Le Violon Rouge (1998)

Een film met als hoofdpersoon een viool, toch een interessant gegeven. De muziek is natuurlijk prachtig. Verder is het mooi gefilmd, soms zelfs vanuit de viool of met de viool als middelpunt van een veranderend beeld. De overkoepelende vertelling door middel van een kaartspel en een veiling pakt ook erg goed uit.
Toch weet deze film niet echt de juiste snaar te raken, niet mee te slepen. De kijker krijgt weinig tijd om zich in te leven in de wisselende personages en deze worden ook niet al te goed uitgewerkt.
De ontknoping vond ik op zich wel goed (@narva77). Het levenspad van de viool krijgt zo een vervolg, in plaats van dat het zou doodlopen bij een van de sporen.
Wel een mooie film uiteindelijk. Verbazend dat slechts zo weinig mensen dit gezien (en gehoord) hebben.

3,5*

Voor 2 euro de dvd uit de koopjesbak bij de Media Markt gevist.

Had er niet veel verwachtingen van behalve dat er erg mooie vioolmuziek in zou zitten. En die zat er ook zeker in! Je moet ook wel een beetje liefhebber zijn van klassieke muziek om deze film überhaupt te kunnen waarderen.

Snap de kritiek op het verhaal niet zo. Oké, het is nogal theatraal en het ligt er vaak wel erg dik bovenop allemaal, maar er moet toch ook wel een beetje een sappig verhaal rond een viool verzonnen worden om er een boeiende film over te maken? En door de directe overgang tussen eigenaren van de violen niet te laten zien, blijft de film lekker vlot en interessant. En zo moeilijk was het toch niet om die zelf te zien?

Visueel valt er helaas weinig te beleven (op een nutteloze scène na, waarin je door het water naar het huis van Pope kijkt), maar de acteerprestaties zijn prima en ik was allang blij dat de acteurs de originele taal spreken.

Een leuke reis door de tijd en geschiedenis omlijst door mooie muziek, maar toch niet origineel of bijzonder genoeg om geweldige film te zijn.

Deze film gaat aan teveel pretenties ten onder. Leuk gevonden, om de viool door de geschiedenis te volgen. Ook leuk gevonden, dat gedoe met die waarzegster. Ook leuk gevonden om het verhaal op te hangen aan de veiling en de deelnemers daaraan. En het verhaaltje van de expert. Maar allemaal? Echt veel te veel. De makers van deze film hebben een essentiele levensles gemist: Doe één ding, en doe dat goed. In plaats daarvan proberen ze alles, en daarmee mislukt het ook allemaal. De film is onder andere zeker een half uur te lang, maar voelt aan alsof hij ruim een uur te lang is; al die hulpverhaaltjes en zijlijnen maken dat je na het tweede stukje historie afhaakt en dan wordt het echt een lange zit.

Met de muziek dan de volgende fout wat mij betreft, snelle loopjes op een viool zijn misschien technisch indrukwekkend, maar mooi kan ik het echt niet vinden. En dat het instrument zo allesoverstijgend bijzonder is klinkt ook niet echt door.

Samuel L. Jackson acteert zoals gewoonlijk niet, maar draait op de automatische piloot zijn gewone 'ik ben de stoere man' personage af. Soms past dat bij een film, maar hier niet. Ook dat irriteert.

Deze eens meegepikt en het was geen mis filmpje. Ondanks de redelijke speelduur wist de film te boeien, door de vele tijdsprongen en de verschillende verhaaltjes. Er wordt dan ook heel wat heen en weer gereisd. Zo speelt de film zich o.a. in Italïe, Duitsland, China, Amerika, ... af.

Het einde vond 'k niet zo speciaal, omdat in het tv boekje toch al deels de ontknoping stond vermeld, hierdoor was 'k niet echt van m'n sokken geblazen.

Eens het bekijken waard al ze hem op tv tonen

Als kind was vond ik deze film al leuk, ook omdat ik toen nog viool speelde. Eindelijk weer eens herzien, en ondanks dat het een en ander best wat meer uitgewerkt had kunnen worden, blijf ik het nog steeds een leuke film vinden.

In de eerste plaats vind ik de structuur interessant: de geschiedenis van de viool wordt verteld aan de hand van een tarotlezing en pas aan het einde wordt de verklaring gepresenteerd waarom de lezing op de viool slaat. Je kan het geforceerd noemen, of pretentieus. Ik kan ook wel de kritiek volgen dat het concept faalt omdat de personages oninteressant zijn. Bij herziening denk ik ook wel dat sommige personages dieper uitgewerkt hadden kunnen worden, maar voor mij is het nog steeds interessant genoeg. Het zal ook wel te maken hebben in mijn interesse in de viool, want wat dat betreft komen veel aspecten aan bod: de bouwer, de ultieme viool, het wonderkind, de pedagoog, de virtuoos. Vooral de laatste heb ik altijd en ook nu weer een boeiend karakter gevonden, gruizig als hij is met dat hij alleen tot inspiratie kan komen tijdens de geslachtsdaad. Een ideale combinatie van Paganini (viooltechniek), Mick Jagger (uiterlijk) en Erwin Schrödinger (een natuurkundige die ook inspiratie in zijn sponde zocht en vond).

Het China gedeelte was misschien wel het saaiste, maar ook niet heel erg storend. Het minste was het gedeelte rond Samuel L. Jackson, al is mijn reden een beetje raar. De film is natuurlijk verre van geloofwaardig, maar dat gedeelte zetelt het meeste in onze tijd, en wat hij allemaal op die veiling uitspookt vond ik dusdanig ongeloofwaardig dat het toch een beetje een smetje is. Maar goed, de uitkomst is wel het meest bevredigend.

Wat mij wel erg beviel was dat voor mijn gevoel de sync tussen vioolgeluid en beeld van spelende violist behoorlijk goed leek te kloppen. Hoe vaak zie je niet bij violisten in films de stok van streekrichting veranderen, terwijl dat niet in overeenstemming is met wat je hoort? Altijd lastig, ook omdat de acteurs zelden zelf het instrument bespelen. Ook in deze film was dat niet het geval, want op de aantiteling zag ik de violist Joshua Bell voorbijkomen, dus kennelijk heeft hij alle solo's ingespeeld. Maar met name bij het wonderkind was de sync bijna perfect. Sterker nog, zelfs de momenten waarop je hoorde dat er gevibreerd werd kwamen overeen met wat je zag. Over dit soort dingen ben ik heel erg te spreken.

Korte opmerking over de beelden: die waren om orde maar niet meer dan dat. Met name het begin was wel erg donker. Over de muziek kan ik meer kwijt. Ik was sinds de laatste kijkbeurt helemaal vergeten hoe die klonk. Bij de aantiteling zie je een filmcomponist voorbijkomen, wat me aanvankelijk teleurstelde, want een dergelijke film is een prachtig excuus voor het gebruik van bestaande klassieke muziek. De componist heeft het echter goed gedaan, ik vond de soundtrack zeer te genieten.

Amadeus was altijd mijn favoriete muziekfilm, met deze daar dicht achter. De volgorde is niet veranderd, maar de afstand ook niet veel. Nog steeds zeer genietbaar. 3,5*.

Ik vond het China gedeelte juist wel mooi. Zo bang dat de mooie antieke viool door barbaren zou worden vernietigd sprak mij zeer aan