einde is symbolisch en passend binnen het verhaal. Ondanks de harde realiteiten van beide vrouwen blijft de film vrij luchtig overkomen. De kijker hinkt daarbij op twee gedachten.

Leuk om een keertje gezien te hebben, blij ook om hem gezien te hebben. Een degelijk 3,5* is zijn deel!

Sterk begin van de film met onze twee, totaal verschillende en "verwarde" dames, heel expressief in beeld genomen en tevens een kritische kijk op de wanorde van de overbevolkte instelling.
Daarna vangt het "avontuur"aan en komt het wat chaotisch over. Tempo en verrassingen in overvloed maar het verleden van de twee, en daar is de kijker wel nieuwsgierig naar, komt pas met horten en stoten en onvolledig over, zodanig dat er naast het grappige dat af en toe opsteekt, er eigenlijk weinig emotie loskomt.
Pas naar het einde toe, wanneer eerst de wanhoopsdaad en daarna het moederinstinct van Donatella in het verhaal komt, wint de prent aan gevoeligheid en natuurlijk ook in de slotscènes met het accent op de ontstane vriendschap tussen onze twee treurende zielen.
Puike vertolkingen. 'k Zou niet weten wie van de twee de beste, al is Bruni Tedeschi toch wel erg opvallend in haar luidruchtige rol. "De ene werkt, de andere praat..."
Film vergaloppeert zich een beetje in de ontwikkeling van het verhaal maar is best wel inhoudelijk en genietbaar.

Unspoiler: probeer het begin door te zitten en je zal beloond worden met een verrassend frisse film.

Ik begon net zelf gek te worden van de babbelzieke Beatrice en vroeg me af of ik deze (opgenomen) film wel uit wou zitten. Ze houdt echt geen 5 seconden haar 'bebbel'. Ze bestaat het zelfs om midden in de nacht luidkeels een rechter uit zijn bed te bellen.

Maar gek is niet hetzelfde als dom. De twee gestoorde dames weten heel goed wat er met henzelf scheelt en dat weerhoudt hen er niet van om maffe avonturen te beleven. Beatrice weet afwisselend te charmeren en te irriteren. Bruni Tedeschi speelt haar (dankbare) rol met verve en ook Ramazotti weet een mooi contrast te brengen.

Ja… 'Thelma en Louise' kruiste ook wel even mijn gedachten, maar daar zit het shot in de cabrio natuurlijk ook voor iets tussen. Toch heeft de film genoeg eigen schwung om het bij dat ene moment te laten.

De oorzaak van dit alles heeft natuurlijk een wel heel trieste grond. Deze wordt heel mooi over de film uitgestreken en onthuld. Zelfs toch nog een beetje verrassend. En cru. Het wordt ook wal allemaal redelijk rooskleurig voorgesteld: de gekken op het prachtige domein, het medisch personeel dat wel heel meelevend en zachtaardig is, zelf een beetje gek bijna en ook ook de 'verrader' is niet eens slecht. (want geef 'm maar eens ongelijk). Ook het pleeggezin had wel héél veel begrip voor iemand die hun pleegzoon al eens had willen verdrinken)

Maar conform de film wil ook ik dit met de mantel der liefde bedekken en daar niet al te veel over mopperen. Aparte, heel mooie film.

Goeie film waarin twee vrouwen ontsnappen uit een vrij luxueuze psychiatrische instelling. Het geheel doet wat fragmentarisch aan. Dit wordt tegen het einde wat minder en dan wordt de film ook wat ontroerender. Van de twee hoofdrolspeelsters viel Valeria Bruni Tedeschi het meeste op in een luidruchtige, aandachttrekkende rol die ze zeer geloofwaardig neerzette. Een nipte 3.5 sterren.

Nou BBarbie, dat heb ik dan maar voor jou gedaan. Ik vond het een zeldzaam mooie en ontroerende, maar ook nogal weerbarstige en zeer Italiaanse film. Maar verder kon ik me zeer wel vinden in je bespreking van deze film. Ja, Valeria Bruni Tedeschi gooit hier alle remmen los en overheerst de hele eerste helft van de film, en daar wordt je inderdaad een beetje gek van. Wat begint als een soort bevrijding uit het gekkenhuis van beide dames, wordt in het tweede deel van de film een stuk serieuzer. Dan neemt Micaela Ramazzotti het heft in handen. Met name die scène op het strand met dat jongetje is hartverscheurend. Maar het knappe is, de film wordt nergens sentimenteel.

Ik vond de beelden van Viareggio leuk om te zien. Ben daar ooit (heel lang geleden) met vakantie geweest. Een badplaats van niks en een zee van niks. Ik zou ergens gaan eten, maar wilde eerst nog even langs de vloedlijn lopen. En toen kwam er onverwacht een golf en stond ik ineens met twee natte poten. Niet leuk om dan nog een restaurant binnen te stappen. Maar dit terzijde.

Beatrice [Valeria Bruni Tedeschi] en Donatella [Micaela Ramazzotti] zitten samen in een psychiatrische instelling in Toscane. Hoewel zij een totaal andere achtergrond en persoonlijkheid hebben zijn ze op elkaar aangewezen als ze gelijktijdig weten te ontsnappen. Beatrice is uitbundig, maar leeft in een fantasiewereld en Donatella’s zwijgzame houding verhult een enorm schuldgevoel over een tragisch incident. Tedeschi schittert als de innemende Beatrice en de avontuurlijke reis van de twee hoofdpersonen levert een paar aardige momenten op, maar het blijft lang onduidelijk waar dit eigenlijk over gaat. Dat wordt pas duidelijk in het laatste half uur waarin Virzi helaas vervalt in standaard melodrama met een teleurstellende conventioneel einde. Toch leverde deze film Virzi en beide hoofdrolspeelsters een flink aantal internationale filmprijzen op.

Was na begin bijna afgehaakt maar uiteindelijk werd het toch nog een mooie film

leuke roadmovie, duurde eigenlijk wel iets te lang, maar de beelden van het zonnige Italie waren enorm kleurrijk en vrolijk.

Thelma & Louise, oké, maar het verschil is dat Italië een uniek mooi land is, Italiaans een mooie taal, en in een Italiaanse film niet persé hoeft geschoten te worden...

Aanvankelijk het geratel van de babbelzieke Valerie Bruni wat doorknauwen, maar als het avontuur op gang komt zijn de dialogen hilarisch/meelevend. Een knipoog naar Thelma en Louise en het mooie Italië zijn een pluspunt. Kortom, de 'verwarde' dames bezorgden me een fijne filmavond.

Lijkt sterk te leunen op de hierboven genoemde Amerikaanse films en voegt daar eigenlijk maar weinig aan toe. Verder wel amusant, met name Bruni Tedeschi levert een heel aardige komische noot. Ramazzotti (familie van?) deed me af en toe denken aan Elena Anaya in haar jongere jaren.

Qua locaties vond ik het wel leuk om de boulevard van Viareggio terug te zien, waar ik zelf jaren geleden eens heb rondgelopen.