Bobby Deerfield (1977)

Goed.

Ik heb niets met autoracen - het een sport noemen gaat mij een paar bruggetjes te ver - en ben dan ook blij dat Bobby Deerfield daar niet om draait. Waar het wél omdraait is simpel: twee totaal verschillende mensen vinden elkaar, al loopt niet alles van een leien dakje.

De film doet vrij realistisch aan. Sommige zaken krijgen wat minder aandacht - na een dik uur kakt het zelfs eventjes in -, maar ik onthoud toch het pure van deze film.

Al Pacino acteert vlekkeloos. Zonder echt uit te blinken zoals hij dat in films uit dezelfde periode wel doet, maakt hij van Bobby Deerfield een interessant personage: eerst uitgeblust, dan weer levendiger, maar de hele film lang blijft hij een onzekerheid uitstralen, menselijker kan bijna niet.

Het moet wel gezegd dat Marthe Keller een meer dan degelijke tegenspeelster is. Ze heeft haar accent wat tegen, maar weet zich ondanks/ dankzij een complex personage goed staande te houden tegen Pacino.

De speelduur is iets te lang - een kwartiertje had er wel vanaf gekund -, maar Bobby Deerfield verveelt nergens. Daarvoor heeft de film te veel sfeer. Sydney Pollack benut de locaties ten volle, laat autoraces links liggen en zorgt ervoor dat de twee hoofdrolspelers elkaars niveau hoog houden. Meer moet je als regisseur niet doen, zo blijkt.

3,5

Goeie film over een succesvolle autocoureur die tijdens een bezoek aan een collega een vrouw ontmoet. Verwacht ondanks dit geen film over autoracen, want dit is een romantisch drama. De twee hoofdpersonages en hun relatie weten genoeg te boeien. Het helpt hierbij dat ze uitstekend worden neergezet door Al Pacino en Marthe Keller. Een aangenaam, rustig tempo en mooie locaties van een deel van Europa.

Hmf.. wat een gezever zeg.

Het lijkt er op alsof Pollack graag een in die tijd populair Europees, existentieel Antonioni-achtig drama wilde maken of zo, met erg weinig succes.

Gelukkig zijn er nog Pacino en mooie plaatjes van fraaie locaties als Zwitserse bergen, Como en Toscane om het niet geheel 2 uur tijdverlies te noemen,

Hoe ver is de huidige F1 afgedwaald van wat het was begin jaren-70. Ik begin er maar niet over.

Voor hier wellicht relevanter is hoe ver Al Pacino is afgedwaald van zijn kunnen als beginnende acteur hier, een jaartje of wat na Serpico. Nog jong en eager, en heel ver voordat de blurb over zijn method acting de kritiek op goedbeschouwd halve rolletjes doodsloeg.

In al die dimensies een sic gloria mundi, en daarmee eigenlijk verplicht kijkvoer voor wat nu dan weer even de orange army heet - het zielloze klapvee dat achter de hype aanloopt, maar nergens ook maar in de verte doorheeft waar het om gaat. Net als de hoofdpersoon in de film, met dank aan het boek van Erich Remarque. Een schrijver die niet vaak genoeg genoemd kan worden, want zijn werk was nog nooit zo relevant.

En voor Pacino wellicht een van zijn beste rollen, terwijl het van Keller overkomt alsof ze gewoon zonder moeite haar ding doet en evengoed een Pacino ver overklast. Wellicht ietwat geholpen door het script, het is niet echt de bedoeling dat de chauffeur/rijder/racer iets begrijpt van de emoties van waar het verhaal precies over gaat.

Dat vertaalt overigens prima naar de F1 van nu. Ik zie al die broekies echt op geen enkele manier iets in brengen tegen een vrouw van Keller's kaliber. En wellicht is dat ook precies wat er met de F1 mis is.