Feng gui Lai de Ren (1983)

Sterk portret.

Om een beginnetje te maken aan het zien van Hou's complete arsenaal begin je ook netjes aan het begin.

Het minimalisme in film, het maximale getrokken uit het leven. Geen zwierige en gekunstelde camerabewegingen, maar slechts simpele en doeltreffende. Zoals geen andere filmmaker die ik ken weet Hou het dagelijks leven en de tijdgeest vast te leggen doormiddel van simpele handelingen die je overal en nergens zou kunnen zien. 'Rustig' vertellend en voortkabbelend wordt er een verhaal vertelt van een aantal jongens die het proberen te maken in Kaohsiung. De setting en ambience van de stad worden goed gebruikt.

Hou weet me echter net niet genoeg te raken om dit echt een topper te maken. Het einde is prachtig en, als ik het nu al mag zeggen, typisch Hou.

Het minimalisme in deze film vond ik anders niet geheel naar voren komen, al helemaal in vergelijking met Café Lumière.

Fengkuei-lai-te Jen verteld op soms sfeervolle manier het verhaal van een groep jongeren, die door de maker gevolgd worden in hun wel en wee. Ze maken wat ruzie op straat, hebben veel lol, maar komen toch in de problemen. Ze vertrekken naar de grote stad, Kaohsiung, waar ze een klein appartement huren.

Hsou kiest ervoor om vooral veel te registreren, veel vanaf een afstand te filmen. Dit is echter maar deels geslaagd. De scènes in het appartement vond ik erg sfeervol, maar vaak was het ook te rommelig om echt minimalistisch of beschouwend te zijn. De keuze voor muziek in de flashbacks vond ik opmerkelijk, maar niet perse negatief.

Qua montage en geluid liep het ook niet altijd lekker, zal wel door een erg klein budget komen. Voelde allemaal wat onafgewerkt aan.

Heb soms genoten van de ambiance van de grote stad (erg mooi uitzicht in dat hoge gebouw), maar hij heeft het zelf later veel mooier overgedaan. Ook makers als Tsai doen het hem beter na.

Interessant begin van een carrière, maar niet heel veel meer dan dat.

Qua slice of life heeft Hou met Cafe Lumiere inderdaad wellicht wel de perfectie bereikt. Doelde dan ook meer op de filmtechnische kant bij deze dan op het minimale in gebeurtenissen. Erg basische en rustige camerabewegingen die de levens van jongens volgen. Voelde me op de onrustige momenten in hun leven en het geschreeuw dat erbij hoorde zelf ook onrustig en gestoord. Zo kan het gaan, zo kan het ook gaan... Juist door de afstand waarmee het is gefilmd, wat voor mij wel werkte, weet Hou mij dit gevoel ook te geven.

Cafe Lumiere is trouwens een film waar ik nog vaak aan terugdenk en vaak 'even' opzet. De rust en kalmte die de film uitstraalt, de vrouw die zwanger is and that's it, het totaalplaatje van het geluid, het werkt. Maar goed, dit zet ik bij de verkeerde film.

Ik denk dat Hou hier niet alleen niet geheel minimalistisch is qua gebeurtenissen (hij laat toch nog redelijk veel gebeuren, 'durft' het niet voort te laten kabbelen), maar ook technisch gezien durft hij het minimale niet aan. De shots zijn wel lang, maar vaak bewegen ze toch nog, wordt er toch een kleine beweging of een pan doorheen gemonteerd. Het gaf bij mij in ieder geval niet dat contemplatieve en beschouwende karakter als bij Café Lumière.

Hierdoor ontgaat mij een deel van de atmosfeer van de stad, de gehele omgeving, wat hem weer minder poëtisch en diepgaand maakt.

Ik denk wel dat hij hier al een mooi begin maakt en in de traditie van makers als Ozu treed. Die durven het 'leven' te verfilmen en het tot poëzie te verheffen. En daarvoor kan ik alleen maar applaudisseren.

