Myortvye Docheri (2007)

Erg fijne film dit.

Visueel meesterlijk. Het camerawerk doet denken aan een kruising Boe / Sogo Ishii. Warrig maar precies en afgewerkt. Editing is ook flawless en gebruik van muziek is sterk. Potje sfeer verzekerd dus.

Verder een aardige benadering van het geesten thema. Enkele indrukwekkende scenes maar toch vooral een laag tempo en een blik op een nogal passieve Russische jeugd.

Uiterst vermakelijk en een broodnodige toevoeging aan de Russische cinema. Tarkvosky draait zich waarschijnlijk om in z'n graf, maar dat mag wel een keer.

4.5* en een wat uitgebreidere review, speciaal voor Macmanus

Rusland

Lijkt inderdaad ook qua film te ontsnappen aan het verleden. Niet meer de chagrijnige mannen en vrouwen die op het platteland wonen. Maar jeugd die ook gewoon de weelde heeft van de westerse jongeren. En ook qua uitwerking is het ano nu.

Zonder hiermee Tarkovsky te willen dissen. Is dit zeker een fijne toevoeging tot het filmlandschap wat er nu heerst en waar ik als twintiger erg van hou. Het schuddende camerawerk en veel wisselen van shot binnen 1 scene is wat ik wel waardeer. Samen met de lekkere harde belichting en het vele blauw en wit dat de film overheerst. Komt vooral prachtig naar voren in de bijna eindscene waar bijna alle jongeren dood gaan De vrouw is heel bruin gefilterd, de jongens heel blauw/donker. Beste scene uit de film trouwens 5 sterren waardig!

Helaas ontsnapt de film niet geheel aan de Russische roots en dan heb ik het voornamelijk over het tempo, dat soms wel op het zelfde niveau lag als in het verleden. Het is niet geheel negatief omdat het de film wel een wat rustiger en intrigerende sfeer geeft dan een snel geesten filmpje uit de US. Maar soms mocht het wel een duwtje gebruiken.

Maar verder een sterke film, wat meer belooft voor de toekomst van de Russische cinema. 4 sterren.

De eerste film die ik van Ruminov zie en eentje waar ik al een tijdje een oog op had. Érg veel negatieve verhalen over gelezen – al kan ik daar vaak enkel om glimlachen; Moderne meesterwerkjes worden tegenwoordig nogal gauw afgeschilderd als jatwerk of als een pretentieuze kunstvorm. In die vele negatieve reacties kon ik in ieder geval al een hoop halen waar ik erg naar uitkeek. En na deze twee uur durende kijkervaring kan ik dat ook enkel maar bevestigen!

Ik ben echt geen (groot) liefhebber van geestenfilms of verhalen – maar indien gegoten in een modern jasje wil ik mij hier al te graag aan wagen. En dat is net wat Ruminov van plan was en gedaan heeft, want wat omschreven werd als de eerste “Russische J-horror”, eindigt in iets dat nergens ook maar een stap in de buurt komt. Niet omdat deze het niet durft, of omdat die stap net wat te ver gegrepen is, - maar omdat het bezig is iets totaal anders te zijn. Ruminov pakt enkele typische geestenfilm elementen en weet deze als een paar korreltjes zout perfecte te verdelen over zijn twee uur durende audiovisueel product. En omdat hij naast regie ook de montage van de film verzorgd is dat constant goed te proeven.

In het eerste kwartier schotelt Ruminov ons het verhaal voor; Een intense introductie met opvallend camerawerk en indrukwekkende visuele stijl. We maken kennis met Vera die door een vreemde gedwongen word zijn verhaal te geloven en hem naar een veilige plek te brengen. Wat volgt is een samenkomst van een groepje vrienden die luisteren naar Vera en haar kersverse geestverhaal. Ruminov combineert twee situaties en doet dit in een vlugge haarscherpe montage met ijzersterk gevoel voor compositie en lichtspel. Vooral de nachtelijke shots met weinige strookjes licht en blauwe kleuren zijn puur genot.

Als Vera verdwijnt zijn het groepje vrienden de laatste die haar (levend) zagen en gaan nu hun proefperiode van 3 dagen in zonder liegen, stelen, geweld of grof taalgebruik. Interessant is echter dat Ruminov er niet voor kiest een klopjacht te openen, maar een blik in het leven van Russische twintigers te geven; Een leeftijdsgroep die het in het moderne Moskou wel degelijk goed te vertoeven hebben. We maken kennis met een makelaar, een grafisch vormgever en een rocker - Niet de meest armoedige titels, - en met hun knappe koppies lijkt Rusland toch niet wat het is van de plaatjes die wij kennen. Ruminov presenteert hun probleemloze leventje, maar eentje waarin zij er nu voor moeten zorgen zich aan morele standaarden te houden en zich te gedragen zoals verwacht word. Duidelijke maatschappijkritiek over het luxe leven dat voor velen voor de voeten ligt, zonder maar na te denken over het hoe en wat.

