Brain on Fire (2016)

Een redelijk drama met een waargebeurd verhaal over een vrouw die langzaam maar zeker doordraait. De artsen kunnen de oorzaak niet achterhalen en speculeren maar wat en willen haar naar een inrichting sturen. Maar haar familie geeft niet zo snel op....

Een miscast voor de rol van reporter, haar blonde haren staan haar trouwens ook niet, maar in de rol van een meisje dat steeds meer doordraait doet Moretz het best goed. Het niet al te verrassende einde is wat aan de slappe kant.

Prima vertolking van een waargebeurd verhaal met een sterke rol van Chloë Grace Moretz. Het wordt niet groter of interessanter gemaakt dan dat wat het is. Gewoon puur stukje drama was zeker weet te verrassen.

Sterk drama waar ik toch wel even stil van word. De radeloosheid van de ouders en van haar vriend. De onwetendheid van de dokters. Het vele wachten. Niets kunnen ze doen. Dit waargebeurde verhaal is erg realistisch neergezet door Chloë Grace Moretz. Ook haar moeder gespeeld door Carrie-Anne Moss, haar vader vertolkt door Richard Armitage en haar vriend Stephen neergezet door Thomas Mann halen de film naar een hoger niveau.

Brain on Fire is een film die op zoek is naar antwoorden met als belangrijkste moraal denk ik: dat het altijd aangeraden is om op zijn minst een tweede opinie te zoeken bij een andere dokter, zeker bij ernstigere aandoeningen. . Beter dan verwacht.

Vanwege de lage score ben ik hier zonder en zelfs met lage verwachtingen naar beginnen kijken, maar ik vond het uiteindelijk een ontzettend goede film. Een minpuntje is misschien dat de aftakeling redelijk wat tijd in beslag neemt, maar de gehele cast speelt op een hoog niveau met Moretz op kop. Het resultaat is een meeslepende film met een boeiend verhaal.

Hmm.

Moretz doet het best aardig, en dat is wel het meest positieve dat er uit de film te halen valt - er zijn in het genre toch net iets teveel voorbeelden die dan toch een tikkie beter zijn uitgewerkt. En de medische stand kan zich aan dit verhaal even meten - tenslotte, het merendeel van de ziektes die de mens krijgen kan is nog steeds onbegrepen of zonder echte oplossing, alle mooie verhalen ten spijt. Google even iets als voetschimmel, voordat iemand daar verontwaardigd over gaat doen.

Waarmee het nog steeds als film niet veel verder komt dan een matige tranentrekker. Waarin Moretz het best aardig doet, dat moet gezegd.

Redelijke film over een jonge vrouw die werkt als journaliste en onverklaarbaar ziek wordt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarvan het verloop voorspelbaar is. De lange weg van eerste symptomen naar de uiteindelijke diagnose komt goed over, maar het maakt de film wel wat eentonig. Chloë Grace Moretz zet haar rol prima neer. Een kleine 3.0 sterren.

Film die best veel goed doet, alleen wilde ik Moretz niet altijd geloven. Ik vind haar een fijn actrice maar als ze hier ineens stemmingswisselingen had, dan wilde ik er niet in meegaan. te geacteerd, te onverwacht kwam het over. Nu is het een waargebeurd verhaal, maar een McAvoy in Split lukte het wel.

Verder wel fijn gefotografeerd en af en toe mooie beelden en krachtige momenten waarbij de psyche van Moretz ook audiovisueel wordt overgebracht, maar genoeg scènes ook die ook gaan slepen. Tegen het einde met die nieuwe dokter komt er nog een fijn stukje menselijkheid bij en eindigt de film nog sterk. 3,0*.

Het mysterie rondom de aandoening die Moretz haar personage heeft wordt bijzonder goed en vol spanning opgebouwd. Ik zat continu met spanning te kijken en wilde echt weten wat er nou gebeurde en hoe het nou verder zal gaan. Dat gevoel kan niet gecreëerd worden zonder dat de cast en de makers van de film een goede prestatie neerzetten. Toegegeven, het is raar om zo'n jong meisje op een redactie van een krant te zien zitten. Maar blijkbaar is het echt zo gebeurd. Hoe verder Moretz wegzakte, hoe overtuigender het werd.
Hoe jammer is het dan ook dat in de laatste tien minuten alles afgeraffeld wordt. Het moment dat de dokter eindelijk weet wat er aan de hand is en het aan de familie verteld mist echt alle impact. En het herstel duurt ook maar een paar minuten....ik vind het echt bizar dat een film die me zo weet te grijpen uiteindelijk in zo'n teleurstelling eindigt.Wat mij betreft hadden ze nog wel een extra kwartier mogen uittrekken om de film een fatsoenlijk einde te geven.

