Hei Yan Quan (2006)

De nieuwe Ming-liang Tsai.

Belooft weer wat te worden.

Altijd prettig als een favoriete regisseur van me redelijk productief is.

In competitie in Venetie (waar Aiqing Wansui al eens de Gouden Leeuw won) trouwens. Het filmfestival met de mooiste lijst van winnaars.

wolfmanrene;

Vertel, hoe was hij?

http://www.youtube.com/watch?v=wBSZtRP_Kqg

Trailer.

Nou Goodfella, hoezo "maar" 4 sterren

Haha

Omdat het een wonderschone film is, maar het pixelige screenertje dat ik hier heb liggen daar niet zo bij in de buurt komt denk ik?

Verder zijn het meer persoonlijke voorkeuren. Tsai filmt voor mij net wat te afstandelijk om me dieper te raken dan ´ie al doet.

Ja, dit moet je echt niet op klein scherm zien. Een van de producenten zei na de première Venetië dat ie nu pas de weergaloze eindscène goed had kunnen zien. Het beeld had ie op video helemaal niet goed kunnen onderscheiden. Een eindscène overigens waarvan David Bordwell op zijn website zegt dat die alleen al de prijs van een ticket waard is...

Da's dan interessant. Overtreft Tsai de climax van z'n eerdere film ? Zou me sterk lijken, maar ik laat me graag verrassen

Lelijke poster, trouwens.

Idd. En commercieel ook nog eens een barslechte keuze, lijkt me.

Maar in Nederland zal-ie wel een nieuwe poster in Filmmuseum huisstijl krijgen, vermoed ik?

Help, ik lijk wel een kritiekloze fan.

Maar ook deze Tsai is weer zo raak en weer zo hetzelfde en weer zo anders.

Plaats van handeling is dit keer niet Taipei, maar Kuala Lumpur. Echt veel maakt dat niet uit overigens. We zien na het relatief uitbundige The Wayward Cloud weer een veel ingetogener Tsai. De muziek bestaat uit sentimentele ouderwetse (jaren ´30) plaatselijke popliedjes en is vrij spaarzaam. De film draait om een soort van driehoeksverhouding met een vierde persoon die er ook nog een rol in heeft. In sommige scenes zien we Tsai op zijn meest intiem.

De eindscene is inderdaad een geweldig hoogtepunt in Tsais ouevre, zeker op het immense doek van Pathé 1 (wat ontzettend tof dat ik de film daar kon zien trouwens). Maar op een totaal andere manier dan de ook al geweldige eindscene van The Wayward Cloud.

Tsai was aanwezig en bleek een heel makkelijke prater, met lange wijdlopige antwoorden op de vragen. Helaas kon ik omdat ik mijn trein moest halen niet de hele Q&A uitzitten, maar die man even gezien te hebben vond ik al heel leuk.

Trouwens: Kang Sheng Lee heeft dit keer zelfs een dubbelrol.

4.5*

Voor ik vergeet, typische Tsai humor: Het moment dat de gewonde jongen gewassen wordt door Rawang en hij heel even een stukje van zijn eigen lichaam wast...

inderdaad

Eens met SB. Wederom een prachtige film, hoewel ik wel wat moeite had met het begin, wat rumoeriger ofzo dan we van hem gewend zijn. Is meteen ook het enige minpuntje.

Die eindscéne was echt fantastisch op het grote scherm; kippenvel. Neemt niet weg dat ik een film als deze, toch liever knus thuis kijk.

Had niet verwacht dat Tsai zelf ook aanwezig zou zijn, een erg aangename verrassing om een van mijn favoriete regisseurs eens in het echt te zien.

langzame lelijke vieze film..

alleen de senes in het onafbouwde betonnen gebouw waren prachtig! voor de rest te vermoeiend op maandag morgen 10 uur..

