Buddha's Lost Children (2006)

Lijk de laatste tijd enkel 'klap in de roos' documentaires van eigen bodem te zien, en deze is ook weer heel mooi. Verkerk heeft een jaar lang Phra Khru Bah gevolgd, en daarbij vast al pijlsnel het vertrouwen gewonnen. De observatie manier van vertelling schept hier een fascinerend beeld van kansarme kinderen die geholpen worden aan een betere toekomst. De score van 3 componisten was fantastisch, al weet ik hun namen niet meer uit mijn hoofd. Zelfs op de officiële website kon ik het niet vinden. 4 sterren

"Als je een hoge positie bemachtigt, zal die op een dag verloren gaan. Als je aanzien krijgt, zal dat aanzien op een dag verbleken. Populariteit is net als een strovuur. Dus als je de kans krijgt, moet je die vlam gebruiken om licht te brengen op arme, donkere plekken."

Op deze wijze verwoordt Phra Khru ergens aan het einde van de documentaire zijn spirituele missie. Khru, vroeger een succesvol Thais bokser, is nu een van de meest controversiële Boeddhistische monniken van Thailand. In de grensgebieden van Thailands Gouden Driehoek - waar armoede en drugssmokkel aan de orde van de dag zijn - wijdt hij zijn leven aan het verzorgen, opvoeden en groot maken van kansarme kinderen. Ze krijgen een liefdevolle, soms strenge, maar rechtvaardige opvoeding, die hun klaarstoomt voor het latere leven; een opvoeding die hen een toekomst biedt die ze anders niet hadden gehad.

Buddha's Lost Children, de gevierde documentaire van regisseur Mark Verkerk, won wereldwijd diverse prijzen, waaronder op de filmfestivals van Los Angeles, Rome, Leipzig en Vancouver. In Nederland trok de documentaire meer dan veertig duizend bezoekers en werd deze bekroond met de Kristallen Film. Buddha's Lost Children is een integer en oprecht portret van een man die zijn leven wijdt aan het opvoeden van kansarme kinderen en een documentaire die een aangrijpend verhaal vertelt over liefde en geloof.

Mark Verkerk observeert gedurende een jaar het leven van Phra Khru, zijn helpers en leerlingen. Het is opvallend hoe dichtbij Verkerk mag en kán komen. De camera lijkt een onzichtbare toeschouwer te zijn voor de kinderen; nergens lijken ze te beseffen dat ze worden gefilmd. Hierdoor kijk je constant naar levensechte personen. De oprechtheid en speelsheid waarmee ze zich bewegen is vertederend en ontroerend. Gesteund door de prachtige, rustig ogende omgeving en de weelderige, kalmerende muziek word je langzaam meegezogen in de wondere wereld die Phra Khru de kinderen biedt. De combinatie van beeld en geluid is op een aantal momenten bijzonder subtiel en ontroert zonder dat er werkelijk iets gebeurt. Het zelfvertrouwen van de kinderen groeit en daarmee de betrokkenheid van de kijker.

Hoogtepunt vormt het laatste kwartier waarin het vier jaar oude jongetje Boontam het kamp gaat verlaten. Een van de helpers van Phra Khru barst in tranen uit wanneer het vertederende, speelse en weer van gezondheid blakende jochie met de auto het kamp verlaat; het tekent de betrokkenheid en de liefdevolle aanpak van de verzorgers. Boontam wordt ondertussen naar Phra Khru gebracht, voor een (voorlopig) laatste ontmoeting. Blij als een kind dat zijn vader ziet rent het jongetje op de monnik af, die hem liefdevol in de armen sluit. Tegen Verkerk vertelt Khru vervolgens:

"Hij heeft een groot hart en lacht iedereen toe. Hij wilde bij ons komen. Hij heeft echt een sterk hart om zo z'n familie achter te laten. Ik heb gebeden dat hier een Boeddha geboren mag worden om te helpen het woord in het grensgebied te verspreiden. Het is nog niet zo lang geleden, maar ik ben vrij zeker dat hij het is. We moeten geduld hebben, hij is pas vier."

Terwijl Khru dit vertelt zien we beelden van Boontam, ondersteund door de subtiele en zacht strelende muziekscore van Somtow Sucharitkul en Bernhard Joosten. Het is rustgevend, ontroerend en hoopvol, als in een droom. Langzaam wordt gedurende de hele documentaire gewerkt aan een toekomst voor de kansarme jongeren; een droom die werkelijkheid wordt. Niet alleen voor de kinderen zelf, maar ook voor Pha Khru. En inmiddels ook voor de kijker.

Weinig stemmen zie ik, tijd om de DVD aan te schaffen die begin deze week is uitgebracht. Hier meer info over de DVD.

Goede documentaire van eigen bodem. De regisseur geeft een goed beeld van de situatie, en weet daarbij ook enkele emotionele snaren te raken.