Den-En ni Shisu (1974)

Hoewel Terayama in zijn meeste projecten vaak gemakkelijk reflecteert naar zichzelf is deze film toch de meest directe en autobiografische die hij gemaakt heeft. Gebaseerd op een verzameling verhalen die hij jaren eerder schreef ontmoeten wij wederom handen vol interessante personages die elk een stuk van een magisch verhaal zullen vormen.

De vijftien jarige Terayama wilt niets liever dan zijn veeleisende en beschermende moeder verlaten om de moderne wereld te ontdekken. Wederom begeven wij ons in het afgelegen Japans platteland en gedurende de eerste helft van de film volgen wij Terayama die uiteindelijk zijn moeder verlaat. Het is echter op dat moment dat de film stopt en we erachter komen dat wij naast enkele recensenten ook samen met de volwassen Terayama, nu regisseur, aan het kijken waren naar een ruwe montage van een film over zijn jeugd.

Nog ietwat ontevreden als hij is loopt hij naar huis om daar voor zijn deur zijn jongere zelf te ontmoeten; Samen zullen zij dit verhaal nogmaals doorlopen, nu met de vraag of het vermoorden van je moeder het enige antwoord op volledige bevrijding is? Terayama neemt ons nogmaals mee in zijn herinneringen gevuld met magisch realisme en eindeloze fantasieën. Tot voor kort was het leven enkel een show, een film - maar nu zal hij er echt voor zorgen dat de scheidingslijn tussen realiteit en herinneringen verdwijnt.

Met enkele prachtige scènes weet Terayama wederom onvergetelijke situaties te creëren. De gebeurtenissen op het ruwe landschap vol vulkaangesteente zijn prachtig, maar tegelijkertijd zijn de surrealistische scènes bij het circusgezelschap vol regenboog kleurenfilters ook een genot om te zien. We maken opnieuw kennis met roddelende oude vrouwtjes gehuld in zwarte gewaden en ooglappen, een moeder dat haar verstoten kind verdrinkt, een lilliputter, een opblaasbare vrouw; en meer!

Terayama noemde graag namen als Fellini, Bergman en Polanski als zijn grote bronnen van inspiratie. En hoewel zijn stijlkenmerken soms duidelijk uit die hoeken komen weet Terayama uiteindelijk toch echt een eigen stijl te smeden. Zijn samenwerking met componist J.A. Seazar is wederom een geweldig succes, met opnieuw veel koor muziek en mysterieuze melodietjes.

Een genot voor het oog. Een verzameling van visuele creativiteit welke ook nu weer een heerlijke ervaring blijkt. Een zoektocht naar jeugdherinneringen en de vraag of deze ooit nog te veranderen zijn. Het verlangen naar je jeugd, en tegelijkertijd het verlangen naar je volwassenheid. Uniek, dit.

5.0/5.0

Typische (lang, nietszeggend) trailer hier te kijken.

Intrigerende ervaring, deze eerste Terayama die ik zag. Veelal poëtisch en mysterieus met hier en daar groteske en carnavaleske scènes. Narratief valt er een redelijk heldere lijn te trekken, die echter door de vele (erg mooie) muzikale en haast rituele intermezzo's soms wat zoek raakt. Geenszins negatief overigens. Moet absoluut meer van deze man zien!

Een heerlijke film. Origineel en surrealistisch, persoonlijk en poëtisch.

Alsof Fellini, Bunuel en Lynch samen Tarkovsky's Zerkalo onder handen hebben genomen. Tenminste, die associatie kwam bij mij op. Het is een film waar iedereen andere dingen uit zal halen en waarschijnlijk meerdere kijkbeurten blijft boeien.

persoonlijk, poetisch, wild, bizar, japans, circus, butoh, theater, muziek, film, seks, dood, tijd, opgroeien, geheugen, keuzes: het leven

als regisseur had Terayama me tot nu toe nog niet écht overtuigd, misschien ook omdat ik niet echt helemaal dezelfde interesses heb als deze legendarische theater man, maar hier lijkt hij heel dicht bij zichzelf te blijven en juist door de persoonlijke aanpak wordt het interessant, universeel en méér dan alleen een rariteitenkabinet

meer hoeft het niet te zijn!

Het was echt niet om aan te zien juist! Ik schrik van de lovende reviews hier.

Trailer

Schitterend!

Japanse films van meer dan 25 jaar oud heb ik altijd links laten liggen. Zal wel komen omdat ik te veel herinnerd werd aan de films van Kurosawa, waar ik doorgaans geen liefhebber van ben. Onterecht blijkt nu. Deze film van de voor mij tot nu toe totaal onbekende en helaas te vroeg gestorven Terayama heb ik ervaren als een ware lust voor het oog. Op visueel vlak prachtig en ook nog zeer origineel. Ook de soundtrack van J. Seazer mocht er wezen trouwens. Die circus scènes deden mij nogal denken aan de films van Fellini. Wat het kleurengebruik in die scènes betreft leek het wel of ik naar een film heb zitten kijken die jarenlang onder het stof op zolder heeft gelegen en die nodig toe was aan restauratie. Ja, dit soort bizarre en surrealistische films liggen me wel. Misschien toch nog maar eens meer Japanse films gaan bekijken uit de jaren zestig en zeventig. Misschien valt er voor mij nog meer moois te ontdekken.

5,0*

Hele fijne film en toch vond ik Sho o Suteyo Machi e Deyou (1971) beter!

Ja, die is inderdaad wat ondergewaardeerd in vergelijking met deze

Vond dit wel leuk.

Zag er vooral heel wat dingen in terug van regisseurs en type films/scenes die ik écht goed vind. Het carnaval doet sterk denken aan Midori bijvoorbeeld, de dans lijkt Tsukamoto beïnvloed te hebben en de muziek deed me zelfs wat denken aan GitS. Het is allemaal wat ruwer en minder mooi afgewerkt, maar Terayama is volgens mij wel iemand die de Japanse filmers sterk beïnvloed heeft.

Verder ook nog steeds wel een intrigerende film. Beetje vaag bij momenten, maar dat maakt dit soort films net leuk en zorgt er ook voor dat ze zoveel jaar na datum nog steeds wat interessants te brengen hebben. Beetje jammer van de 4:3, dat wel, maar verder visueel best oké en ook qua soundtrack erg sfeervol.

Verhaaltje is dan net wat minder, het zijn vooral de afzonderlijke scenes die indruk wisten te maken. Moet duidelijk eens wat meer van Terayama gaan kijken, volgens mij wel een klassieke regisseur waar ik wat mee kan aanvangen.

3.0*