Na een kwartier intense film van hoge kwaliteit duiken we om de beurt in het leven van de vijf jongeren. De een komt zijn kamer niet uit en doet afstand van al zijn porno’s, messen, games en televisie – weer een ander probeert het beste met zijn collega’s voor te hebben, de ander kan zijn klanten niet langer voorliegen en één gaat met een lokale journalist op zoek naar de geschiedenis van het geestenverhaal.

Op audiovisueel gebied is er niet beter te krijgen tegenwoordig. Ruminov’s oog voor film als modern medium creëert werkelijk een meesterwerk in beeld en geluid. Kleurgebruik is overduidelijk, met veel blauw, geel, overbelicht wit en puurzwarte schaduwen. Al dit is het resultaat van een langdurige post-productie, maar is echt een genot om te zien. Het kundige camerawerk is echter nog een stapje meer de perfectie in; Al zij die dit bestempelen als irritant of ziekmakend overdrijven mateloos. Niet vergelijkbaar met een [REC]. De camera beweegt constant alsof we kijken door de ogen van een kind – de camera aarzelt heen en weer en flitst soms van de ene persoon naar de andere zonder scherp te stellen. Cool!

Gebruik van blurs en hoeveelheid bokeh is dan ook echt te genieten en bewijst echt van een en al kundigheid. Close-ups van portretten zijn prachtig om te zien (doen denken aan Paranoid Park), daarbij is Dead Daughters hét bewijs van het nut van een talentvolle licht-crew; vooral gebruik van veel licht op de voorgrond en een onderbelichte achtergrond valt op. Indrukwekkend. Even mooi is echter het sounddesign, - Ruminov begrijpt dat dit een geheel ander talent vraagt, en is in staat een intense sfeer te creëren. Veel pianoklanken en vocale effecten als gehijg en opvallend veel sfeervolle voice-overs.

Wanneer wij ons begeven in het simpele leventje van de jongeren wanen we ons in het alledaagse Russische leven - Veel mooie shots van typische Russische flats en rokerige schoorstenen. Het leven krijgt op tempo stapvoets echter steeds meer een dreigende lading en Ruminov eindigt met een onvergetelijke climax. Ruminov levert hier een klein modern meesterwerk – en ik vraag mij écht af waarom zo weinig mensen kunnen genieten van dit audiovisuele spektakel, want dat is het. FUCKING briljant om te zien en luisteren met prachtig oog voor compositie, licht en kleurgebruik. Geen typisch geval spookverhaal, dus een aanrader voor hen die wat anders zoeken.

4.5/5.0

Ik vind dit een zeer moeilijke film om te beoordelen. Enerzijds ben ik laaiend enthouiast over zijn stijl, anderzijds heb ik serieuze twijfels bij het verhaal en de uitwerking hiervan.

De ganse film baadt in een buitengewoon beklijvende sfeer. Deze wordt bereikt door het sublieme samenspel van beeld en geluid. De uitstraling van de gehele prent is, in één woord, prachtig. Met uitzondering van Reconstruction had ik nog nooit een film gezien die zulke consequente visuele pracht in stand weet te houden. Over de beelden kan ik eigenlijk enkel met uitermate positieve superlatieven spreken: scène na scène krijgen we er prachtige te zien, zowel op vlak van camerastandpunten als -beweging, kleur(effecten) en belichting. Met geluid doel ik dan vooral op omgevinsgeluiden en de 'uitvergroting' hiervan. De soundtrack, muziek, vond ik niet altijd even overtuigend.

Het verhaal daarentegen vond ik ondermaats. Eigenlijk kwam dit vooral door zijn veel te lange duur. Ik vind dat een horror kort en krachtig moet zijn. Hier krijgen we echter een redelijk standaard gegeven, waar veel te veel tijd aan wordt besteed. Het leeuwendeel van de scènes voelt hierdoor ofwel uitgerokken ofwel volledig overbodig aan.

De sfeer weet de film uiteindelijk te redden, waardoor ik hem zeker als bovengemiddeld beschouw. Ik heb mij dan ook nooit verveeld tijdens het kijken, maar was toch enigzins teleurgesteld. Hierdoor kom ik niet verder dan een krappe 3.5*.

