Le Violon Rouge (1998)

Schitterende film.

Het verhaal sleurt je mee van begin tot einde. De absolute uitblinker is de Rode Viool zelve. Prachtige, originele en pakkende film, met een verrassende slotwending.

Een absolute aanrader !!

4.5 op 5

Deze lijkt me ook mooi. Binnenkort kijken maar.

Heb deze ook voor weinig centjes gekocht. Lijkt me zeker ook erg mooi!

Ga snel kijken!

Sjee, al een hele tijd geleden gezien, en ik vond het een fantastische film. Erg origineel, vermakelijk en mooi. Gewoon kijken en je mee laten voeren.

Nondeju! Deze heb ik ook nog staan!

Vond em niet veel soeps. Fictief levenspad van een viool. Pffff. Hoe verzin je het. En natuurlijk alleen maar ellende op z'n weg. Drama, drama, drama. Drama om de drama. Prut.

Erg stijlvol, maar niet zo interessant eigenlijk. 3*

Grappige poster. (nog steeds niet gezien)

Erg mooie film. Het levenspad van een rode stradivarius, verteld d.m.v. verschillende hoofdstukken, elk afspelend in een andere periode.

Met goed acteerwerk van o.a. Jason Flemyng,

Greta Scacchi, Sylvia Chang, Samuel L. Jackson, Colm Feore en Don McKellar.

Prachtige beelden ook en mooi camerawerk.

Ook leuk was om te zien dat je na elk 'segment' weer uitkwam bij de veiling in Montréal, onder leiding van veilingmeester Colm Feore.

Vooralsnog 4*

wil niet mierenn**ken, maar het is geen Stradivarius, want ze is niet gemaakt door Stradivari.

En inderdaad, Narva, een heel goede film!

Blij dat je 'm goed vond ...

Oke, maar is Stradivarius geen verzamelnaam geworden voor dat soort types viool? Net zoals 'Jeep', wat ook een bepaald merk is?
Bovendien zegt Samual L. Jackson zelf: Show me the Strad, dus vandaar dacht ik het.
Ik vond de ontknoping wel een beetje onterecht; degenen die er uiteindelijk met de Rode Viool vandoorgaan hadden er mijns inziens geen recht op. Dan toch liever de nazaten van de Chinezen of Pope of de Oostenrijkse Monniken ofzo. Maar niet de heren die ermee vandoor zijn gegaan.

Ik ben zelf geen violist maar ken er wel een paar en verzamel toevallig al jaren ansichtkaartjes van violisten en voor zover ik weet wordt er met een Stradivari ook gewoon een Stradivari bedoeld. En met een Amati een Amati en met een Guarneri een Guarneri. Wat deze violen als grote overeenkomst hebben is dat ze allemaal in Cremona, een stadje in Italië, gebouwd werden in de werkplaatsen van mensen met de achternaam Amati, Guarneri of Stradivari.

Als er in de film sprake is van 'the Strad' neem ik aan dat het om een Stradivari gaat (Stradivarius is de gelatiniseerde vorm van de naam Stradivari).

Ik weet voor de rest niet of Jackson een vioolkenner is in de film want ik heb de film niet gezien (wil ik wél trouwens want Don McKellar speelt mee lees ik hierboven). Zo nee, kan hij natuurlijk interessant willen doen: 'show me the Strad' bekt wel lekker.

Samual L. Jackson speelt idd een vioolkenner (een taxator of restaurateur) van het veilinghuis. Dus je zou verwachten dat hij het wel zou moeten weten.

Misschien kan Tony uitsluitsel geven?

het is al een tijdje geleden dat ik deze film zag, maar ik heb altijd geweten dat een Stradivarius enkel zo genoemd mag worden als hij gemaakt is door Stradivari.

De maker van de Rode Viool in de film heet Bussotti, dus als Jackson zegt "Gimme the Strad", dan heeft hij het ofwel over een andere viool, ofwel gebruikt hij het woord Strad als slang voor "oude, antieke, waardevolle viool"

Dan denk ik toch het laatste. Hij had het over de Rode Viool.

Mooie, sensuele film vol passie maar zonder (goedkoop) sentiment. Net als b.v. bij The Unbearable Lightness of Being biedt de wijdsheid van het verhaal je alle kansen om flink meegesleurd te worden. Uitstekende settings en stylering gedrapeerd in (bloed)mooie cinematografie.

Krijgt vier sterren mee, alsmede de opmerking:

"(Tip) voor de liefhebber van serieuze cinema."

Dat je van zoiets als een viool een biografische film maakt! Slaat eigenlijk nergens op, maar kijk eens tot wat voor een juweel van een film ditgeleid heeft!

