Bakuretsu Toshi (1982)

Stevige film.

100% punk cinema. Stevige chaos, razend tempo, weinig houvast. Het is duidelijk dat Ishii's film(s) een belangrijke basis geweest zijn voor de Japanse cinema. Niet enkel Tsukamoto's werk, maar ook een Akira heeft hier vast wat van z'n mosterd gehaald.

Visueel is het erg krachtig. Hoewel het niet de gehele speelduur even mooi is, zitten er prachtige shots in de film, mooi kleurgebruik en razend camerawerk. Niet het genie dat Tsukamoto is (zijn editing is nog net wat scherper), maar voor 7 jaar ouder te zijn erg indrukwekkend.

Een echt verhaal heeft de film niet. Voor zover ik kon volgen zijn er twee clans en één politiecorps dat in een eeuwig gevechtstrio verwikkeld is. Deze film is dan ook veel minder over verhaal, maar eerder een sfeerbeeld van een uit de hand gelopen toekomst.

De film is net iets te lang, en ook die 80s punk is niet helemaal mijn ding (beetje poppy af en toe). Ik vind ook niet dat deze luider is dan ED 80000V. Wel constanter qua lawaai. Eén ding is zeker, de anti-schreeuwende Japanners brigade mag hier in een grote cirkel rond lopen.

Gaaf filmpje, stevige rush, die alleen net iets te lang duurt. Maar het talent van Ishii kan je niet naast kijken. Genieten.

4 dikke *

Onmogelijk deze film te negeren, niet alleen voor de mensen die deze daadwerkelijk zagen (en echt nooit meer zullen vergeten!), maar ook om de status die het heeft. Ongetwijfeld een van de meest belangrijke films in zijn genre; En daar zijn velen nog steeds blij om, - ik in ieder geval wel.

Sogo Ishii heeft helemaal geen trek in het vertellen van een verhaaltje, en wilt zich al helemaal niet druk maken om kritiek te geven op welke groepering ook. Hij heeft zin om lol te trappen en een futuristische wereld te creëren die overigens wel degelijk enige realistische trekken krijgt als het gaat om de Japanse punkscene van de jaren 80. Toch moeilijk om dit serieus te nemen daar dit ook geen moment met serieuze ogen gemaakt is; We onmoeten weirde personages die doen denken aan Miike en genieten tegelijkertijd van een visuele stijl die doet denken aan Tsukamoto.

Maar Ishii was wél heel wat jaartjes eerder. Met een geniale intro laat hij al snel weten waar wij voor mogen vrezen; fast-forward beelden van eindeloze snelwegen en honderdduizend kleurvolle lichtjes zijn genot om te zien. Moeilijk voor te stellen dat deze film al 27 jaren oud is! En het word eigenlijk enkel maar beter. De paar hoge contrast zwart-wit scènes zijn prachtig met hun groene kleurenhints en overbelichte zonnestralen die door kiertjes van beton- en ijzerbouwerken weten te sluipen. Zijn gevoel voor geluidsdesign is ongekend en doet dit met het grootste gemak. Naast eindeloze gitaardistortie en schreeuwende vocalen vooral veel percussie, denderende motoren en brullende bass geluiden.

Er wordt geen moment gedacht om personages te introduceren en voor we het weten bevinden we ons in een eindeloos conflict tussen totaal verschillende groepen; Twee hardcore punkbendes, een groep yakuza, een hardhandig politiekorps, demonstrerende fabrieksarbeiders en niet te vergeten twee geflipte mannetjes op een gepantserde motor. We begeven ons met de camera als onze ogen vaak midden in de chaos en actie; Tijdens vele concerten beukt het geluid om je heen en worden we van links naar rechts geduwd terwijl we constant druk om ons heen kijken. Dit is echt vet, en Ishii weet het!