Zeer aangename verrassing en kan niet wachten weer wat van Ruminov te zien.

Ruminov laat zien dat de Russiche cinema evolueert, geen grauwe depressieve landschappen, saaie longtakes en visuele poverheid. Wel kent de film wel één element wat al sinds te tand des tijds terug te vinden is in Russiche cinema en dat is het trage tempo, maar dat komt ook helemaal ten goede van het eindresultaat.

Het tempo zorgt ervoor dat we de personages leren kennen, ook valt er genoeg te zien op visueel gebied als er even niets gebeurd. Visueel top notch, goede muziek keuze, sterke montage, intrigerend camerawerk magistrale filtering, subtiele belichting en ook hangt er een heerlijke beklijvende sfeer. De mysterieuze geluiden dragen dan nog bij aan een claustrofobische feel in de huiskamer.

Ruminov geeft de hedendaagse Russische cinema weer kleur.

Zweeft een beetje tussen de 4* en 4,5* maar ik neig toch meer naar de 4,5*.

Heerlijk!

Sowieso is het visueel schitterend, ondersteund door fantastische montage (in die scene waar bijna alle jongere doodgaan is het écht 5* waardig gewoon) en uitermate realistische/duistere vertoning van het geest-subgenre.

De aanpak is traag, heel laag tempo in een 2-uur durende film is vaak niet een goed iets maar hier is alles zo sfeervol neergezet, ontzettend grauw en het brengt (wat er ook te zien is) een ongemakkelijk gevoel met zich mee. Elke scéne weet weer wat moois te brengen. Het schuddende camerawerk draagt ook bij aan de onrust die de film uitbeeld. Geen parkinson geval maar écht met een meerwaarde dus.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over het samenspel van beeld en geluid, zelden zo goed gezien/gehoord laat staan de gehele film lang.. Al met al een must-see, genoeg moois te zien en genoeg spanning om te voelen. 4.5*

Dat gemiddelde van IMDb gaat nergens over.

Sterke film en alhoewel het nergens echt eng wordt, is er de hele film wel een bepaalde onderhuidse spanning voelbaar. Gelukkig trekt Ruminov zijn eigen plan en laat hij de Horror-clichés voor wat ze zijn, dat dit wat langere en tragere scenes tot gevolg heeft zullen sommige als langdradig ervaren (verklaring imdb-score?) maar draagt zeker bij aan de al veel genoemde sfeer. Mooiste scene vond ik trouwens de scene bij de waarzegster/geestenuitdrijfster (of iets dergelijks).

Visueel ziet het er werkelijk prachtig uit. Aan het begin moest ik nog even wennen aan het schokkerige camerawerk maar gaande weg merkte ik dat de emoties van de personages erdoor versterkt werden. Dit wordt ook nog eens ondersteunt door een prachtige soundtrack (hurray voor 5.1 geluidsspoor).

Ook leuk om te zien hoe Ruminov bij The Making Of gedeelte van de DVD er alles aan doet om het beste uit zijn acteurs te halen (wat trouwens ook prima gelukt is), jammer alleen dat het niet ondertiteld is.

4.0*

Op zich wel een gave film, al heeft de film één groot manco: onvoldoende spanning!

Deze trend wordt gelijk gezet in een van de eerste scenes waarin wij een soort TBS type een auto zien binnendringen terwijl hij zogenaamd onheilspellende boodschappen uitkraamt. Slecht acteerwerk waarbij de man meer gevaarlijk overkomt dan als een bange man.

In het vervolg van de film zou het nooit meer helemaal goedkomen. Vooral het geschakel tussen gebeurtenissen die één vriendengroep afzonderlijk beleven, was debet aan een gebrek aan spanning. Vele scenes bouwden zich maar matig op omdat er om de zoveel minuten een ander lid van de vriendengroep in beeld werd gebracht. Als we vervolgens weer terug waren bij een ander lid van de vriendengroep dan moest een scene die 10 minuten eerder was ingezet nog 'even' afgemaakt worden. Hoe verklooi je een hoop potentieel?! Ik kreeg er zowaar een cliffhanger cq televisieserie idee bij.

Het moment van ongeveer 5 minuten bovennatuurlijke razernij waarbij de vrienden om het leven kwamen was wel gaaf uitgewerkt en daarbij vond ik het constante 'geschakel tussen iedereen' wel passend omdat het de intensiteit van de pijn nog groter maakte. Zeker omdat iedereen zijn leven net weer op de rails leek te hebben.

