Martín (Hache) (1997)

Er zitten nogal wat thema's in deze film: relatie man/vrouw, vriendschap tussen heteroseksuele en homoseksuele mensen, verhouding ouder kind, kunstenaar niet kunstenaar, praten en zwijgen, geen antwoord krijgen op vragen en twijfels die je hebt, liefde en keuze voor de dood, hoe je onzekerheid kunt omzetten in kracht etc.

Ik had me veel van deze film voorgesteld en dat zie je vaak: dan valt het wat tegen. Ondanks het sterke script en het fraaie spel werd ik een beetje moe van al die dialogen.

Een film die prijzen heeft binnengesleept voor beste actrice (een Goya, voor Cecilia als Alicia) en voor beste acteur (filmfestival San Sebastian, voor Luppi, die de rol van de vader speelt). Dit verraste me zeer, want de acteerprestaties van beiden zijn behoorlijk matig, zoniet slecht. Niet één minuut overtuigden ze me, ik had constant het gevoel dat ik naar een theaterstuk zat te kijken, de lange overladen en onnatuurlijke dialogen hielpen ook niet om de film als geloofwaardig te doen overkomen.

Een (te) pretentieuze film met een redelijk script, die meer geschikt is voor het theater dan voor het grote doek. De kracht, en de zwakte, zit in die eindeloze dialogen, de rest lijkt bijzaak. Camerawerk, acteerprestaties, regie, is allemaal onder de maat.

Pas in de tweede helft probeert de film om je met de personages mee te laten leven en mee te laten voelen, maar tegen die tijd was het mijn aandacht al kwijtgeraakt.

Leuk voor diegenen die van theater en films houden die overbeladen zijn met dialogen, maar voor anderen wordt het geduld op de proef gesteld.