Burst City kent geen moment van subtiliteit. En dat blijkt ook wel als er werkelijk geen enkele scène is waar niet minder dan een groep schreeuwende of vechtende mensen te zien is. Tussen al dit geweld weet Ishii op meest hilarische wijze totaal nietszeggende fragmenten te plakken die de meest bizarre figuren hun stukje tijd geven; Het tandenloze inteeltmannetje verkleed als soldaat doet mij nog steeds lachen als ik denk aan zijn spastische bewegingen.

Na Crazy Thunder Road gaat Ishii verder op datzelfde idee. Maar in tegenstelling tot die eerdere titel heeft hij hier geen voet op de rem en gaat werkelijk door totdat er echt niemand meer verder kan. Een climax is er dan ook niet, want die duurt volgens mij zo'n 30 minuten. Dat hoeft ook niet, want van verhaal is geen sprake. Ishii creërt enkel een futuristische, post-apocalyptische wereld waar regels op je voorhoofd getatoeëerd worden om er vervolgens knalharde muziek over te maken.

Burst City is één grote combinatie van energie, anarchie en chaos. De enige film waar een politiekorps word bekogeld met varkenshoofden en ingewanden. De enige film die niet weet van stoppen omdat het veel te druk bezig is met lawaai maken. Ik mag het graag.

4.0/5.0

De overdaad aan punkmuziek en hijgende en krijsende Japanners werd mij na een tijdje toch iets teveel. Ondanks dat ik mezelf had voorbereid op veel lawaai en chaos had ik me niet voor kunnen stellen dat deze non-stop aanwezig zouden zijn. Bij Electric Dragon 80.000V pakt Ishii het iets subtieler aan. Daar is de muziek weliswaar ruiger, maar niet constant aanwezig. Burst City komt eigenlijk neer op een twee uur lange aaneenschakeling van gevechten tussen brullende punkers, onderbroken door enkele muzikale intermezzo's. En ja, als dit soort muziek je niet ligt dan is het toch wel even doorbijten. Een half uurtje korter had de film voor mij een stuk behapbaarder gemaakt.

Het valt niet te ontkennen dat bovenstaande elementen wel perfect matchen met het energieke en hectische camerawerk. Met deze meer dan 25 jaar oude film kan Ishii toch wel een van de grondleggers van deze stijl genoemd worden denk ik.

Leuk om eens gezien te hebben, dit vroegere werk van Ishii. Het is duidelijk dat hij hier helemaal z'n gang kon gaan en voldoende heeft kunnen experimenteren. Gelukkig weet hij met zijn latere films als Dead End Run en Electric Dragon z'n kunsten wat in bedwang te houden en er een mooier geheel van te maken.

Oef, dat was een tegenvaller. Ik was slechts bekend met twee nieuwere films van Ishii, die ik allebei geweldig vond en de eerste beelden van deze film beloofden zeker veel. Met volle snelheid een stad filmen, altijd cool.

Een beetje dezelfde soort opgefokte muziek als bij ED80,000V verwacht, dat was erg gaaf, en Ik houd best van rockmuziek, maar in deze film van de muziek gewoon bagger met als absoluut dieptepunt het ska-nummer ergens aan het begin.

Tja en dan beelden van op elkaar meppende mensen die uren leken aan te houden. Het kan leuk zijn, maar niet als het zo lang duurt. En dan wordt het toch soms ineens afgewisseld met hele mooie beelden. De potentie is zeker aanwezig, maar wordt hier nog niet waargemaakt.

Meppende Japanners en dit vergezeld van Japanse punkherrie - de Engelse punk is er niks bij - tja, je moet er voor in de stemming zijn. Toevallig was ik dat, maar of ik mij in de toekomst opnieuw ga wagen aan dit soort anarchistische schreeuw en sla er op los films, dat denk ik toch niet. Eén keer is voorlopig genoeg. Ik geef toch de voorkeur aan Ishii's visueel zeer sterke films zoals Mizu no Naka no Hachigatsu (1995) en Kyoshin (2005)

That's it!

3.5*