Ik vind deze film zelfs wat beter dan Cafe Lumiere. Ik vind de registratie van leven hier een pak interessanter (misschien wel omdat er hier 'meer' gebeurt). Kan hier iets meer mee, meer binding met de personages en de thematiek ook (film lijkt wat op Fellini's I Vitelloni). Ik vind alle films van Hou ook wel comtemplatief en ik oordeel dan ook niet op een camerabeweging of een cut meer of minder. Goede filmmaker. Ook met de Ozu-vergelijking heb ik vrede.

Ja, ik las al op "die andere site" dat je Café Lumière als zijn minste film bestempeld. Nu ben ik een broekie in het Hou universum, met alleen bovengenoemde en deze te hebben gezien.

Maar juist het super kleine plot van Café Lumière vind ik geniaal. Het feit dat iemand het 'aandurft' om zo bij de basics te blijven, maar er toch gigantisch veel uit te halen, qua diepgang.

Kan me daarvan dan net te weinig herinneren. Ik heb mij er echter niet aan geergerd.

Het laten eindigen van films zoals Hou dat in al zijn films (die ik tot nu toe heb gezien) doet vind ik echt boven (bijna) alles uitstijgen. Alsof het deel van de levens die je volgde ook slechts dat deel was en er nog zoveel moet komen en zal komen. Af is het nooit, zo laat hij je voelen, en dat is prachtig. Naar het werk van Ozu kijk ik erg naar uit, maar daar wacht ik nog even mee.

Wat heet 'minste'? Nog een dikke 4* hoor. Punt is denk ik dat Hou mij in zijn andere films ook wat meer qua inhoud raakt dan in Cafe Lumiere.

Ik vind dat ook knap hoor. Misschien dat de uitgesproken 'Ozu-ode' ook wat met mijn beleving deed. Ozu is meestal toch wel wat uitvoeriger qua plot en lagen dan Hou in Cafe Lumiere is. Ook qua Ozu-stijl had het iets meer doorgetrokken mogen worden in uitgerekend deze film. Ik heb de film op dvd, dus misschien ebt dat 'negatieve' wel weg bij een herziening.

Een soort tussenweg van twee klassieke coming of agefilms. Waar in I Vitelloni de intellectuele besluitenloze adolescenten de hoofdrollen spelen en in Los Olvidados ordinaire straatschoffies zijn het hier de kinderen van de armere middenklasse. Geen baan en zo levenloos als wat. Duidelijk is ook dat ze bijna allemaal niet echt hun best deden op school, anderen zijn ze gemakkelijk te slim af en je hoeft hier ook geen slimme discussies te zien. Slechts discussies die al snel tot woede en agressie leiden. Geeft een vermakelijke glans aan de film, maar is niet echt van een hoog niveau.

Verder wel schitterende plaatjes van de steden en soms de natuur. Ook mooi zijn de kleine wijkjes aan de zee, knap hoe Hou de (werkloze) arme middenklasse treffend vastlegt. Altijd veel moeite doende, soms nog erg traditioneel, elk beetje werk aanpakken terwijl de jongeren telkens maar weer in de problemen komen, tot ongenoegen (en vooral onwetendheid hoe dit aan te pakken) van de ouders.

Familiebanden worden ook mooi aangestippeld en vooral het laatste halfuur is van sterke klasse. Waarin de hoofdrolspeler afstand probeert te nemen van zijn vrienden, zich helemaal stort op zijn ''crush'', het vriendinnetje van een bekende kruimeldief, daarop werk neemt, het meisje voor zich wint, maar uiteindelijk toch weer genegeerd wordt. Toch wordt hij in zijn eigen misère een voorbeeld van zijn vrienden, die uiteindelijk ook beseffen dat ook zij eens moeten beginnen met keuzes maken. Knappe vroege film van Hou, die nogal bungelt tussen een 3,5* en een 4,0*. Laat ik maar eerst laagjes beginnen, met een grote kans op verhoging.