Inderdaad het begin was een beetje anders dan dat we gewend zijn van Tsai. Rumoerige omgevingen, veel gepraat (ook al ging dat nergens over) en veel meer korte shots achter elkaar. Naar mate de film vorderde werd dit steeds minder, de shots werden langer en werd de film ook steeds rustiger en mooier wat mij betreft.

Niet dat ik er veel moeite mee had, dat absoluut niet. Het is maar een klein minpuntje. Een dikke 4,5* verdient dit zeker van mij.

Die vlinderscene en de eindscene waren werkelijk magnifiek zeg!

Ik ben geen kritiekloze fan, maar Tsai kan bij mij weinig fout doen. Zijn vorige film was teleurstellend, omdat er geen liefdevolle compassie was voor zijn hoofdpersonen (vond ik) en het te veel op expolitatie leek. Daarvan is gelukkig meer geen sprake. Deze film gaat over naastenliefde (de synopsis is niet helemaal kloppend vond ik), dus compassie genoeg.

Ook zater er veel 'Tsai'-momenten in de film met grapjes en vondsten. Toch was het wat mij betreft niet helemaal op het oude niveau. Ik vond de gebeurtenissen en ontmoetingen een beetje te gezocht. Ik was niet echt overtuigd van interactie tussen de hoofdpersonen, met name bij de verwikkelingen rond de bedlegerige patient. Het verhaal over de illegale arbeider en dat hij zich de verzorging liet welgevallen, omdat hij contact zocht, waren logischer.

Ik bleef daarom met het idee zitten dat het allemaal wat scherper had gekunt. Maar misschien oordeel ik te hard, omdat ik wet hoe goed Tsai kan zijn. Dit is wel weer een typische film van hem (met wat rumoer in het begin), al is er genoeg net weer anders, dat ook deze weer blijft boeien en verrassen.

De slotbeelden zij, zoals eerder gemeld, heel fraai.

Het is nog ver weg (en ga deze film vooral ook in de bios bekijken, alleen al voor de eindscene) maar de Nederlandse DVD staat gepland voor 29 november.

Ik zag dat ook net, en ik weet niet wat ik moet zeggen.. Eindelijk iets van Tsai Ming-Liang op DVD in Nederland!!

In juni komt The Wayward Cloud ook al.

Spreekt mij wat minder aan als vorige titels van de regisseurs. Het is allemaal erg frij en mooi gemaakt, maar relatief minder magische momenten. 3.5 sterren

Ik heb de film en de regisseur eergisteren gezien.
Tsai heeft oa uitgelegd wat de betekenis van die vlinder juist was:
Het is een verwijzing naar een oud, bekend chinees verhaal over de filosoof Zhuangzi die droomt dat hij een vlinder was. En bij het opstaan vroeg hij zich af of hij aan het dromen was dat hij een vlinder was, of dat de vlinder aan het dromen was dat hij Zhaungzi is.

Ik vond het knap dat hij veel lange shots gebruikt, en geen bewegingen maakt met de camera. Elke shot is een schilderij'tje. Kunstig filmpje.

Mijn excuses voor de dubbelpost, maar ik was even iets vergeten te melden.

In de film komt er op een bepaald moment een tv in beeld (2-3 seconden) waarop een videoclip speelt. Nu had ik diezelfde videoclip toevallig een aantal uren daarvoor op Youtube gezien.

Zou dit een knipoogje van Tsai richting Youtube-community zijn?

