L'Attentat (1972)

La verité, Messieurs, est simple. Il n'y aura d'affaire Sadiel!

Er is echt wel voldoende aan te merken op deze film - wellicht is het plot te ingewikkeld, maar aan de andere kant houdt dat de fans van John Le Carre ook nooit tegen. Wellicht is het overgeleverde materiaal te hard aangetast door de tand des tijds, en inderdaad kleurde de kopie die ik zag de acteurs wat ongezond groenig. En ja, die acteurs, er zijn er gewoon te veel, net zoals Salieri over de muziek van Mozart zei. Het houdt maar niet op - Jean-Louis Trintignant, Michel Piccoli, Gian-Maria Volonté, Philippe Noiret, Bruno Cremer, Jean Seberg, Roy Schneider, Michel Bouquet, Eva - en dat betekent dan vanzelf 'en vele anderen'.

Maar even terug naar het begin. Het idee is best te volgen als je de samenvatting leest, maar de film volgt misschien net een omweg te veel om dat over te brengen. In de vertelkunst is dit wellicht niet het meest aansprekende voorbeeld ooit, zeg maar.

Evenmin ben ik erg onder de indruk van de cinematografie. Als er al erg indrukwekkende beelden waren, dan heb ik ze een beetje gemist tussen alle verwikkelingen van het verhaal door, sorry. En nee, het helpt absoluut niet dat de kopie die ik zag nogal flets was, en vooral alle bleke Parijs groen tinten benadrukt. Alsof alle acteurs licht zeeziek waren, zeg maar.

Dan het verhaal nog. In de goeie ouwe tijd werkte dat nog wel, met de boodschap dat er af en toe een journalist opstond die de waarheid belangrijker vond dan zijn pensioen. Jammer dat we dat kwijt geraakt zijn, met alle geroeptoeter op social media en de onwelriekende onderbuik van extreemrechts - laat al die mensen deze film eens kijken, opdat ze zich schamen, hoop ik dan maar.