3,5*

Veruit de minste Hou die ik zag.

Zo'n 10 jaar eerder, maar deed me ergens denken aan Tsai's Rebels of the Neon God. Heb het zo niet op van die straatbendes die maar wat aanklungelen vrees ik. Beetje vervelende personages wiens slice of life mij dan ook niet zo boeit.

Eerste half uur is veruit het boeiendst, wanneer de jongens nog in Fengkuei rondbaggeren. Levert ook veruit de mooiste shots op. Eens in de stad wordt de film een stuk drukker, zowel qua beeld als geluid. Hou heeft hier duidelijk nog een eindje te gaan alvorens hij z'n stijl zou perfectioneren, waardoor het effect erg beperkt blijft en maar een aantal scenes enig echt niveau weten te halen.

Z'n oudere werk is voor mij sowieso meer een verplicht nummertje, maar totnutoe waren z'n oude film nog wel redelijk meegevallen. Dit is de eerste maal dat Hou écht teleurstelt.

1.5*

Leuk om deze vroege film uit de Taiwanese arthouse cinema eens te zien. Ergens wel een coming-of-age film denk ik. De film heeft zeker zijn gebreken en je ziet duidelijk hoe het daar allemaal nog in de kinderschoenen stond. Met name het geluid was opvallend slecht. Maar goed, los daarvan zie je wel de talenten van deze regisseur terug. Er zitten hele mooie en slimme shots her en der. Ik vond ook het kleurenpallet erg fijn. Werd er wel een beetje nostalgisch van. Leuke film ook als tijdsdocument van het snel veranderende Taiwan van de jaren 80. Een van de aziatische tijgers die als het ware in enkele decennia de moderne tijd in knalde (net als bijv. Zuid-Korea). De film heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt naar de vroege Taiwanese cinema evenals naar het latere werk van deze regisseur.

Hou blijft een held. Te lang geleden dat ik een Hou zag en de ‘her’kennismaking beviel als in zijn beste jaren. Er zijn dingen in film die niemand beter doet en kan dan Hou. Paar voorbeeldjes: Een meisje mijmert verdrietig over haar vriendje, die ze eigenlijk niet eens meer zo leuk vond, die is gaan varen. Ze krijgt een stukje meloen van een aanbidder. Hou heeft het begin van de scène in een medium shot, daarna meer een totaal en wat laat Hou vervolgens zien? Een visserschip in de verte en een boei van waaraf een aantal jongens in zee duikt en rondwemt. Of nog zo één: Diezelfde aanbidder moet even later afscheid nemen van dat meisje dat naar de grote stad trekt. Ook hier eerst een medium shot van de jonge die vertwijfelt bij het hek van het station staat met het verkeer dat voor hem langs raast. Vervolgens een totaal waarin de jongen nog nietiger wordt, nog meer verkeer, overstekende voetgangers en drukte alom. De combinatie van het herkenbare kleine (maar voor de betrokkenen grote) drama in de drukte van alledag. Het terloopse. Alleszeggend. Mooiste scène evenwel: vier jongens die dansen om indruk te maken op een meisje. Eerst nadrukkelijk, daarna in de haven als onderdeel van het totaal. Je ziet de filmstill ervan vaak. Niet voor een niet een iconisch beeld in deze vroege Hou. Zijn eerste meesterwerk, een beschrijving van opgroeien, loslaten, de eerste volwassen stappen. In het beschermde platteland en de drukke stad. Waar ben ben je liever, waar ben je veilig?

Voor mij eigenlijk ook te lang geleden. Ik ga vrees ik de pindakaas in als het nog lang duurt voor zijn films goed te krijgen zijn. Want wat was dit weer mooi. En wat groeit het door in mijn hoofd tussen de andere films door zo de laatste dagen.