Regisseur Barrett bouwt film fantastisch op, maar mist de finesse om die overtuiging uiteindelijk ook over de streep te trekken en er een topfilm van te maken. Dat kost de film in mijn eindwaardering uiteindelijk een punt. Erg jammer, want tot 90% van de film zat ik er helemaal in.

3,0*

“Have you ever been trapped? Lost in your own body, lost in your own mind, lost in time? So desperate to escape, to just... Get out.”

Brain on Fire laat zien hoe belangrijk het is om altijd een second opinion te vragen wanneer een persoon zonder goede verklaring steeds verder achteruit gaat qua gezondheid. Moretz is fantastisch als jonge vrouw die zich steeds vreemder gaat gedragen, en uiteindelijk zelfs in een catatonische staat terecht komt. Het laatste gedeelte laat op een mooie manier zien hoe belangrijk het is als je een dokter hebt die geen genoegen neemt met de eerste (niet bevredigende) verklaring voor onverklaarbare symptomen. De altijd sterke Navid Negahban speelt deze arts, en het is het sterkste gedeelte van een voor de rest ook uitstekende film.

Doorsnee drama.

Met een titel als Brain on Fire richt de film zich iets te veel op het "mysterie" van Moretz' ziekte. Het duurt allemaal wat lang alvorens iedereen mee is en daadwerkelijk gelooft dat er fysiek iets mis is met Moretz. Dat neemt dat weer wat tijd weg van het drama zelf, dat ook nooit vol tot z'n recht komt.

Maar misschien het grootste euvel zijn de pogingen van Barrett om Moretz' conditie in beeld te brengen. Hij probeert het wel, beetje knoeien met beeld en geluid, maar hij is er duidelijk niet voor in de wieg gelegd. Het komt wat amateuristisch over en draagt verder ook niet veel bij.

Het drama zelf is redelijk, Moretz doet het niet verkeerd en ook de rest van de cast doet het naar behoren. Maar echt beklijven wil de film niet. Het bolt een beetje voorbij, zonder echte uitschieters, maar ook zonder saai of echt vervelend te worden. Echte middelmaat dus.

2.5*

Goede film die ons in de eerste plaatst aantoont dat ziekteverschijnselen niet direct onder dezelfde noemer moeten worden geplaatst en dat meerdere adviezen en verdere onderzoeken tot genezing kunnen leiden.

Naar een waar gebeuren, gebaseerd op het boek van Susannah Cahalan, rol in de film schitterend vertolkt door Chloë Grace Moretz.

Nare en aandoenlijke belevenis, degelijk verfilmd.

Toch wel goed.

Ik verwachtte er vooraf niet al te veel van, maar dit was reuze meegevallen. Het is zelfs een zeer positief resultaat geworden uiteindelijk, die ondanks dat het een best Amerikaanse film is, toch wel spannend blijft en kijkbaar blijft.

Goede rol van Moretz. Heel dominant zal ze nooit worden in haar hoofdrollen, vooral vanwege haar uitstraling, maar ze doet het behoorlijk Nasr behoren. Ook Perry viel me best positief op en eindelijk eens een echt degelijke rol van Moss.

De film is angstaanjagend op zijn eigen manier. Wat is er toch aan de hand? De vraag blijft goed hangen en over haar ziekte is genoeg mysterie aardbol het je nooit snel duidelijk wordt wat er gaande is. Naarmate de ziekte vordert, wordt de film ook steeds interessanter.

Er zijn enkele momenten die niet al te best zijn overigens. Scene dat Moretz opeens heel enthousast wordt midden op haar werkdag voelt niet echt aan. Desondanks blijft de film boeien en duurt niet te lang. Nooit wordt het te zielig, nergens gaat het naar ziekenhuisvoorzieningen. Dit blijft vooral bij het onderwerp zelf.

