The Virgin Queen (1955)

Madame never jests

Blijkbaar moet je een aantal Bette Davis films hebben gezien vooraleer je aan The Virgin Queen mag starten, maar ik zit ondertussen aan 28 en heb ook (zo'n 7 jaar geleden alweer..) The Private Lives of Elizabeth and Essex gezien dus volgens mij zit het wel snor. The Private Lives was echter wel niet zo'n geweldige film naar mijn gevoel en daardoor had ik ook niet meteen veel zin in deze 'sequel'. Ik had echter wel zin in nog eens zo'n ouderwetse Bette Davis film en dit was de enige die ik nog had liggen.

En wat blijkt? Ik had hier met een gerust hart al veel eerder aan kunnen beginnen doordat dit me heel wat beter is bevallen dan The Private Lives. De films zijn niet echt gelinkt, enkel in de zin dat het opnieuw Bette Davis is die de rol van Elizabeth vertolkt, maar The Virgin Queen is heel wat eenvoudiger te behappen. Een vlot lopend avonturenverhaaltje waar je supportert voor Raleigh die probeert om zijn twee grote liefdes (scheepvaart en Mistress Throgmorton) te combineren door ondertussen ook nog een strijd te leveren tegen de gemene Elizabeth. Zo'n typische Hollywoodproductie uit de jaren '50 die bol staat van gewichtige dialogen en dito personages (die sterfscène van Lord Derry met zijn geblaat over het ongeluk dat hij op een vrijdag sterft..) maar die vooral mooi is qua sets en aankleding. Henry Koster (die onder zijn originele naam Herman Kosterlitz nog een film in het Nederlands heeft gedraaid) weet het in ieder geval mooi te balanceren en houdt het ook heel wat compacter dan hetgeen Michael Curtiz er in 1939 van had gemaakt.

Wel handig voor hem natuurlijk dat hij het beste aspect uit de film van Curtiz gewoon terug opnieuw kon gebruiken, namelijk Bette Davis. Ik schreef indertijd nog het volgende van de rol van La Davis "Een performance die zoals praktisch altijd erg sterk is" en daar valt nu eigenlijk weinig aan toe te voegen. Davis schmiert en tiert er op los en doet dat heerlijk goed. Blijft ook een erg fysieke performance en Davis ziet er ook gewoon echt griezelig uit. Haar tegenspeler deze keer is de charmante Richard Todd en die blijkt er zowaar erg goed bij te passen. Zowel in de scènes met Davis alsook met de jonge Joan Collins die hier de rol van het liefje van Raleigh (Todd) op zich neemt. In de bijrollen veel acteurs met weidse gebaren zoals Dan O'Herlihy (Lord Derry) maar storen doet dat niet. Eenmaal je wat bekend bent in deze stijl van films, dan valt dat niet meer zo hard op.

Vreemd eigenlijk dat The Vigin Queen niet echt populair lijkt te zijn op MovieMeter. Bij mijn weten is deze veel eenvoudiger te vinden in de Benelux dan zijn voorganger, maar dat is misschien te wijten aan het feit dat aan die film gewoon heel wat grotere namen verbonden zijn. Michael Curtiz, Errol Flynn en Olivia De Havilland.. Het klinkt toch anders dan Henry Koster, Richard Todd en Joan Collins. Toch goed mee geamuseerd in ieder geval.

3.5*