De afzonderlijke verhalen waarlangs de viool beweegt zijn niet direct zo interessant (vrij vlakke personages in onoriginele situaties), maar het is de manier waarop ze verbonden zijn die het allemaal toch heel interessant maakt (niet zozeer de viool an sich, maar dan vooral steeds een fragmentje meer van de tarotkaarten en van de veiling - al worden de verhalen daar op een gegeven moment des te voorspelbaarder door). Diepgaand of meeslepend wordt het nooit, maar het is zeker leuk gevonden. 3 *

(wat betreft de hele show me the Strad-discussie van hierboven (van meer dan anderhalf jaar geleden inmiddels, maar toch): Jackson wordt gevraagd een collectie van violen te bestuderen, waarvan de kopstukken een of meerdere Stradivarii zijn (dus wel degelijk van de echte Stradivari). Als hij aan komt lopen bij die tafel vermoedt hij dat het dus primair om díe stukken zal gaan, en zegt hij dus "Show me the Strad", refererend aan een (de?) Stradivarius (in de terugkerende veilingscene is het voorlaatste stuk dat geveild wordt (dus vlak voor de Bussotti) ook steeds een Stradivarius). De titelgevende Rode Viool ligt op dat moment meer naar rechts op de tafel (vanaf de kijker gezien), onder de 'slechtere stukken', omdat de viool in slechte staat is en niet gedocumenteerd is. Dat Leroux ondertussen vermoedt dat het betreffende stuk de beroemde Rode Viool van Bussotti is, en het haar dus in werkelijkheid dus daar om te doen is, blijkt pas later.

Eens met Queto hierboven.

Wel jammer dat ze niet gedurfd hebben het vioolspel wat realistischer te laten klinken. Als je toevallig een superviool in handen krijgt, wordt je niet vanzelf een sterspeler als Joshua Bell (die alles heeft ingespeeld).

Dat het is nagesynchroniseerd (wel goed gedaan overigens) blijf je hoe dan ook zien.

Al met al toch nog wel 3,5*

Een film met als hoofdpersoon een viool, toch een interessant gegeven. De muziek is natuurlijk prachtig. Verder is het mooi gefilmd, soms zelfs vanuit de viool of met de viool als middelpunt van een veranderend beeld. De overkoepelende vertelling door middel van een kaartspel en een veiling pakt ook erg goed uit.
Toch weet deze film niet echt de juiste snaar te raken, niet mee te slepen. De kijker krijgt weinig tijd om zich in te leven in de wisselende personages en deze worden ook niet al te goed uitgewerkt.
De ontknoping vond ik op zich wel goed (@narva77). Het levenspad van de viool krijgt zo een vervolg, in plaats van dat het zou doodlopen bij een van de sporen.
Wel een mooie film uiteindelijk. Verbazend dat slechts zo weinig mensen dit gezien (en gehoord) hebben.

3,5*

Ongelooflijk saai en pretentieus. Een mislukking 1*

Wat is er pretentieus aan?

Het volgen van een viool door de jaren heen en zo proberen diepgang en klasse aan het geheel mee te geven.....maar kompleet mislukt op dat valk aangezien de personages oppervlakkig zijn en de verhalen oninteressant.

Dat de personages oppervlakkig zijn vind ik ook, maar juist door dit (pretentieuze) concept maakt dat wat minder uit: de viool is de hoofdpersoon. De verhalen rond de viool vond ik op zich wel boeiend.

Dus dat de film pretentieus is door het concept, tsja, dat is juist de charme ervan.

ook erg pretentieus...

Niet als het zo jammerlijk faalt.

Het verhaal in de film is goed en origineel, verder viel deze film me wel een beetje tegen.

Ik moet deze film beslist nog eens zien, ik vond hem prachtig.

Niet genoeg verhaal om een goede film te maken. Het wordt een beetje videoclipachtig. Korte stukjes verhaal met de veiling als bruggetjes. Hoe de viool uiteindelijk op de veiling aankomt wordt niet helemaal duidelijk, waarschijnlijk uit China, dat maken we dan maar op uit het ontbreken van verdere informatie . Er is ook weer geen tijd om de hele geschiedenis te laten zien dus ze zappen wat door sommige perioden heen.

Door de verhaal begrijp je wel beter waarom de expert de viool achteroverdrukt .

De spielerei met sprongetjes in de tijd en het opnieuw bekijken vanuit een andere hoek (a la back to the future) kan ik wel waarderen.

Het geeft wel een goed gevoel over het leven van een oud muziekinstrument. Dat is nog eens wat anders dan een xbox of ikeameubel! En dan te bedenken dat in China instrumenten bestaan die in gebruik zijn en al meer dan 1200 jaar worden doorgegeven. Kan je nagaan hoeveel uren verschillende mensen daarop met al die intensiteit hebben gespeeld en in al die verschillende tijden.

Maar deze film is geen hoogvlieger, wel aardig om eens te zien omdat het verhaal wat creatieve mogelijkheid biedt in de montage ed, dat maakt het ook leuker om naar te kijken. Maar toch maar 3 puntjes.