Een ‘return to form’, zoals dat heet. Na het wanstaltige en overdadige The wayward cloud, waarvoor Tsai een veel te grote zak geld mocht opmaken, keert hij hier terug naar het langzame, introverte stadse drama. Centraal staat een appartementencomplex dat met plakband aan elkaar hangt, bewoond door mensen die naarstig op zoek zijn naar een stukje menselijke warmte. We zien een man zich ontfermen over een in elkaar geslagen jongen. Laatste acteur speelt tevens een kasplantje dat wordt verzorgd door de eigenares van een winkel en haar dochter (?). In elkaar geslagen man gaat zich dan weer voor beide interesseren, etc, etc. Uiteindelijk ontstaat het gevoel dat alle zorgzaamheid voortkomt uit eigenbelang: het niet alleen willen zijn (zie titel). En als er dan twee eindelijk van bil willen, dan branden er opeens ondergrondse vuren, waardoor iedereen met een mondkap oploopt en het ademen moeilijk gaat. Er zijn wel meer vondsten (zoals het bij elkaar brengen van dagelijks leven en de medische wereld - een limonadezakje lijkt op een infuus), maar uiteindelijk overheerst het gevoel dat het natuurlijke langzaam uit de films van Tsai druppelt en zijn ambitie schadelijk werkt. Geen slechte film, maar wat gekunsteld.

Tsai wordt gevloerd en gaat letterlijk en figuurlijk met de billen bloot,

Na het creatieve, speelse en kleurrijke: The Wayward Cloud filmt Tsai hier vooral wat personages die zich vooral binnenshuis ophouden. Nou, heb ik best wel wat met films die hun hoofdpersonen goed observeren en zonder al te veel dialoog een bepaalde sfeer op willen roepen. Maar het minimalistische gebeuren hier ging mij veel te ver. 5 minuten kijken naar iemand die gewassen wordt, 4 minuten kijken naar een scene uit het ziekenhuis, 4 minuten kijken naar...De onderlinge scenes misten samenhang, maar bovenal een spanningsboog en als klap op de vuurpijl miste ik visueel vernuft. Ik kreeg veel te veel het gevoel dat iedere idioot een film als deze kan maken. De metaforen deden mij uiteindelijk ook weinig. Net zoals ik de muziek veel te pover vond. Vanwege het aardige begin en wat grappige scenes en het feit dat ik de film goed uit kon zitten, ondanks een gebrek aan empathie en beleving. Een 2,5*

Maxcomthrilla, als jij het gevoel hebt dat iedere idioot een film als deze kan maken, dan heeft jouw gevoel een vrij serieus tekort aan realiteitszin.

Klopt, laatst dacht ik nog dat ik kon vliegen, bleek helaas even tegen te vallen.

Vertel anders gewoon even waarom jij vindt dat deze film niet door iedereen gemaakt zou kunnen worden. Lijkt mij nuttiger.

Mooi antwoord Maxcomthrilla, dit lijkt op mentale Judo eerst meegaan in de energie van de aanvaller en daarna in een keer onderuit halen. Perfecte strategie!

Je noemt de volgende zaken:

- 'het minimalistische gebeuren' gaat te ver

- de 'onderlinge' scenes missen samenhang en een spanningsboog

- tekort aan visueel vernuft

- de metaforen doen je weinig

- de muziek is te pover

Deze zaken zijn geen inhoudelijk argument voor de stelling dat 'iedere idioot een film als deze kan maken' (behalve wellicht je mening dat de 'onderlinge' scenes geen samenhang vertonen, dit zou namelijk duiden op randomness en randomness is wellicht voor 'iedere idioot' bereikbaar, alhoewel ik ook daar aan twijfel.)

Als jou iets niet bekoort dan is dat geen bewijs dat iedereen datgene kan verwezenlijken.

Naar mijn mening vertel jíj dus niet waarom de film door iedereen gemaakt zou kunnen worden.

Vanwege bovenstaande mijn opmerking over een tekort aan realiteitszin.

Oke duidelijk,

Maar met mijn opmerking dat iedere idioot zo `n film als deze kan maken doel ik niet perse op het minimalistische gebeuren. Natuurlijk zijn er genoeg mensen die niet weten wat dit is, laat staan dat ze het zelf weten na te streven. Ik bedoel hier eigenlijk alleen mee te zeggen dat ik iedereen in staat acht om 4 minuten een dagelijks ritueel te filmen ( men neme bv. de waterkoker die het water opwarmt ) en daarna weer 4 minuten een volgend voorwerp of dagelijks ritueel filmen.