Een flinke domper in de vorm van het einde trouwens, waar men zonnodig clichématig nog even een 'final girl' op moest voeren na het overweldigende, visuele en bevreemdende machtsvertoon van voorheen. Een speciale film die gemakkelijk wegkijkt maar gebukt gaat onder enkele hardnekkige mankementen. 3,5*

Alleraardigst.

Visueel dik in orde, geluiden en muziek lekker sfeervol.

Het lage tempo vond ik iets minder fijn, bleef gelukkig wel boeien daarentegen.

Weer een erg fijne toevoeging aan de geestenfilmpjes.. alleen jammer dat ik zo weinig met geesten heb, waardoor (?) het toch niet spannend of eng op me over weet te komen (maar dat zou ook aan de film zelf kunnen liggen).

Twijfel tussen 3,5* en 4*, voor nu 4*.

Net niet.

Ook bij mij worden de hoge verwachtingen niet ingelost. Het is vooral jammer dat het totaal niet eng is. In het middenstuk voelde ik nog enige spanning, maar dat verdwijnt op een gegeven moment. Het tempo ligt te laag en daardoor had ik het gevoel dat de film echt lang duurde. Het was wel mooi om te zien hoe de personages hun levens gingen beteren door "verstandige" beslissingen te nemen. Visueel zit het heel goed in elkaar, maar Ruminov moet oppassen dat hij niet gaat overdrijven. Zoals Verhoeven ook al aangeeft. Het gesprek aan de tafel wordt te schokkerig gefilmd. Natuurlijk zit er een gedachte achter, maar ik vind het eerder irritant.

2,5*

Ik had me erop verheugd maar het viel me jammergenoeg tegen. Visueel wel in orde maar voor de rest kon ik er weinig mee. Platte peronages, geen medeleven, geen spanning, verhaal matig en de camera die geen seconde steady kon blijven was irritant; te gemaakt artistiek. En dan duren 110 minuten erg lang...

Fikse tegenvaller.

Saai spookverhaaltje, iets wat bij mij sowieso zelden slaagt. Stel onboeiende, kleurloze personages hielp hier ook niet echt bij. Weinig spanning of sfeer te bekennen. Enkel visueel was het soms nog wel aardig.

Vlak hierboven heeft Bottleneck het over de non-steady cameravoering, iets waar ik ook mee zat. Ik dacht in eerste instantie dat het misschien iets was wat me in andere films niet opviel (eigenlijk gaat het dan sowieso al fout) en nam het de film daarom maar niet al te kwalijk. Irritant was het wel. Het werd ook vooral ongeduldig klok kijken moet ik zeggen.

1.5*

Eigenlijk alles wat in de reacties hierboven al voorbij komt. Jammer genoeg maar een hoogst onboeiende film dit, erg Russisch in de zin van het lage tempo, maar ze vergeten hier dat het tempo in Russische cinema doorgaans juist zijn effect niet mist omdat er wel iets is om over te verwonderen.

Hier dus duidelijk niet, naast het lage tempo is dit gewoon oersaai, omdat er gewoon niks te beleven valt. Dacht ik het eerste uur dat dat met de bedoeling was om de finale meer effect mee te geven, maar steeds dichter bij het einde groeide het besef dat dit gewoon écht in zijn geheel totaal oninteressant was. Pas de laatste 20 minuten leeft het nog enigzins op. Geen moment spannend verder ook, laat staan angstaanjagend, en totaal wars van elke sfeer. Mist ook volledig the point met de soundtrack, die op zichzelf best goed was, maar qua timing echt nergens op sloeg. Volledig willekeurig zwengelde de muziek weer aan of zwakte hij af, geen logica in te bekennen.

Dan zijn de personages hier ook echt totaal niet boeiend verder, en is het acteerniveau ook niet bepaald om over naar huis te schrijven, dus daar valt ook niet veel voldoening uit te halen. De speelduur van twee uur vind ik dan ook echt onbegrijpelijk voor een film als deze.

Uiteindelijk een uitermate nikszeggend geheel waar de tijd duidelijk een vijand was. Enige wat nog opviel was de visuele kant, al vind ik het shot van een wiebelende camera nou niet direct mooi. Als er dan een echt mooi shot kwam kreeg je niet eens de mogelijkheid er van te genieten.

1.5*

Ik ben zo te zien een van de weinige personen die deze film niet traag vond of misselijk werd van de immens wiebelende camera (ik vond dit zelfs functioneel grotendeels). Er is genoeg spanningsveld te bespeuren. Tevens is deze film niet een horrorfilm pur sang; er ligt toch een grote nadruk op het gebrek aan moraal (normen en waarden om 't maar eens op z'n oubollig Nederlandsch te zeggen) bij de personen in de film, wat her en der leidt tot (mijns inziens) mislukte zwarte humor.