Interessante film om naar te kijken. Duurt niet te lang en wordt nooit te saai. Ondanks dat de visuele teuckendoos wel iets meer aanwezig had mogen zijn en het soms naar een Pro-Amerikaanse film neigt, blijft het een goede film.

Brain on Fire zou een heerlijke aflevering van Dr. House geweest zijn. In plaats van House krijgen we hier een creepy dokter met de witste tanden ter wereld. De film is over het algemeen veredelde tv-film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Gelukkig wordt het met Chloë Grace Moretz toch iets beter. En ook de ouders in de film zorgen voor wat meeslepend. Moretz heeft al beter gedaan en zal hier zeker geen Oscar voor winnen. We krijgen geen inzicht in haar personage. Maar tegelijk geeft ze zich wel helemaal op vlak van de symptomen en zorgt ze met haar personage voor herkenbare ongemakkelijke personages. We zijn eerder getuige van Susannah dan dat we haar echt begrijpen.

Brain on Fire heeft genoeg potentie, maar komt op veel vlakken te kort om echt een goeie film te worden. Een leuke middenmoot.

Het is tegenwoordig zo dat iedereen die ziek is n daardoor door een moeilijke periode komt, er een boek over lijkt te schrijven. In het geval van de hoofdpersone in dit verhaal is dat wel begrijpelijk; schrijven is immers haar beroep. Maar dat er vervolgens een hele film over gemaakt moet worden, voelt enigszins overdreven. Ik heb nooit House gekeken, maar ik ben wel bekend met het concept van die serie en ik kan me wel vinden in de opmerking van Film Pegasus dat dit verhaal meer op z'n plek lijkt te zijn in een dergelijke serie. Het is toch vrij mager voor een hele speelfilm, die daardoor erg veel tijd spendeert aan de diagnose. Maar ja, na de diagnose valt er ook weinig te vertellen. Het was in ieder geval aardig dat de regisseur door middel van de editing de impact van de ziekte op de hoofdpersone probeerde weer te geven, maar dat heb ik ook wel eens sterker gezien. 2*.

De voornaamste verdienste van deze film is dat ie laat zien hoe moeilijk het kan zijn om bij aandoeningen, die relatief weinig voorkomen, de juiste diagnose te stellen; tot frustratie van de patiënt en diens verwanten. Een leerzame film derhalve met een prima hoofdrol van Chloë Grace Moretz (niet meteen mijn favoriete actrice).

Brain on Fire is een aardig biografisch drama met een interessant uitgangspunt waarbij je tot het einde afvraagt hoe de medische vork in de steel zit?

De uitvoering is degelijk maar nergens heel bijzonder. Moretz zet een redelijke hoofdrol neer maar kan nergens de Amerikaanse cliches overstijgen. De grootste stoorfactor vond ik echter Richard Armitage in de rol van haar vader. Ik had de man nog nooit ergens in gezien maar wat een enorme aansteller is dat.

Alles bij elkaar best een onderhoudend en inspirerend drama maar uiteindelijk toch erg glad en Amerikaans.

Redelijk

Een pakkend ziekenhuisdrama over een jonge vrouw die plots kampt met neurologische problemen, maar waarbij de medische wereld voor een raadsel staat wat er precies aan de hand is, laat staan wat de oorzaken ervan zijn.

De speelduur is perfect en valt mooi binnen de 90 minuten. De film slaagt erin betrokken te zijn met het hoofdpersonage en de ongeruste familieleden. Gezien het een biografische film betreft en dus de gebeurtenissen waarheidsgetrouw zijn, is het verhaal wat het is. Toch is de spanning en de beklemmende sfeer zeker aanwezig tot in de huiskamer.

Fijn ook om vast te stellen dat de ietwat norse en drukke baas veel geduld met haar had en empathisch reageerde op haar vreemde gedrag. In andere films zijn dergelijke figuren het cliché om harteloos te zijn. Leuk dat Susannah later erin slaagde haar verhaal neer te pennen voor de buitenwereld zodat er meer aandacht kwam voor deze ziekte. Ook deze film droeg daar uiteindelijk aan bij.