Paradis Perdu (1939)

Er bestaan er niet zo veel van : Gance films die een poging doen tot intimisme en bescheidenheid...niet meteen kenmerken die je associeert met deze auteur. Noodgedwongen wellicht, het was crisis en er kwam een nieuwe oorlog aan, terwijl de titel van de film uiteraard nog verwijst naar de belle epoque voor de grote oorlog. De speelduur is naar Gance begrippen ook niet meteen spectaculair, misschien had hij iets groters in gedachten. Het geheel maakt zeker in de tweede helft en al helemaal tegen het slot een wat afgeraffelde indruk.

Waar gaat het eigenlijk over ? Nou, wat u hierboven min of meer kan lezen : de romance tussen 2 jonge mensen die kapot wordt gemaakt door de oorlog en de bijna- onmogelijkheid om het geluk daarvan na een bagatelletje als een wereldoorlog weer op te bouwen. De belangrijkste figuur hier is niet de fiere Belg Gravey als de artiest Pierre met zijn gebruikelijke operette snorretje en maniertjes die het maakt als- nota bene- couturier van damesmode ( zijn dikke voorganger was gelukkig wel zichtbaar gay ), ook niet Popesco die hier tamelijk miscast is als een soort goede fee, en zeker ook niet ene Alerme, om nog te zwijgen over een slecht gebruikte le vigan als echtgenoot van Popesco.

De absolute ster van de film en degene die hem draagt is een 17- jarige Micheline Presle, die zoals de buffs weten net een jaar hiervoor door Pabst voorzichtig was gelanceerd als aankomende superster en ideale schoondochter des vaderlands. Ze heeft hier dan ook een dubbelrol: als gemalin van Gravey en als diens dochter. Zoals gekend werd het koppel Gravey- Presle 2 jaar later herenigd in la nuit fantastique, een film die nu in feite meer status heeft dan deze.

Die algemeen wordt afgedaan als een minor work van Gance, ik zou willen zeggen ten onrechte maar dan zou ik liegen. Misschien was dit beter geweest met Ophuls b.v. aan het roer, stof die hem beter lag. Het eerste deel is doorsnee jaren dertig melodrama materiaal, de grote oorlog wordt waarschijnlijk vanwege budgettaire beperkingen amper in beeld gebracht , en zoals gezegd wordt het laatste half uur tamelijk afgeraffeld, met een slot als in een soap.

Tegen dat eind wel het enige staaltje Gance camp : de variété sequentie * in het piratenschip, had alleen hij kunnen verzinnen/ op die manier in beeld brengen. Verder visueel niet bijzonder, al zijn de frames als gebruikelijk bomvol.

Meer voor Presle fans dan voor auteurscinema buffs in feite... deze prent werd in onze contreien uitgebracht onder de titel "vrouwenparadijs "( sic ) maar sapphische elementen moet u hier helaas niet verwachten. Of misschien sloeg die titel ironisch op de soapy inhoud.

*: wederom met bluebelle's beautiful girls !

Romantische film die erg lijdt onder oversentimentaliteit en in melodramtiek uitmondt.

Opmerkelijk is de dubbele rol die Micheline Presle waarneemt en zeker in de film belangrijker is dan Elvire Popesco en André Alerme, hier naast Fernand Gravey in de hoofding vermeld.

Film mist dus wel realiteitszin, op de archiefbeelden van WO I na, en werd reeds in 1939 gedraaid, net voor het uitbreken van WO II.

Met "J'accuse" en "Vénus Aveugle" zag ik toch betere werken van Abel Gance dan deze "Paradis Perdu".