De film moet het dan ook vooral hebben van sfeerschepping, wat lukt met veel gewiebel, veel ge-cut, en een intrigerend sound-design. Want echt bang worden we niet meer van louter spookmeisjes met lang zwart haar over hun gelaatstrekken, een zwaktebod. Toch altijd een hekel punt van horrorfilms, het gebrek aan originaliteit.

Helaas moet er na een kakofonische en briljante finale (waar onze hoofdrolspelers worden 'afgeslacht', nog een andere finale komen...en die was helaas tergend idioot.

Een film die balanceert tussen enerzijds een interessant spektakel en een dikke middelvinger naar de verwesterde moderne Russische jongelui, en anderzijds een zielloze horrorflick met een slecht script.

Voor de verandering winnen eens de positieve gevoelens...

Audiovisueel en qua sfeer valt er weinig negatiefs over deze film te zeggen. Met het horrorverhaal of hoe je het noemen wilt kon ik eigenlijk weinig. Wazigheid troef. Het laatste half uur vond ik daarentegen best wel gaaf. Ook de jonge personages lagen me wel. Genoeg Russische films gezien vanaf de jaren van de Perestroika waarbij lelijkheid en armoe troef was. Niet in deze film gelukkig. Een van de mooiste scènes vond ik die met die piano. Drie "onbezette" stoelen, het bewegen van de toetsen en de muziekklanken die daar uit voortkwamen. Best wel grappig.

3.5*

Wat vind ik dit jammer zeg! De film ziet er best veel belovend uit met prachtige sombere nachtmerrieachtige realistische sferen en verontrustende, verschuivende camera-beelden (deed me wat aan Dogme denken, een pluspunt) die voor een extra beetje spanning zorgde. Echter levert de twee uur durende film tot aan het einde bijna geen grote spanning op. Het uitgangspunt verloor ook menigmaal wat aan kracht door te praterige scenes en de regels die werden vastgelegd, waren me wel duidelijk, maar het verhaal is erg wazig over hoe nu elk personage dat iets 'ergs' doet. Dat de geesten wat neigen naar Japanse meisjes met lange zwarte haren was zeker geen struikelblok, aangezien de film verder veel meer zijn eigen gang gaat. Het is dan ook best jammer dat de film met zijn gestileerde look en een paar sterke punten, net niet iets beter uit de verf kwam.

Goed.

Duurde lang voordat ik de film uiteindelijk zag. Plan was eigenlijk dat ik hem veel eerder ging kijken, maar uiteindelijk vergat ik hem gewoon. Toen hij de volgende was op de lijst van de horror K.O. toch maar weer opgezocht, en het beviel nog best ook.

Visueel vaak erg sterk. Grauwe beelden, sfeervolle beelden en realistische beelden in een pot gestopt. Alles werkt in bepaalde lijnen, maar wil soms net wat te veel. Een aantal regiekeuzes zijn bijvoorbeeld niet al te best. (Dat prominente kindergelach helpt zelfs regelmatig vormen van spanningen om zeep).

Editing is soms wat onnozol. Sound editing vooral dan. Sommige geluiden klinken te hard, en dat gaat soms ten koste van een redelijk subtiele aanpak. De film mag ook qua tempo weleens een duwtje krijgen. Na 80 minuten begon het allemaal wat te verslappen om 20 minuten later weer op grandioze wijze te versterken.

De finale waar bijna iedereen de pijp uitgaat is van hoge klasse. Heerlijk gedetailleerd stukje met een knap tempo. De uitdrijving van de 3 dochters is dan wel weer een kleine domper, maar dankzij het sterke stukje daarvoor maakt het in de score erg weinig uit.

Redelijk acteerwerk. Niet iedereen lijkt zijn best echt te doen. Shcheglova bijvoorbeeld is regelmatig stroef. Wel een paar andere degelijke rollen. De karakterontwikkeling doet het hem vooral en dat zorgt ervoor dat het allemaal niet al te gehaast aankomt.

De film is vooral een drama. De horror wordt uiteindelijk voor een groot deel op de achtergrond gehouden met af en toe een zwarte schim die voorbij schiet. Pas bij de finale treed de horror weer bij. Maar bij deze film is zo'n aanpak wel passend.

Had allemaal niet 2 uur hoeven duren, en het tempo mocht soms iets hoger liggen. Maar het is een knappe, sfeervolle film geworden die qua regie echt wel wat te bieden heeft.