Waar in zijn commerciele debuut dat ik eerder op het IFFR zag ( Jiu Shi Liu Liu De Ta (1980) ) al wat sporen van zijn stijl zitten, deze (vaak gezien als zijn artistieke debuut) zit er al behoorlijk vol mee. Het is nog wel ruwer dan later werk, maar met evenveel zeggingskracht eigenlijk. Naast wat hierboven al aangestipt wordt ook de actie die soms gewoon even uit beeld verdwijnt bijvoorbeeld. Niet echt met Hou associeer ik nogal bekende klassieke muziek, maar het werkt hier wel degelijk.

Maar dan is er vooral ook het thema, volwassen worden, dat hier op zijn wijze behandeld wordt. Jongeren in een niemandsland tussen school en de onvermijdelijk opdoemende militaire dienst. Soms vol verlangen, constant op zoek, vol met momenten die je vast wil houden maar onherroepelijk weer verliest. jongensvriendschappen die langzaam uit elkaar vallen. De familie die terug blijft roepen. En het meisje dat weggaat. Droefheid omdat je het leven niet vast kunt houden.

Erg fijn.

4.0*

Een Belgische restauratie van Cinematek op het filmfestival van Gent. Cute girl en The green, green grass of home zouden binnenkort op dvd verschijnen in België.

Wow, precies de twee van de 'ouwetjes' die ik nog mis. Duimen maar.

Bij Cheerful Wind zie ik anders ook geen stem staan MR. Met Cute Girl ben ik zelf ook wel blij, toch nog een gat in Hou's oeuvre.

Het woordje 'de' moest weg. Ik bedoelde meer dat het niet Dust in the Wind is of zo. Summer at Grandpa's heb ik ook nog niet gezien.

Ik zie hierboven heel vaak de vergelijking met Café Lumière en dat was ook, op momenten, het eerste dat mij naar boven kwam. Zij het dat de stijl in die andere film geperfectioneerd werd. Deze Boys kent meer dramatische invalshoeken die eigenlijk helemaal niet nodig zijn en ook veruit het minste van de film zijn. Dat gedoe met die vader met het gat in zijn hoofd als meest in het oog springende natuurlijk. Jammer, want de beste scènes zijn in de grootstad waar men gewoon wat rondhangt in het appartement, en hun normale levens leiden. Waar huiswerk wordt gemaakt, gewerkt in de fabriek, gegeten en gedronken. Café Lumière bestond alleen maar uit dit soort scènes, deze film kent wat overbodige ballast die het als geheel gewoon ook minder interessant maakt. Maar nog wel 3,5*.

Duidelijk een stap voorwaarts na Green Green, Grass of Home, dit portret van een groepje hangjongeren op de rand van volwassen worden. Ik lees her en der vergelijkingen met I Vitelloni, maar behalve een algemene thematische verwantschap vind ik dat toch wel te veel eer voor deze vroege Hou. Anders dan in Felini's meesterwerk, dat toch meer een portret van een generatie is, wordt hier maar één jongen geportretteerd, de anderen zijn weinig meer dan eendimensionale bijfiguren; bovendien trekt hier iedereen al vrij snel richting de grote stad, terwijl, op een enkeling na, men in I Vitelloni maar blijft rondhangen in hun slaperige stadje.

Van de hoofdpersoon in deze film komen we niet heel veel te weten, behalve als hij even zijn gedachten terug naar zijn kindertijd laat gaan, maar ik vond het gebruik van flash-backs eigenlijk niet zo goed werken. Het overmatig gebruik van overbekende klassieke stukken is ook een kleine smet.

Boys from Fengkuei is wel de moeite waard. Ik vond vooral het eerste deel goed, en Hou toont zich ook een

origineel filmmaker met oog voor detail en compositie. Denk aan vechtpartij gefilmd vanaf een statische camera terwijl de ruzie zich steeds verder buiten beeld afspeelt, een kunstgreep die je nu wel vaker tegenkomt maar bij films van deze leeftijd toch best een noviteit. En bij de onderlinge ruzie waarbij een van de jongens in het water valt zal Hou wellicht aan A Clockwork Orange hebben gedacht?